dinsdag 7 november 2017

Double Vision - Knockin

Wat doe je als band als je een optreden van een half uur moet vullen terwijl je maar twee hits hebt gehad? Dat zal ongetwijfeld de vraag zijn geweest die Double Vision zichzelf óók stelde toen zij in 2011 afreisden naar Den Bosch om daar op te treden op We love the 90’s.

Een feestje waar wij toevallig óók waren. Ik had via de bekende veilingensite voor een handjevol euro’s vier tickets geregeld en nu reden we vol verwachting richting Brabanthallen. Want waar er tegenwoordig geen weekend voorbij gaat waarin je je níet kunt onderdompelen in 90’s jeugdsentiment, was een dergelijk feestje tóen nog best bijzonder. Helemaal op zo’n grote schaal, met dan óók nog live-artiesten uit die tijd.

Verwend door de indrukwekkende decors van festivals zoals Mysteryland en Dance Valley was de afwerking hier vrij… minimaal. Dat wil zeggen: de boxen sprongen het meest in het oog. En dat was niet omdat ze er nou zo spectaculair uitzagen. Nee, er was een podium met een DJ-booth en er hing een spandoek van het feestje zodat we in ieder geval konden zien dat we goed zaten. Maar dat was het.

We klaagden niet… zoveel hadden we immers niet betaald. En de optredens waren hartstikke leuk. Captain Hollywood, T-Spoon en Robin S stelden zeker niet teleur. Toen kwam Double Vision. De Spaanse dance-formatie stelde zich voor en trapte af met hun grootste hit: Knockin’.

Een fijn nummertje. Ze hadden er in 1994 al redelijk succes mee gehad in hun thuisland, maar toen zij een jaar later deze single ook hier uitbrachten, werd het pas écht een hit. Zes weken lang stonden ze op de tweede plaats in de Nederlandse Top 40. Maar elke week moesten ze weer hun meerdere erkennen in Gangsta’s paradise.

In Den Bosch volgde na hun debuutplaat logischerwijs de tweede single: Allright. Ook fijn, misschien zelfs wel fijner, maar een iets minder grote hit dan zijn voorganger. Een derde nummer volgde. Ik vermoed dat het hun derde single betrof, maar zelfs bij mij als zelfbenoemd 90’s dance-specialist, deed het weinig belletjes rinkelen.

Gelukkig werd het daarna weer een stuk herkenbaarder. Ze deden opnieuw Knockin’. En daarna opnieuw Allright. En ze sloten dit spektakel af met hun grootste hit… Knockin’. Nee, de creativiteit van deze Eurodance-formatie kende werkelijk géén grenzen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten