dinsdag 15 november 2016

Matthias Reim - Verdammt ich lieb dich

Trots als een pauw was ik. Het voelde als een grote stap in mijn nog jonge leven. Een eerste stap naar muzikale onafhankelijkheid. Niet langer hoefde ik alleen maar te luisteren naar wat mijn vader op de plank had liggen. Niet langer was ik meer veroordeeld tot al die LP’s uit de jaren ’60 en ’70.

Want in 1990 kocht ik mijn allereerste eigen single: Verdammt ich lieb’ dich van Matthias Reim. Nog op vinyl met zo’n groot gat in het midden, waardoor ik het adaptertje van mijn vader nodig had om het op de pickup af te kunnen spelen.

Ik weet nog hoe gaaf ik het vond om te zien dat het plaatje in Nederland uiteindelijk doorstootte naar de eerste plaats in de Top 40 en daar vervolgens vier weken bleef staan. Triomfantelijk constateerde ik dat het óók door mij kwam dat die zo hoog stond in de hitlijsten.

Maar niet alleen in Nederland haalde het de nummer 1-positie. In thuisland Duitsland vestigde de single zelfs een record door 16 weken achtereen op de hoogste positie te staan. Een record dat daar tot op heden nog niet overtroffen is.

En terwijl hij hits bleef scoren in zijn vaderland, was het in Nederland gauw gebeurd. Ik heb niet eens overwogen of ik zijn tweede single, Ich hab geträumt von dir óók zou aanschaffen. En mede door die beslissing kwam het plaatje hier ook niet verder dan de 14de plaats.

Ik kan overigens nog steeds van die eerste single genieten: elke keer als ik Verdammt ich lieb dich weer eens hoor in het Foute Uur of tijdens een Verrückte Halbe Stunde, of als het voorbij komt bij het beluisteren van mijn Spotify-lijst, gaat de volumeknop opnieuw omhoog. Dat spannende intro… die kenmerkende drumsolo… en dan die explosie met het refrein. Kippenvel!

Ik vermoed dat mijn vader zich destijds ook wel kon vinden in mijn keuze. Anders was de plaat waarschijnlijk nooit het huis binnen gekomen. Hij zal daar echter aan toevoegen dat het daarna bergafwaarts is gegaan met mijn muzikale ontwikkeling. Na Matthias Reim volgden namelijk Dolce Barbara van Eros Ramazzotti en You’re the reason why van Marco Borsato – toen nog met foute snor. Platen die hij ongetwijfeld nog wel met enige moeite weg kon krijgen. Maar mijn volgende aankoop luidde een compleet nieuw tijdperk in in Huize Herkelman: Out of space van The Prodigy.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten