dinsdag 4 april 2017

Da Hool - Meet her at the Love Parade

De Love Parade… het was toch wel een beetje mijn ultieme droom om dáár een keer bij te zijn. Het leek me zo geweldig: die gigantische praalwagens met daarop mijn helden, die fantastische muziek, de beats die door de speakers knalden, de mensenmassa, het feest… Maar ja… Ik was 14, hooguit 15. Het was in Duitsland en dan ook nog eens in het verre Berlijn. Niet bepaald een bestemming waarvoor ik mijn ouders even kon charteren.

Ik moest het dus doen met de beelden. Maar díe waren al magisch. Wat ooit was begonnen met een politiek geëngageerde DJ die voor zijn verjaardag vanuit zijn Volkswagen-busje voor 150 man techno draaide op de Kurfürstendamm, was inmiddels uitgegroeid tot een gigantisch buitenevenement dat bijna een miljoen bezoekers trok.

Maar enkele jaren later ebde de interesse weg. Want waarom zou je naar Berlijn gaan en al die, inmiddels toch wat gedateerde, Duitse rave gaan luisteren als je net zo goed op een festival in je eigen land met tienduizenden kale koppen uit je dak kunt gaan op hippe hardcore?

Pas in 1999 werd de wens weer een beetje aangewakkerd. Ik was inmiddels ouder en milder geworden en de eerste trance-CD’s verschenen in mijn platenkast. En op een van die CD’s stond Da Hool met de single Meet her at the Love Parade.

De Duitse DJ had zo’n beetje dezelfde verandering doorgemaakt als ik. Ooit begonnen in de rave, langzaam doorgegroeid naar de hardcore om uiteindelijk uit te komen bij de trance. Met Meet her at the Love Parade bracht hij een ode aan het legendarische festival dat bij onze oosterburen nog steeds elk jaar werd georganiseerd. Hij scoorde er een dikke top 10-hit mee in meerdere Europese landen. Ook in Nederland, waar hij tot de 9de plaats reikte.

Toch kwam het er niet van om het evenement een keer te bezoeken. Zelfs niet toen de Parade in 2007 noodgedwongen uit Berlijn vertrok en vanaf dat moment in het Ruhrgebied werd georganiseerd. Terwijl dat zo’n beetje om de hoek was!

Toen werd het 24 juli 2010. Ik kwam rond zes uur thuis en knipte traditiegetrouw de TV aan voor het journaal. Ik schrok: ik zag beelden van bebloede mensen die ontredderd rondliepen, hulpverleners die druk bezig waren en ambulances die op de achtergrond heen en weer reden. Voor de camera’s van de NOS deden geschrokken Nederlanders hun verhaal…

In één oogopslag wist ik het: de Love Parade! Het was helemaal mis in Duisburg! Niet veel later kreeg ik de bevestiging. De teller stond op dat moment al op 15 slachtoffers. Doodgedrukt in de enige tunnel die toegang gaf tot het festivalterrein. Eén tunnel! Een kapitale inschattingsfout van de organisatie die ook nog eens maar ruimte had gemaakt voor 250.000 mensen terwijl het jaar ervoor volgens de organisatie toch echt zo’n 1,5 miljoen bezoekers op het evenement waren afgekomen!

De organisatie kon daarna uiteraard nog maar één beslissing nemen. Dit was de laatste Love Parade. Terecht, al was het alleen maar uit respect voor de nabestaanden. Maar dat betekende helaas ook het einde van mijn ultieme droom.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten