dinsdag 24 mei 2016

t.A.T.u. - All the things she said

Het was 2002 toen ik voor het eerst hoorde van t.A.T.u. Het klonk mij niet bijster interessant in de oren. Vrouwen met gitaren… En dan ook nog uit Rusland… Het enige goede dat tot dan toe uit dat grote, verre land was gekomen was PPK. Maar dat was een danceact. En toen ik All the things she said hoorde vond ik het best wel aardig, met zo’n grappig synthesizer sampletje, maar ik voelde niet dezelfde opwinding die de vele anderen kennelijk wél voelden.

Tótdat ik de clip zag. Twee knappe, jonge meiden in schooluniformen die in de stromende regen uitgebreid met elkaar aan het zoenen waren. Mijn puberhormonen waren duidelijk nog niet volledig uitgeraasd want de maatschappijkritische boodschap in de clip ontging mij volledig. Ik kon alleen maar kijken naar die twee Russische schonen die zo druk met elkaar bezig waren. En prompt werd het met twee sms’jes mijn meest aangevraagde nummer bij The Box.

Of het nou kwam door die clip, hun lesbische imago of omdat het écht een goed nummer was… De single werd een wereldwijde hit. In vele landen bereikte t.A.T.u. zelfs de eerste plaats. Nederland hoorde overigens niet bij die landen. Wekenlang bezetten zij ‘slechts’ de tweede plaats. Geen schande natuurlijk als je zo’n muzikaal monument als The Ketchup song voor moet laten gaan. Hun tweede single Not gonna get us deed het iets minder maar behaalde toch nog een twaalfde plaats in de Top 40.

Met de wereldwijde successen in hun achterzak werden zij in 2003 door Rusland afgevaardigd naar het Eurovisie Songfestival. Iets dat je je nu niet meer kunt voorstellen. Een lesbisch duo als vertegenwoordiging van het homofobe Rusland. En dat terwijl Poetin toen óók al aan de macht was.

Hun nummer How soon is now behaalde een nette derde plaats. t.A.T.u. claimde dat dit hoger zou zijn geweest als de Ieren hun telefonie op orde hadden gehad. Een grote storing bij de Ierse telecommaatschappij zorgde er namelijk voor dat niet het publiek maar een vakjury uiteindelijk de punten uitdeelde. De Russische inzending kreeg geen enkel punt terwijl zij op dat moment wél de Ierse hitlijsten aanvoerden met dat nummer. Het land tekende nog bezwaar aan maar kreeg nul op het rekest.

Na hun deelname aan het songfestival verdween het duo langzaam van het mondiale toneel. Ze maakten nog wel muziek maar verder dan de grenzen van hun thuisland kwam dat niet. Nog één keer traden ze op voor het oog van de wereld: voor de openingsceremonie van de Olympische Winterspelen in Sotsji in 2014. Een vrij goedkope poging van de Russische president om alle ontstane controverse rond zijn LBGT propaganda-wet en het vele anti-homogeweld weg te nemen. Al beweerde de organisatie van de Spelen bij hoog en bij laag dat het daar níets mee te maken had.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten