dinsdag 18 september 2018

Metallica - One

Met enige verbazing keek ik naar de muur die altijd onze goal vormde als wij hier weer eens een partijtje wilden voetballen. Iemand had er – dat was heel handig – twee palen en een lat op gespoten met graffiti. Maar diegene had die avond ervoor nog méér op die muur gezet: 'Mettalica'. Ik had geen idee wat dat betekende, maar het klonk in ieder geval heel stoer.

En dat was het ook. Het bleek namelijk de naam van een heavy metal-band te zijn. Alleen was de bandnaam wel verkeerd gespeld. En dát was iets minder stoer. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik van de band hoorde. Terwijl ze op dat moment toch al de nodige hits hadden gehad. Maar goed, die waren compleet aan mij voorbij gegaan. Zelfs het wat rustiger Nothing else matters had zich niet in mijn brein genesteld.

In 1994 vielen ze me echter weer op. One kwam de Nederlandse Top 40 binnen. Een heftig nummer dat opviel door zijn lengte, de snoeiharde gitaren en het overweldigende middenstuk. Een plaat die de waanzin van oorlog feilloos wist te pinpointen. Ik kon de wanhoop van de zwaar verminkte oorlogsveteraan door de boxen heen vóelen en dat maakte indruk. 

Het was dan ook niet zo gek dat de plaat in 1994 de nummer één-positie behaalde in de Top 100 Allertijden van 1994. In die tijd altijd op Goede Vrijdag uitgezonden op Radio 3. Naar aanleiding van dit succes besloot het platenlabel de single, die in 1989 al eens eerder in de Nederlandse Top 40 stond, opnieuw uit te brengen. Een gouden greep. Hij stond vervolgens 14 weken lang in de hitlijsten, waarvan 5 weken op nummer drie.

En inmiddels is de plaat ook niet meer weg te denken uit de Top 2000. De laatste jaren is hij steevast bij de bovenste 25 te vinden. Dankzij deze plaat ontdekte ik met terugwerkende kracht de band, die inmiddels met veel méér nummers in mijn favorietenlijstje staat.

dinsdag 11 september 2018

Tokyo Ghetto Pussy - I kiss your lips

Nee, het was geen Nederlands product. Geen zoveelste project van de immer inventieve deejay Wessel van Diepen die op deze manier ook een slaatje wilde slaan uit de populariteit van de happy hardcore halverwege de jaren '90. En nee... ze kwamen ook niet uit Japan. De twee mannen achter Tokyo Ghetto Pussy waren Duitsers. En niet bepaald onbekenden in de dance.

Eerder hadden Rolf Ellmer (Jam el Mar) en Markus Löffel (Mark Spoon) namelijk al succes als Jam & Spoon. Het duo, dat als zeer invloedrijk geldt in de ontwikkeling van de dance en het genre trance in het bijzonder, maakte in 1995 een korte uitstap naar de rave. Ze lanceerden het project Tokyo Ghetto Pussy en scoorden een grote hit met I kiss your lips.

In de Nederlandse Top 40 schopten ze het in 1995 tot de 3de plaats. Een herkansing kwam er niet: hun tweede single To another galaxy strandde in de Tipparade. Alleen in België hadden ze daarna nog succes met het hier nagenoeg onbekende Everybody on the floor (Pump it).

Jam El Mar en Mark Spoon keerden vervolgens weer terug naar hun roots. Ze begonnen te experimenteren met de volgende stroming die zich aandiende: trance. Met hun volgende project 'Storm' legden ze met Storm en Time to burn de basis voor de hardtrance. Een wat donkerder variant van het melodieuze genre. En ook dat wisten ze om te zetten in commercieel succes.

Hun succesverhaal eindigde abrupt toen Mark Spoon op 11 januari 2006 dood werd aangetroffen in zijn woning. Hij was overleden aan de gevolgen van een hartaanval. Als eerbetoon brachten zijn directe collega en Plavka, die lange tijd bij hun projecten betrokken was als zangeres, nog een dubbel-CD uit met daarop een speciale versie van Be.Angeled.

vrijdag 7 september 2018

De platenkast van mijn vader - LP-pareltjes

Ook ik ben eens jong geweest. En financieel niet bepaald bemiddeld. Dus de LP die ik kocht van mijn favoriete band of artiest, moest toch minimaal één hit bevatten. Om daarna aangenaam verrast te worden door dat ene onbekende pareltje. En juist die pareltjes wil ik met jullie delen.

Dit pareltje komt van Bridge over troubled water, van Simon and Garfunkel. Van die LP werden wereldwijd zo'n 25 miljoen exemplaren verkocht en het album herbergde maar liefst 4 grote hits. Maar... niet dit nummer.

Paul Simon schreef het als een versluierde boodschap aan Art Garfunkel. Daarin noemde hij hem Tom, verwijzend naar hun vroege dagen toen ze optraden onder de naam 'Tom en Jerry'. Maar dit terzijde. Nu gewoon effe genieten....

dinsdag 4 september 2018

Spice Girls - Viva forever

Ik had niets, maar dan ook helemaal niets met de Spice Girls. Waar iedereen de mond vol had van 'girl power', zag ik vooral vijf hysterische wijven. En ik vroeg me ook af voor wie dit stukje overdreven theater eigenlijk bedoeld was. De jongens van mijn leeftijd zag ik écht geen posters van de dames boven hun bed hangen en voor de meiden van mijn leeftijd hoefden ze het niet te doen, want voor hen hadden we immers al boybands.

Maar zoals wel vaker in die tijd, zat ik er vreselijk naast. Hun eerste single Wannabe knalde de Nederlandse Top 40 binnen en binnen drie weken stonden ze al op nummer één. En dat deden ze niet alleen in ons land, maar in vele andere landen, waaronder zelfs de Verenigde Staten. Uiteindelijk werden er zo'n 7 miljoen exemplaren van de single verkocht. Er was dus duidelijk wél een doelgroep voor.

We maken een sprongetje in de tijd. Het is twee jaar later. De Spice Girls-storm is enigszins gaan liggen. Het rommelt in de band en 'Ginger Spice' Geri Halliwell stapt op om zich te richten op een solocarrière. Maar dat mocht de wereld nog niet weten. De wereld verwachtte echter wél een nieuwe single. En in maart 1998 werd deze dan toch maar aangekondigd. En hoewel de release vervolgens meerdere keren werd uitgesteld was hij er eind juli dan eindelijk: Viva forever

Echte promotie kreeg de single alleen niet. Vanwege een tournee door de Verenigde Staten was hier amper tijd voor. Eén keer brachten ze de single op de nationale Britse TV ten gehore. Zonder Geri Haliwell, want die was 'ziek'.

Een paar dagen later maakte een kerngezonde Haliwell echter bekend dat zij de band verliet. Een mededeling die de single uiteindelijk alsnog het benodigde zetje gaf. Het zou immers de laatste single zijn van de vijf meiden samen. Toch wist het hun eerdere successen niet te overtreffen. Alleen in hun thuisland schoot het nog door naar de hoogste plek in de charts. Elders in Europa werd een dergelijk succes niet behaald. In Nederland strandden ze op plek 7.

Het vertrek van Ginger Spice betekende niet direct het einde van de meidengroep. De vier overgebleven leden maakten de tournee door Amerika af en brachten in de tussentijd zelfs nog een nieuw nummer uit: Goodbye, een ode aan hun vertrokken collega. Na een gedwongen pauze als gevolg van de zwangerschap van zowel Scary als Posh Spice gingen ze nog één keer de studio in. Een nieuw album verscheen en de lead single werd Holler. Het zou hun laatste succesvolle plaatje worden.

dinsdag 28 augustus 2018

Aqua - My oh my

Je zou maar nog nóóit naar een 90's party zijn geweest. Ik had twee van zulke redactieleden. Voor een blog als het onze is dat natuurlijk onbestaanbaar. Dus afgelopen zaterdag gingen ze verplicht mee op cursus. Onder andere T-Spoon, Dune, Charly Lownoise & Mental Theo, DJ Paul Elstak, Nakatomi, Blackbox en Aqua stonden op het programma... dat beloofde dus veel goeds.

Het werd een topfeestje. Natuurlijk door het gezelschap maar ook de muziek was niet te versmaden. Tussen de regenbuien door, die wij steeds weer vakkundig wisten te ontwijken, kregen we alle optredens mee die we wilden zien. Op die wishlist stond onder andere Aqua.

Ik beken: ook ik had ze nog niet eerder gezien. En eerlijk gezegd waren mijn verwachtingen ook niet al te hoog. Hun bubblegum-muziek leende zich nu eenmaal niet bepaald voor een overweldigend optreden. Maar toen we aan kwamen lopen waren we al verrast. We vielen in bij hun laatste dance-hit My oh my en op het podium stond zowaar een volwaardige band. En dat niet alleen: ze speelden ook écht live.

Het was dan misschien wel niet het beste live-optreden dat de mensheid ooit heeft mogen aanschouwen, maar ze stónden er wel. Inclusief de zangeres, die nog steeds in het bezit bleek te zijn van die wonderlijke stem die de formatie in 1997 het grote succes bracht. En inclusief de kale zanger, die er nog steeds hetzelfde uit zag als pakweg 20 jaar geleden.

Ze bleken óók nog eens veel meer liedjes op hun repertoire te hebben dan Barbie girl, Doctor Jones en Turn back time. Sterker nog: ze hebben zelfs een nieuwe single. Maar of dát een hit gaat worden van dezelfde proporties als in de jaren negentig, betwijfel ik ten zeerste.

vrijdag 24 augustus 2018

Iron Maiden - Niek deelt zijn herinneringen

Het is rond 1992 als ik met mijn vader wat moet doen bij de plaatselijke handbalvereniging. Mijn vader pakt een cassette bandje en duwt hem in de autoradio. Er begint een mannenstem te praten en een andere man praat terug. Na een gemene lach van de eerste man begint dan het eerste nummer van deze band. De drummer begin en al snel komen de gitaren erbij. De gitaren beginnen rustig en na een poosje gaat het ritme snel omhoog.

Het is wel anders dan dat ik gewend ben van mijn vader, die voornamelijk Dire Straits en Pink Floyd luisterde. De stem van de zanger is rauw, energiek en ook wel een beetje duister. Ik vraag aan mijn vader wie dit zijn en hij zegt “IRON MAIDEN”. Wauw! Wat vind ik dit fijn klinken en wat een gitaarspel! Het nummer heet The prisoner.

Het tweede nummer op het bandje is Run to the hills en is al snel één van mijn favoriete nummers van de band. Krachtige drum en een geweldige riffjes met pakkende tekst. Met als klap op de vuurpijl een geweldige gitaarsolo. Een aantal dagen later zie ik de clip op TV. Lange haren en uitgedost met leren broeken en armbanden met spikes. Ik ben verkocht en kopieer het bandje voor mijn walkman. 

Jaren later als ik een rijbewijs heb bezoek ik concerten van Iron Maiden. Tot vandaag heb ik ze vier keer live gezien. En wat een shows zijn dat zeg! De laatste was 1 juli 2018 ongeveer 25 jaar nadat ik ze voor het eerst hoorde. En het mooiste was dat mijn vader mee was na het concert. Daarom is dit nog steeds één van mijn favoriete bands.

dinsdag 21 augustus 2018

Lange Frans & Baas B - Zinloos

"Hoeveel moeten er nog komen? Hoeveel moeten er nog gaan?" Het was de grote vraag die wij onszelf óók stelden toen er halverwege de jaren '90 een golf van zinloos geweld door Nederland leek te gaan. We waren nét begonnen met uitgaan dus enige angst sloop er wel in. De kans was weliswaar iets minder groot omdat we vooral te vinden waren in onze eigen gemeente en niet in 'grote stad' Apeldoorn, waar de uitgaansactiviteiten zich afspeelden rond een plein dat destijds de veelzeggende bijnaam 'Karateplein' had. Maar toch, ook wij werden wel eens geconfronteerd met dronken idioten die vooral op ruzie uit waren.

Het explodeerde echter allemaal toen Meindert Tjoeker in 1997 de dood vond. Hij sprak na een feestje bij vrienden in Leeuwarden vier jongens aan die een fiets in de gracht wilden gooien. Het leidde uiteindelijk tot een vechtpartij waarbij hij op de grond terecht kwam en onder de ogen van zijn vriendin de fatale trap tegen zijn hoofd kreeg. De plaatselijke politiechef riep daags daarna op om één minuut stilte in acht te nemen "om iedereen duidelijk te maken dat de Friese samenleving niet gedachteloos het oprukkende zinloze geweld aanvaardt".

De term 'zinloos geweld' kwam in de weken daarna zó vaak voorbij dat het in no-time gemeengoed werd. Met terugwerkende kracht werden de dood van Joes Kloppenburg (1996) en ook die van Kerwin Duinmeijer (1983) onder het begrip geschaard. En waar de Frank Boeijen Groep in 1983 reageerde met het nummer Zwart wit, waren het in onze tijd de twee rappers die deze criminele uitwassen zouden adresseren.

Want dat het in 2004 nog steeds een actueel thema was, bleek wel uit de eerste plaats in de Nederlandse Top 40 die Lange Frans en Baas B. ermee behaalden. Drie weken bekleedden zij de hoogste positie. Een prestatie die zij daarna niet meer zouden overtreffen. Zelfs niet met het alternatieve volkslied dat zij in 2005 lanceerden.

Ironisch genoeg werd de ene helft van het duo, Baas B, een jaar na dit succes opgepakt omdat hij met een honkbalknuppel de autoruiten had ingeslagen bij collega-rapper Kimo vanwege diens diss (let op: zéér grof taalgebruik). En ook de andere helft liet zich niet onbetuigd. Lange Frans had in datzelfde jaar een fittie met Nina, een andere nederhopper. En in 2010 werd zijn vrouw opgepakt omdat zij met een geladen vuurwapen onderweg was naar Baas B om het zakelijke conflict 'op te lossen' dat tussen de twee heren was ontstaan.

Wij zijn uiteindelijk nooit geconfronteerd met zinloos geweld. In onze plaatselijke discotheek liet je het wel uit je hoofd. Als iemand zich misdroeg, werd hij met keiharde hand naar buiten gewerkt, gingen de deuren dicht en mocht je als bezoeker éven niet naar buiten. Maar, ook toen wij later steeds vaker uitgingen in de 'grote stad', is ons dergelijk geweld gelukkig altijd bespaard gebleven.

dinsdag 14 augustus 2018

Lily Allen - Fuck you

Natuurlijk, intussen is hij compleet verbleekt bij de huidige president van de Verenigde Staten met zijn Twitter-tirades en zijn puberale gedrag. Maar George W. Bush maakte zich óók niet heel erg geliefd toen hij er in de jaren '00 het hoogste ambt bekleedde.

Sterker nog, met twee oorlogen die uiteindelijk 4 tot 6 biljoen dollar zouden kosten en de eeuwige moeite om het woord 'nuclear' fatsoenlijk uit te spreken leverde hem een plaats op in de top 10 van slechtste presidenten ooit. Op gelijke hoogte met Nixon, die werd afgezet vanwege het Watergate-schandaal.

En hoewel Lily Allen in eerste instantie haar best deed om te ontkrachten dat Fuck you over president nummertje 43 ging, laat de tekst weinig aan duidelijkheid te wensen over.

In diverse Europese landen werd het een grote hit. Ook in Nederland, waar het een derde plaats haalde in de Top 40. Zelfs in Engeland, de Verenigde Staten en Canada haalde het de charts ondanks het feit dat zij het daar nooit als single uitbracht. 

De single die zij in plaats daarvan in die landen uitbracht was Not fair. Een liedje waarin Lily Allen haar frustratie bezingt over een vriendje dat wel heel lief is maar er in bed maar bar weinig van bakt. En dat alles gelardeerd met een fijn stukje hillbilly-country. 
 
In ons land zou dat nummer uiteindelijk als derde single worden uitgebracht. Het werd gelijk ook haar derde hit op rij met een vierde plaats in de Top 40. Het werd daarna een stuk stiller, met nog een paar bescheiden hitjes. Maar in juni van dit jaar heeft ze weer een nieuw album uitgebracht. Al lijkt het succes daarvan uit te blijven. Tot op heden bereikte ze er alleen in Engeland de albumcharts mee.

dinsdag 7 augustus 2018

Wamdue Project - King of my castle


We kunnen urenlang filosoferen over de betekenis van dit nummer. Dat het, zoals enkele sites roepen, refereert aan de ‘theory of the unconscious’ van vermaard psycholoog Sigmund Freud, die stelde dat wij niet vrij zijn in ons handelen maar volledig onder controle staan van ons onbewuste ‘ik’. Geen ‘Herr im eigene Hause’ dus, of, vrij vertaald in het Engels: geen King of my castle. Maar lopen we de songtekst door, geeft dat weinig aanleiding tot zulke diepgravende bespiegelingen.

Het was in ieder geval niet waar ík aan dacht toen ik dit nummer in 1999 voor het eerst hoorde. Voor mij was het gewoon weer zo’n fijn zomerplaatje. Een plaatje dat óók op ons illegale MTV-cd’tje stond en daardoor onderdeel werd van de soundtrack van onze vakantie in Renesse dat jaar.

De man achter Wamdue Project was de Amerikaan Chris Brann. Twee jaar daarvóór had hij King of my castle al uitgebracht. Toen nog een downtempo nummer dat niet zou hebben misstaan in de playlist van het roemruchte Cafe del Mar. Alleen niet bepaald Top 40-materiaal dus. Totdat Roy Malone ermee aan de slag ging. Hij maakte er de remix van zoals de meesten van ons die nu kennen.

In die versie werd het een gigantische hit. Niet alleen in ons land, waar het de tweede plaats in de Top 40 behaalde, maar ook in vele andere landen. In het Verenigd Koninkrijk was het zelfs één week de best verkochte plaat van het land.

Het leverde Chris Brann een nominatie op voor de Brit Awards 2000 als ‘Best British Newcomer’. Mooi, maar toen kwam de organisatie erachter dat ze iets essentieels over het hoofd hadden gezien. Hij was namelijk helemaal geen Brit, maar een Amerikaan. Met het schaamrood op de kaken trokken ze de nominatie weer in.

Wamdue Project had toen allang zijn tweede plaat uitgebracht. En waar Where do we go in het Verenigd Koninkrijk en in Duitsland nog redelijk succes opleverde, haalde het hier de charts niet meer. Het succes ebde daarna verder weg totdat 10 jaar na het succes het label van Armin van Buuren, Armada, een remake uitbracht. Hij deed daarbij zelf ook nog een duit in het zakje: de single bevatte een remix van de toenmalige nummer één-DJ van de wereld. Het hielp de plaat aan een 14de plaats in Nederland en een top 10-notering in België.

dinsdag 31 juli 2018

Akcent - Kylie

Erg subtiel waren ze niet, de heren van Akcent. Al begonnen ze in hun loflied op Kylie Minogue nog wel beschaafd. Ze nodigden haar uit om wat te dansen en daarna eventueel wat te zingen, maar al snel werd duidelijk wat ze écht wilden: 'but I rather nail you in the backseat of my car'.

Een paar jaar eerder zou dergelijk hormonaal geweld niet zijn geaccepteerd. Bij hun oprichting in 1999 was er namelijk nog een vrouw aanwezig in de band. Die bestond toen alleen nog uit een zangeres en een mannelijke rapper. Samen scoorden zij een zomerhit in hun thuisland met Ultima vara. Maar de zangeres ging weg en werd vervangen door drie mannen.

Akcent werd vervolgens als boyband in de markt gezet. En ook in die samenstelling had de formatie succes, maar wederom reikte dat niet verder dan de landsgrenzen. Op zoek naar internationale erkenning gooiden ze in 2004 het roer volledig om en gingen ze aan de slag met een nieuw album. De mierzoete ballads werden ingeruild voor zomerse eurodance en ze brachten de single Kylie uit.

Ze hadden daarbij het voordeel dat de weg al was geplaveid was door O-Zone. De act uit buurland Moldavië had dé zomerhit van 2004 op hun naam geschreven. Met Dragostea din teï stonden ze vrijwel de hele zomer bovenaan in de Europese hitlijsten. Ook in Nederland, waar zij maar liefst 9 weken de hoogste positie bekleedden.

En ook de Oostblok-house van Akcent viel in de smaak. Kylie behaalde in 2005 de vierde plaats in de Nederlandse Top 40. Maar omdat de zomer van dat jaar nou niet bepaald om over naar huis te schrijven was, bleven de plaatjes uit die periode niet echt bij. Ze waagden het jaar erop met Jokero nog een nieuwe poging, maar werden toen compleet naar de achtergrond verdrongen door zonnige knallers als Mas que nada, Toppertje en Boten Anna.

Kylie zou daarmee hun grootste hit in ons land blijven, want daarna zagen we ze niet meer terug. Het is overigens niet bekend of de Australische zangeres ooit op hun voorstel is ingegaan. Waarschijnlijk niet. Want in 2007 richtten ze hun pijlen op een andere superster: Madonna. Geïnspireerd door haar album Confessions on the dance floor schreef Akcent het nummer King of disco. Een hommage aan de zangeres die aan het eind van de clip zelf even langs lijkt te lopen.

dinsdag 24 juli 2018

Joshua Kadison - Jessie

Het liedje staat bij mij zo'n beetje synoniem aan een muzikaal trauma. Als ik tijdens mijn vakantiewerk op de verkeerde afdeling stond, hoorde ik hem wel vier of vijf keer per dag langs komen: Jessie van Joshua Kadison.

De Amerikaanse singer-songwriter had er in 1994 een hit mee die tot ver in de 00's een plekje had in de playlist van een niet nader te noemen non-stop radiozender. En laat die zender op die afdeling nou altijd op staan. Het was de hel.

Het nummer paste ook perfect bij het profiel van de zender, dat in die jaren de ene na de andere mierzoete ballad de ether in slingerde. De grote hoeveelheid airplay die het plaatje daar kreeg zal er dan ook vooral de oorzaak van zijn geweest dat het tot een paar jaar terug nog gewoon in de Top 2000 beluisteren was. Terwijl het met een tiende plaats in de Nederlandse Top 40 niet eens de grootste hit in de zomer van 1994 was. 

Volgens de overlevering schreef Joshua Kadison het liedje naar aanleiding van zijn breuk met actrice Sarah Jessica Parker. De tekst gaat over een relatie die steeds weer stuk loopt op uiteenlopende ideeën over de toekomst. Zij met mooie dromen over een huisje bij de zee, samen met hun kat Moses, lekker tequila drinken en romantisch schelpen zoeken. En hij, die iedere keer opnieuw moet constateren dat het wederom niet werkt.

Maar ook dit trieste sprookje kent gelukkig een happy end... aan het einde van het bijbehorende album lijkt het namelijk tóch goed te zijn gekomen tussen de twee:

dinsdag 17 juli 2018

Blink 182 - All the small things

De clip was natuurlijk geweldig. Elk beetje kerel, dus ook ik, had in die tijd een gruwelijke rothekel aan die vreselijke boybands met hun slijmerige muziek en dito clips. In de video werden alle clichés er even fijntjes uitgelicht. De strakke kleding, stylish items als zonnebrillen en bandana's, de gillende meisjes en de zwoele blikken in de camera. Maar ook tienersterretjes Britney Spears en Christina Aguilera moesten het ontgelden.

En dat ik dan even naar mannen met gitaren moest luisteren, had ik er best voor over. Sterker nog: ik vond de muziek eigenlijk wel leuk. All the small things was catchy. Lekkere powerpop. Ik kon het wel waarderen. De zanger / gitarist schreef deze ode aan 'de kleine dingen'. Hij stopte er nog wat van zijn idolen The Ramones in en nam het op met zijn band met als doel het de hitlijsten in te krijgen. Een missie die slaagde: het werd hun grote doorbraak. 

Al was het niet het eerste liedje dat als single werd gereleased. Die eer kwam toe aan What's my age again? Maar verder dan de Tipparade kwam dat nummer niet. Maar met All the small things veroverden zij definitief hun plek op het wereldpodium. Want hoewel de 21ste plaats in de Nederlandse Top 40 het hoogst haalbare bleek, bereikte het in de Angelsaksische landen vrijwel zonder uitzondering de Top 10. In de Billboard Alternative Songs wist het zelfs de hoogste positie te pakken.

In ons land zouden ze na die ene plaat voorlopig niet meer terugkeren in de hitlijsten, maar met name in de Verenigde Staten hield hun succes aan. Het liedje was daar te horen in veel series en leverde hen zelfs een gig in Springfield op, de woonplaats van The Simpsons. Maar ook in talkshows traden ze veel op en in Engeland ontleende een televisieserie zelfs haar naam aan de titel.

Er volgden een aantal albums die eveneens succesvol waren. Maar het leven ging verder en de overjarige pubers werden mannen, de mannen werden echtgenoten en kregen kinderen. En dat had zijn effect op de liedjes die zij maakten. In 2003 verscheen een veel serieuzer album: Blink-182. Het leverde hen voor het eerst positieve reacties op van de pers, die hen daarvóór steevast neersabelde vanwege de platte, humoristische teksten en soortgelijke videoclips. Maar de fans waren tot op het bot verdeeld. Desondanks sleepten ze in Nederland nog wel een Top 40-notering in de wacht met Feeling this. Daarna was het echter definitief gedaan in ons land.

dinsdag 10 juli 2018

The Happy Groover - When I snap my fingers

Misschien dat je je het nummer niet meer direct herinnert, maar wellicht begint er iets te dagen als je naar deze commercial kijkt. De reclame werd in 1997 gelanceerd. Hij was even briljant als grappig: de hypnotiseur die zijn 'slachtoffers' maar niet uit hun kunstmatige slaap krijgt omdat zij helemaal op gaan in het fictieve biertje dat zij drinken.

Het succes van de commercial ging ook niet voorbij aan de Nederlandse DJ Jonathan. Hij kreeg een slimme ingeving en bracht er onder de naam The Happy Groover een danceversie van uit. Alleen nu was het niet het bier dat ervoor zorgde dat de vrijwillige slachtoffers niet uit hun hypnose ontwaakten, maar de beat. De beat van DJ Jonathan.

Hij pakte het handig aan. Dezelfde hypnotiseur, dezelfde teksten. De link met de populaire commercial was dan ook niet te missen. Het nummer viel in de smaak, getuige de 13de plaats die de single in de Nederlandse Top 40 wist te bereiken. En wie weet had dat ook wel te maken met het einde: "Now when I snap my fingers, you all feel an incredible desire to buy this record."

Het was een succes dat hij natuurlijk wilde overtreffen. Er kwam dan ook een tweede plaat. Hij was nu echter niet meer The 'Happy' Groover, maar The 'Scary' Groover. Want met het nummer Children of the dark night paste het woord 'happy' er niet helemaal meer bij. Het werd een nóg grotere hit, die zelfs de top 10 wist te behalen. Maar dat was waarschijnlijk óók te danken aan de B-kant waarin het typetje Hassan Jassan van Rick van Velthuysen van 538 zijn liefde voor shoarma bezong. Een liedje dat anno 2018 nooit meer door de keuringscommissie zou komen.

dinsdag 3 juli 2018

Critical Mass - Burnin love

Het was een rare gewaarwording. Waar we een blonde zangeres in strak latex verwachtten, kwamen er twee kerels het podium op. Ze zwaaiden een keer en namen plaats achter de draaitafels. Oké, nou, zij zou dan zó wel komen. Het eerste plaatje werd ingestart... maar, vooralsnog geen spoor van het vrouwelijke gezicht van Critical Mass.

Het nummer kenden we. Believe in the future. En daar werd toch écht in gezongen. Maar nee, nog steeds geen enkele beweging op het podium. De heren schroefden het tempo flink op en niet veel later vlogen de hardcore-klassiekers ons om de oren. Met af en toe zelfs een recent hardstyle-plaatje erin... Ook leuk, maar van het repertoire van Critical Mass bleef volledig achterwege, en de blonde zangeres verscheen ook niet meer op de bühne.

We hadden een topavond, maar het oeuvre van de happy hardcore-act betrof in mijn beleving toch iets meer singles, met Burnin love als hun grootste hit. De single haalde als hoogste positie plek 9 in de Nederlandse Top 40 en was er 10 weken lang te beluisteren. Dat ze die niet speelden, was daarom op zijn minst opmerkelijk te noemen.

Enkele maanden later ging ik naar Dance Valley met onder andere Critical Mass in de line-up. Maar daar was het hetzelfde liedje. Geen spoor van de zangeres en opnieuw was het gedurende het hele optreden hakken geblazen op stampende hardcore.

Ze zijn helemaal terug bij hun allereerste liefde. Want toen de twee heren achter de dance-act in 1994 begonnen met muziek maken, produceerden zij hardcore. Een paar van hun vroegere werkjes vind je dan ook terug op Thunderdome-CD's. Niet lang na de start van hun loopbaan werden ze echter door ID&T benaderd voor een switch naar de commercieel toegankelijke variant van de gabber: happy hardcore.

Met hun eerste plaat haalden ze direct de Nederlandse Top 40. Al was Dancing together na drie weken alweer verdwenen. Maar de timing zo aan de vooravond van de doorbraak van de happy hardcore was perfect. Zangeres Ludmilla Odijk en Rapper MC Energy werden aan de formatie toegevoegd en het plaatje was compleet. Hun act stond als een huis en uiteindelijk scoorden ze vier hits. Pas toen de hoogtijdagen van het genre op hun einde liepen, betekende dat ook het einde van de commerciële loopbaan van Critical Mass. En inmiddels draaien ze dus gewoon weer hardcore.

dinsdag 26 juni 2018

SWV - Right here / Human nature

Lang heb ik geloofd dat het de allereerste hit was waarin een sample van Michael Jackson was gebruikt, met toestemming van The King of Pop himself. Het was iets dat ze op de radio riepen toen ze Right here / Human nature afkondigden. Maar de eerste samples van de liedjes van de zanger bleken al bijna net zo oud als hijzelf.

Het idee voor de single was afkomstig van producer Teddy Riley, een van de grondleggers van de new jack swing: een mix van hiphop, R&B en gospel waarbij hij ook veelvuldig gebruik maakte van samples. Het zou de blauwdruk worden voor heel veel latere R&B-hits.

Ik vond het leuk. De aantrekkingskracht zat hem daarbij voor mij met name in het kleine stukje rap dat door de vervormer was gehaald. Dat onderdeeltje werd verzorgd door niemand minder dan Pharrell Williams. Het was een van zijn eerste verschijningen op een plaat. Met een paar keer 'S... to the double... To the U... to the V' was zijn bijdrage wellicht minimaal maar het was briljant in zijn eenvoud en werd sindsdien bij de concerten van de dames een vaste kreet onder het publiek.
 
In 1993 behaalden de Sisters With Voices er een 14de plaats mee in de Nederlandse Top 40. Een vervolg kreeg het in ons land niet. De opvolger I'm so into you strandde in de Tipparade.

Ze zullen het amper gemerkt hebben in hun portemonnee want verreweg de grootste successen beleefde het trio in de Verenigde Staten. Ze groeiden daar uit tot een van de grootste R&B-acts ooit. Toen zij in 1998 uit elkaar gingen hadden zij 25 miljoen platen verkocht en kunnen we zeggen dat de flessen Perrier - champagne was te duur - die zij ooit met hun demo's meestuurden om op te vallen, ruimschoots terugverdiend.

dinsdag 19 juni 2018

Freek de Jonge - Leven na de dood


Er was een tijd dat Freek de Jonge nog grappig was. Als hij weer eens een oudejaarsconference mocht doen, namen wij dan ook altijd vol verwachting plaats voor de buis met onze oliebollen, om zíjn conference te zien. En dan konden we gewoon de hele avond lachen om de man.

De tijden zijn veranderd. Inmiddels lijkt hij niet veel meer dan een karikatuur van zichzelf. Een arrogante chagrijn die nog zelden volle zalen trekt. Met als pijnlijk dieptepunt 2013, toen zijn voorstelling Circus Kribbe zelfs werd afgelast wegens gebrek aan belangstelling.

Maar goed… in de tussentijd had hij zijn prijzenkast wel al behoorlijk gevuld. Want tijdens zijn carrière pakte hij een hoeveelheid awards waar je ook arrogant van wórdt. En passant schreef hij nog liedjes voor Boudewijn de Groot, was hij de auteur van een aantal boeken, speelde hij in twee films én had hij die nummer één-hit: Leven na de dood.

Het kwam als een vrolijke verrassing in de zomer van 1997. Want meestal als cabaretiers van destijds begonnen te zingen, viel er doorgaans weinig te lachen. Het was altijd hét moment om chips en drinken halen. Maar in dit nummer stak Freek de Jonge flink de draak met een aantal actuele gebeurtenissen, waarvan sommigen, zoals de bootramp bij Tirana, waarschijnlijk alleen nog in de herinnering voortleven vanwége die plaat. Maar ook Seedorf, die tot twee keer toe een belangrijke penalty miste, moest het ontgelden.

Het was ook een hele andere plaat dan de andere single die ik van hem kende. Twee jaar eerder ging hij namelijk onder de naam 'Frits' de samenwerking aan met The Nits. Samen brachten zij Dankzij de dijken uit, een nummer dat een stuk serieuzer van ondertoon was: het ging over de Watersnoodramp van 1953. Hitsucces leverde het hen niet op: het strandde in de Tipparade, maar Freek de Jonge hield er met Robert Jan Stips wel een gitarist aan over die hem vanaf dat moment altijd zou begeleiden bij zijn liedjes.

Stips was ook de gitarist bij Leven na de dood. Tijdloos was het nummer natuurlijk niet maar ondanks de voortschrijdende actualiteit hield hij het toch nog 17 weken vol in de Nederlandse Top 40. Maar toen de teruggang eenmaal was ingezet, was dat niet meer te stoppen. Freek de Jonge bracht nog een geactualiseerde versie uit (geen video beschikbaar), maar deze was vele malen minder grappig en de verrassing was er wel zo’n beetje af. Die versie kon dan ook niet meer voorkomen dat het liedje enkele weken later alsnog uit de charts verdween. Wel kon hij nog succes bijschrijven in België, waar de Vlaamse versie met een 6de plek als toppositie en een verblijf van 16 weken het óók heel keurig deed.

dinsdag 12 juni 2018

Lucilectric - Mädchen

Het was een geweldige meezinger. Maar ik wist dankzij mijn enorme talenknobbel dat het een beetje gek was als ik dit nummer keihard mee zou blèren. Dus heel af en toe, als niemand keek en het nummer voorbij kwam, mompelde ik het zachtjes mee.

Maar het was heel moeilijk om die onbewust aanwezige neiging te onderdrukken. Het kwam nog wel eens voor dat als ze het draaiden in onze plaatselijke discotheek, ik op mijn schouder werd getikt en er werd gezegd: "Eh... je weet wat je nu aan het zingen bent?" En dan hield ik geschrokken weer mijn mond. Althans, heel even dan.

Het lag allemaal ook gewoon zo lekker in het gehoor! En hoewel het klonk als girl power was de tekst niet heel diepgravend. Het Duitse electropop-duo werd door feministes zelfs beschuldigd van het bagatelliseren van het 'vrouw zijn'. Met dat het allemaal zo makkelijk was, gewoon, omdat ze een meisje was.

Girl power of niet, het plaatje werd een flinke hit in Duitstalig Europa maar ook in Nederland gooiden ze hoge ogen met een keurige zevende plaats in de Top 40. En hoewel het succes in hun thuisland een klein staartje kreeg met nog twee redelijk succesvolle singles liep Nederland niet meer warm voor hun muziek.

In 1999 ging het duo uit elkaar. Ralf Goldkind, de mannelijke helft van Lucilectric, vervolgde zijn pad in de muziekbusiness. Het eerste dat we na de breuk zagen van Luci van Org, het mädchen van de band, was van een heel ander kaliber. Zij had werk gevonden als Fetish-model en poseerde in SM-kledij. Een thema dat later ook terug zou komen in de vier boeken die ze schreef.

Ze hervond de muziek echter al snel en richtte de band Das Haus von Luci op. Het borduurde een beetje voort op de vrolijke niets-aan-de-hand-pop die ze maakte met Lucilectric. Zij het met iets meer gitaren. Pas toen zij in 2007 Üebermutter oprichtte, betekende dat een definitieve breuk met het verleden.

dinsdag 5 juni 2018

Moby - Go

Ik keek hem met vragende ogen aan. Hij zei: "Jij houdt toch van house?" Mijn gedachten zeiden: "Eh ja... maar niet van deze ouwe meuk," maar ik hoorde mijzelf zeggen: "Ja... dank je wel." En daar stond ik dan. Met in mijn handen een CD. Move the House 2.

Tja, het wás house, maar de tijd dat dit soort acid en andere early 90's-house hip en happening waren, lag al lichtjaren achter ons. Mijn cassettebandjes stonden inmiddels vol met eurodance en de eerste happy hardcore kwam de hitlijsten binnen. Ik kon nú al zeggen dat dit plaatje mijn CD-speler niet in ging komen.

Toen ik de CD uit beleefdheid, maar met lichte tegenzin, toch maar een plekje in mijn collectie gaf, besloot ik dat míj dit in ieder geval nóóit mocht overkomen: triomfantelijk over mijn o zo goede connectie met de jeugd met iets komen dat al té lang uit de mode is.

Pas kort geleden heb ik de nummers van de CD voor de eerste keer beluisterd. En ik moet zeggen: het is inderdaad oude meuk. Het is wel aardig om je een beeld te vormen van de house uit die tijd, maar ik herkende welgeteld één plaat. Go van Moby. Uit de tijd dat hij nog niet als een activistische veganist door het leven ging maar gewoon nog keiharde acid maakte.

En zoals in die jaren gebruikelijk was, is het plaatje volledig bij elkaar gejat. De melodie komt uit de film Twin Peaks, de ‘Go’ is gesampled van Tones on Tail en de ‘Yeah’ werd in 1985 al gezongen door Jocelyn Brown.

Eerlijk is eerlijk. Met de single zette de muzikant wel een echte houseklassieker neer. En met een zesde plaats in de Nederlandse Top 40 is het tot nu toe ook de meest succesvolle single van Moby. Hij is echter nog steeds actief en klopte dit jaar nog op de deur van de hitlijst in zijn samenwerking met het Nederlandse DJ-duo Showtek die zijn Natural blues een flinke make-over hadden gegeven. Een fijn, modern plaatje.

dinsdag 29 mei 2018

Vengaboys - Parada de tettas

Ze deden er alles aan om een 'hype' te creëren rond de band. Want de eerste single Parada de tettas ging vergezeld van spannende verhalen over illegale optredens op Spaanse stranden waarbij met bankbiljetten werd gestrooid, over de politie die hen regelmatig op de hielen zat en over gestolen mastertapes.

In eerste instantie trapte heel Nederland er ook volop in. Want, geen Youtube, geen sociale media, internet was nog lang geen gemeengoed dus ja, wie vertelde je dat dit 'fake news' was? Een paar singles later sijpelde echter langzaam door dat er helemaal niets waar was van al die stoere verhalen. Het ging 'gewoon' om een act van Nederlandse bodem, een project van DJ Wessel van Diepen.

Ook werd al snel duidelijk dat de vier zangers en zangeressen op het podium niet de mensen waren die de vocalen op de liedjes verzorgden. Het kwartet was slechts 'decoratie'. Het mocht de pret niet drukken. De aanstekelijke, zomerse deuntjes sloegen aan. En niet alleen in ons land, ook in Engeland liepen ze weg met de Vengaboys, die daar nog steeds als énige Nederlandse act twee nummer één-hits op rij wisten te scoren. 

Maar de allereerste successen beleefden zij hier, in Nederland, toen zij de typische Vengaboys-sound nog niet hadden uitgevonden. Parada de tettas had bijvoorbeeld ook maar zo een werkje kunnen zijn van de Duitse formatie Bellini, die net daarvóór een monsterhit had gehad met Samba de Janeiro. Ook de opvolger To Brazil viel in die categorie.

Pas bij de derde single, Up and down, hoorden we voor het eerst een echt eigen geluid. En dat geluid bleek de sleutel tot internationaal succes. Want opeens trok hun muziek de landsgrenzen over en wist het in een aantal landen zelfs de top 5 in de hitlijsten te bereiken. De grootste knaller zou uiteindelijk Boom boom boom! worden met een nummer één-notering in onder andere Engeland, waar het vorig jaar zelfs even opnieuw opdook in de charts. Dit dankzij een filmpje uit de plaats Cheltenham, waar het uitgaanspubliek helemaal losging op deze retroknaller.

dinsdag 22 mei 2018

Kula Shaker - Hush

We keken mijn vader verwachtingsvol aan. “Pap… dit is jóuw tijd. Jij moet het weten!” “Nou het zegt mij niets.” “De titel is volgens mij Hush.” “Ja, ik ken Hush wel… maar alleen van Deep Purple. En dit klinkt niet als Deep Purple…” “Kom op Pap, 60’s, 70’s...” “Ik weet het écht niet jongens.” “Valt ons wel een beetje van je tegen… waar hebben we jou nou voor meegenomen?’

Niet veel later volgde het antwoord. De titel hadden we inderdaad goed, maar de artiest was Kula Shaker. Ik schrompelde ineen. Niks 60’s of 70’s, maar volop 90’s. Als íemand het had moeten weten, waren wij het! En dan bleek het óók nog eens het enige smetje te zijn op deze verder foutloze ronde in de popquiz.

Vooruit, het was niet helemaal ons genre. En met in 1997 een 23ste plaats in de Nederlandse Top 40 was het nou ook niet bepaald een grote hit geweest. Maar toch, de welgemeende excuses in de vorm van een biertje waren op zijn plaats.

Het was in ons land wel de enige hit van de Britse psychedelische rock-formatie. Hun successen beleefden zij namelijk vooral in hun thuisland. Daar startte hun commerciële loopbaan al veel eerder: in het prille begin van 1996. De band had het jaar daarvoor tot een carrièreswitch besloten: ze wilden meer spiritualiteit en mystiek in hun muziek en gaven dat vorm door veelvuldig gebruik te maken van traditionele Indiase instrumenten.

Hun debuutsingle Tattva is hier een mooi voorbeeld van. In eerste instantie kon het overigens weinig potten breken maar toen zij zich dankzij hun tweede single Grateful when you’re dead in de kijker hadden gespeeld en ze hem opnieuw uitbrachten bereikte het in het Verenigd Koninkrijk zelfs de vierde plaats. En dat was op zijn minst opmerkelijk te noemen omdat die Indiase invloeden in hun tweede plaat compleet afwezig waren. Maar de Britten hadden er kennelijk geen problemen mee want toen Kula Shaker het kunstje herhaalde met Hey dude, met het betere gitaarwerk en Govinda, die zelfs helemaal in het Sanskriet werd gezongen, gooide het opnieuw hoge ogen.

Ze namen vervolgens een Brit Award mee naar huis en brachten de single Hush uit. Een single die op de vleugels van de film I know what you did last summer dan eindelijk ook het vasteland van Europa wist te bereiken. Een cover van… inderdaad: Deep Purple. Een cover, die ik in ieder geval niet meer ga vergeten.

dinsdag 15 mei 2018

Treble - Amambanda

Grote paniek in 2005. 'We' hadden de finale van het Eurovisie Songfestival niet gehaald. Dat zou hoe dan ook in 2006 voorkomen moeten worden. Dus nodigde de organisatie van het Nationaal Songfestival onder andere Treble uit. Want als je een liedje in een niet-bestaande taal naar de hoogste positie in de Nederlandse Top 40 weet te zingen, dan móet je wel iets in je mars hebben.

In maart 2006 stonden zij daar dan met zijn drieën op het Nationaal Songfestival: de zanglerares en haar twee pupillen. Aan de tegenstanders lag het niet. Een oud Voice-winnares die haar inmiddels ingedutte carrière nog een laatste kans wilde geven en een boyband op leeftijd die het vooral hoopte te gaan hebben van de ‘looks’ en ‘veel slipjes op het podium’. Treble won de voorronde dan ook met overmacht. 72% van de stemmen ging naar de meidengroep.

En dus werden ze namens Nederland afgevaardigd naar Athene om met Amambanda een plekje te bemachtigen in de finale. De titel van het liedje bleek echter een behoorlijke tongbreker en ook de samenstelling van de band zorgde voor verwarring. De BBC repte van een moeder met haar twee dochters. Schattig natuurlijk, maar erg complimenteus was dat niet gezien het feit dat de leadzangeres slechts tien jaar ouder was dan haar twee collegaatjes.

Maar hoe hard de dames ook op hun djembés mepten, een plekje in de Songfestival-finale zat er helaas niet in. Met als gevolg dat alle ruimte die ze na het evenement in hun agenda hadden gemaakt voor optredens door heel Europa, angstig leeg bleef. Zelfs in Nederland bleven de boekingen achter bij de verwachtingen. Ook de verkopen van de single vielen tegen. Amambanda tikte even de Top 40 aan maar was na drie weken ook alweer verdwenen.

In 2009 probeerden ze het met twee conservatorium-diploma’s op zak nog één keer. Maar niet lang na een try-out in juni van dat jaar in het mondaine Valkenburg aan de Geul, waar zij maar liefst twaalf nieuwe nummers ten gehore brachten, werd besloten de band op te heffen.

zondag 13 mei 2018

ESF 2018 - Barbara blikt terug

Ook het 63ste Eurovisie Songfestival was weer veelbesproken. Vreemde acts, gevoelige liedjes, een man die het podium bestormde en een toch teleurstellende 18de plaats voor onze eigen Waylon. Traditiegetrouw zat ook dit jaar Barbara weer klaar met haar notitieblok om haar deskundige blik over de acts te laten schijnen.

1. Oekraïne: Daar is ie dan, de eerste van de avond. Opkomend in een soort doodskist zingt hij zijn begin van het nummer. Hij ziet eruit als een slechte Marilyn Manson-look-a-like. Maar goed, eenmaal ‘opgestaan’ uit zijn kist is hij best goed op dreef! Het is geen slecht nummer, maar  een echte ‘meepakker’ is het niet echt. Wel een goede act, met een rustig stuk op piano, en vuurwerk, maar helaas ook hier en daar een paar valse nootjes. We gaan door naar het volgende nummer...

2. Spanje: Ach, een zoetsappig nummer als duet gezongen. Samen staan ze op gepaste afstand schattig naar elkaar te zingen. Een ballad in het Spaans, alle lampjes op de telefoons gaan aan in de zaal. De 19-jarige dame zingt nog een beetje nerveus maar herpakt zich gaande weg het nummer goed. De jongen die staat te zingen zou dat ongetwijfeld naar haar moeten doen, maar ik betwijfel of zijn gedachten bij haar liggen 😉 Schattig optreden en goed gezongen verder.

3. Slovenië: De zangeres heeft een roze lange vlecht in, daarmee lijkt ze in het promofilmpje vooraf aan het nummer wel een schattige zeemeermin. Maar eenmaal op het podium is er weinig schattigs meer aan. Strakke pasjes en een lekkere beat! Hè hè, eindelijk horen we eens iets ‘dance’-achtigs. Jammer dat we het niet verstaan (gezongen in het Sloveens). Verderop in het nummer doet ze toch echt een 'Douwe Bobje'. De muziek ‘valt uit’ en dan moet ze ‘ineens’ improviseren en zorgt ervoor dat ze het publiek dan mee krijgt. En dat lukt.

4. Litouwen: Weer een schattige dame zittend in een zachtroze jurk op het podium. Ze begint heel klein en ze zingt verder alsof haar leven er vanaf hangt. Ze gooit er zeker een paar aardige 'ah's' en 'oh's'uit! Tot zover een mooi en zuiver gezongen nummer van een ook wel goed niveau. Dat zien we helaas niet altijd terug in deze competitie. Ik vind het een Top 10-kanshebber.

5. Oostenrijk: Deze had zich rechtstreeks geplaatst. En terecht! Wat een lekker nummer, goed gezongen door een leuke gast! Het lijkt een beetje op Hozier, met Take me to church. Een leuk nummer, goed gezongen, en op geen enkel foutje kunnen betrappen. Ik begin mij eigenlijk wel ‘zorgen’ te maken hoor, het niveau tot nu toe is wel erg goed. Gaat het nog wel goedkomen… 😉

6. Estland: Gelukkig, het komt alsnog een soort van ‘goed’. De dame die opkomt in een gigantische jurk met projecties (want die had Portugal niet aangeschaft) zingt Opera. De noten zijn op een gegeven moment zooo hoog dat ik met geschrokken oog mijn champagneglazen in mijn kast in de gaten houd.. Het is vast superknap gezongen maar een Songfestivalknaller? Helaas niet...

7. Noorwegen: Hèhè, na al dat operageweld komt er weer een frisse jongen het podium op! Hij zit netjes en er volgen wat animaties tijdens het begin. Ziet er leuk uit tot zover en brengt het er goed vanaf. Een catchy sound, goede dansers, goed contact met het publiek en danst zelf ook nog aardig. Verder een lekkere ‘meezinger’. Vioolsolo erbij. Topoptreden! Ook een top 10 kanshebber als je het mij vraagt. Nice job!

8. Portugal: Nu is het gastland aan de beurt. Ben benieuwd. Weer een zangeres met roze haar ( een hit dit jaar ;-) Ze zingen weer in eigen taal. Ik zeg ze, want ondanks dat ik er één hoor, zie ik er toch ineens twee staan. Ze zit helemaal in haar ‘verhaal’. Het klinkt niet slecht. Maar ik word door één ding afgeleid. Haar oorbellen. Het doet mij denken aan de singles die je vroeger draaide op je platenspeler, maar dan dubbelgevouwen.. Verder goed gezongen, geen valse noot kunnen ontdekken. Well done dus.

9. Engeland: Ze begint supernerveus, beetje trillende stem. Ze heeft ook een beetje een hese stem. Het refrein komt en het is meteen herkenbaar als een Songfestival-meezingertje. Ik ben benieuwd naar de rest. Maar dan gebeurt er iets. Er komt een vent het podium op gerend en trekt haar microfoon uit handen en roept iets. De organisatie doet het goed en zoomt uit en richt zich op het publiek, je hoort de muziek doorgaan en zij klapt dapper door en krijgt dan de microfoon terug en gaat stoer door met zingen. Wow, iedereen vraagt zich af hoort dit er nu bij of niet? Nee dus. Ze krijgt uiteindelijk nog de mogelijkheid om als laatste nog een keer op te treden. Dit wordt uiteindelijk niet gedaan.

10. Servië: Ow ja, nu gaat het komen hoor. Eindelijk komt een soort Graaf Tel van Sesamstraat op met een zangeres die tussendoor met een soort van – sorry - nasaal kattengejank tussendoor jammert. Het is in eigen taal, dus geen idee waar het over gaat..Ik vind het verder niets bijzonders, het is een rommelig optreden, het enige wat compenseert is de cape van de zanger 😉

11. Duitsland: Hij begint een beetje uit de toon, jammer want ik had het nummer al eerder gehoord. Het is echt een goed nummer, verrassend voor de Duitsers! Het is een beetje een Ed Sheeran-achtig nummer. Het nummer gaat over zijn overleden vader, foto’s van zijn jeugd op de achtergrond. De emotie komt uit zijn tenen. Het is een goede inzending van de Duitsers op een paar schoonheidsfoutjes na, Top!

12. Albanië: Weer een nummer in eigen taal. Je ziet de zanger werken naar het refrein en er wordt door hem zelfs hard meegeklapt. Het zal ongetwijfeld een mooi verhaal zijn wat hij zingt, het raakt mij verder niet. Ok, toegegeven, de uithalen van nu gingen een stuk beter dan die in de halve finale. Gelukkig is het nummer afgelopen 😉

13. Frankrijk: Die zingen uiteraard ook in het Frans. Ah, en daar is een van de geheime wapens; Mist. Ze zingt het wel oké, maar spannend of catchy? Ik vind het een beetje ‘tam’ voor een Eurovision nummer. Verder staat er een man met rode gitaar maar een beetje bij als afleiding lijkt het wel. Wacht.. hoor ik het nu goed? Ik dacht eerst dat ze steeds ‘Messi, Messi’ zong. Het blijkt Merci, Merci te zijn. Wow, heeft zo zoveel zin in chocolade?

14. Tsjechië: Ow, dat ziet er leuk uit! Een frisse dude compleet met rugzak, die een superleuke act heeft, klinkt goed, fijn toetertje ook. Ik wil hem in de top 5! Ik vind het een kanshebber. De dansjes, de looks. Ik ben fan! 😉

15. Denemarken: Oh boy. Een lied over ruige Vikingen wordt er in de intro gezegd. Daar komt ie op hoor. Een roodbaardige ruige vent. Nu komt het denk je dan, kom maar op met de ruige gitaren en zang. Niets blijkt minder waar! Volledig flabbergasted komt er een soort musical-achtige zang uit de ‘ruige Viking’. De muziek heeft wat weg van een van de films van Pirates of the Caribbean. Ik heb nog nooit zo’n Pussy Viking gezien.. sorry Denmark. Next.

16. Australië: Het land op invite. Nou here we go. Liedje zelf heeft zeker potentie maar de zangeres is teveel bezig met haar dancemoves. Dit nekt haar zangkwaliteiten. Veel te veel valse nootjes. Gelukkig geniet ze er zelf van.

17. Finland: Een Gothic zangeres komt op. Ze hangt aan een draaiend rad en trapt zo haar nummer af. Er eenmaal af, komen er dansers in een grijs Duits-achtig uniform om haar heen dansen. Ik snap het niet echt. Veel valse noten en helaas klinkt het mij een beetje teveel als een 13-in-een-dozijn-nummer.

18. Bulgarije: Tsja, wat moet ik hier nu weer van denken? 4 mannen die vechten om de mooiste/ grootste uithaal in het nummer.. De ene zingt voor geen meter, de ander weer wel. Er komt wat gejodel uit de meeste mannen. Samen proberen ze er nog wat van te maken als er ook nog een Lady GaGa-achtige dame het podium opkomt die meegilt. Maar ook met haar wordt het niveau niet veel beter. Helaas.

19. Moldavië: Daar komt weer wat bijzonders aan. Het zijn er 3 of toch 6? De gekleurde cocktail-act. Het zijn 2 zangers en een zangeres met een soort van Ikea draaimuur? Blokjes/deurtjes gaan steeds open en ze verdwijnen erin en vormt zo een soort achtervolging. Steeds zien we weer een andere zanger/ zangeres. Verwarrend. Oké, het is wel een grappig melodietje, dat dan weer wel.

20. Zweden: Ah! Een leuk nummer! Hij legt het er wel errrug dik boven op 😉 Met zijn knipoog steeds in de camera. Maar de hele dansact in combinatie met het nummer maakt het toch een fijn geheel. Het is een beetje a la Justin Timberlake. Wiegende heupen en hoog gezongen, Bee Gees eat your hart out! Maar al met al wel goed gezongen en populair bij het publiek. Denk wel een van de kanshebbers.

21. Hongarije: Hoppa. Na al dat zoetsappige ff lekker wat metal! Iedereen die was ingekakt, is nu weer wakker. Ik vind het fantastisch! Wie had dat gedacht in de finale 😉 Lekker ruig gezongen in het Hongaars en the crowd goes wild, of ben ik het zelf op de bank? Ik zie dit liever dan het land wat hierna gaat komen.

22. Israël: Zonder twijfel een van de al meest besproken acts van de halve finales. Oh my, wat ziet ze eruit?! Ze ziet eruit als een Sumogirl on too much Red Bull. Vandaar die kippengeluiden en de soort van Vogeltjesdans moves? Wacht.. wat? Zong ze nu echt ‘Koekeroend’? Weinig vocaals aan. Meer wat geschreeuw en herhaling van woorden… pff.. next please!

23. Nederland: Jaa daar is Waylon! Dat klinkt vocaal super! Ik begin zijn nummer steeds meer te waarderen. Oké, oké, die dansers zijn echt een beetje afleiding van het nummer. Ik vind ons echt wel een van de betere zangkwaliteiten hebben. Hopen dat daar ook naar gekeken wordt in plaats naar bizar uitziende zangers/ acts. Hopen op een top 10 plaatsje.

24. Ierland: Als je het voor elkaar krijgt om gecensureerd te worden in China vind ik eigenlijk al dat je mag beginnen met 'douze points'. Eurovision vond dat ook, waarom mag je geen nummer zingen en een act hebben waarin geliefden van hetzelfde geslacht dit toelichten? Dus in plaats van dit nummer in de ban daar, China in de ban. Ze mochten de finale daar niet meer uitzenden. Maar goed, het nummer zelf dan nog even. Het is mooi gezongen, goed optreden ook. Goed gedaan!

25. Cyprus: Dit is zeker qua zangeres het 'topstuk' van de avond. Ze heeft de looks, het figuur en het mooiste glitterpakje van de avond! Scores points. Maar meer dan wat sexy dansen en rondzwaaiend haar vind ik het persoonlijk niet. Het nummer is niet veel aan en vocaal niet bijster bijzonder.

26. Italië: De hekkensluiter van de avond. Die hebben zich ook ingekocht. En niet geheel zonder reden. Ik denk dat als deze in de halve finale hadden gestaan, ze genadeloos naar huis hadden gekund. Oh oh, wat een tegenvaller. Gezongen in de taal die toch wel als een van de mooiere geldt, kregen de 2 heren dit niet voor elkaar. De ene zong zo boos dat ik twijfelde of hij het wel leuk vond om op te treden. Het optreden zelf was zelfs wat saai. Jammer.

En dan... de uitslag!
Oh boy, de winnaar is Israël. Hoe dan, vraagt menigeen zich af? Hoe kan een Kippenlied nu toch winnen? Persoonlijk heb ik er geen woorden voor.. Weer wint het clowneske het van de vocals. Volgend jaar hopen op beter! De eindstand:

dinsdag 8 mei 2018

2 Pac - Dear mama

Nee... zo'n roerige jeugd als 2Pac heb ik niet gehad. Verre van. Ik ben niet opgegroeid in een ghetto als zoon van een alleenstaande vrouw, maar in een Vinex-wijk in een dorp op de Veluwe, met mijn beide ouders. En op mijn zeventiende al uit huis gaan? Ik heb het hoogstens overwogen als ik weer eens een huishoudelijk klusje moest doen of huiswerk moest maken. Maar niet omdat mijn moeder aan de crack zat.

En toch raakt Dear mama mij. Een prachtig nummer met een dito tekst. En naarmate ik zie hoe steeds meer vrienden en bekenden afscheid moeten nemen van hun vaders en moeders, besef ik me hoe gelukkig ik mag zijn met ouders die mijn dochter kunnen zien opgroeien en zelf nog steeds de dingen kunnen doen die ze leuk vinden.

Maar nu Moederdag aanstaande is, realiseer ik me opeens dat, waar mijn vader hier regelmatig de revue passeert en we afgelopen zondag zelfs een quiz opdroegen aan zijn platenkast, ik ook nog een moeder heb waar ik om geef en die óók wel eens een podium verdient. Als het aan haarzelf ligt, liever niet overigens. En als het dan écht moet, dan graag niet al te groot.

Het klopt, haar bijdrage aan mijn muzikale vorming was minimaal. Want waar de meeste muziek van mijn vader inmiddels een vast plekje heeft veroverd in mijn hoofd - het werd er zo'n beetje ingeramd - zit de muziek van mijn moeder ver weggestopt. De keren dát ik haar muziek hoorde zijn op één hand te tellen en áls ik het eens hoorde dan was ik snel boven. Nee, ik was er op zijn zachtst gezegd niet bepaald fan van.

Maar dat neemt niet weg dat ze er wel altijd was voor ons. Én het gezin draaiende hield, ook in tijden dat het allemaal niet zo soepel verliep thuis. En hoewel de naam 2Pac mijn moeder hoogstwaarschijnlijk niets zal zeggen, draag ik dit nummer graag aan haar op. En vooruit, dan óók een keer een liedje uit de Platenkast van mijn Moeder.

vrijdag 4 mei 2018

De platenkast van mijn vader - Nirvana - Rainbow chaser

Eindelijk dan! Een popquiz met alleen nummers uit de jaren 60/70! Het heeft 'ons oudjes' wat geduw en getrek gekost, maar 6 mei is het zover! Tja, en dan wil je ook niet afgaan, dus de afgelopen weken heel wat artiesten en bandjes voorbij horen en zien komen, in de hoop dat er nog iets blijft hangen. De leeftijd, hè!

Zo hoorde ik op een gegeven moment onderstaand nummer. Ik kende het maar, wie speelde het ook alweer? Het antwoord bracht me in verwarring, maar gelukkig, Wikipedia bracht redding.

En voor het geval dat de samenstellers van de popquiz, in al hun wijsheid, met deze vraag op de proppen komen, heb je dit punt alvast binnen! Oh, je doet niet mee? Enthousiaste toeschouwers zijn altijd welkom! De Wieken, Vaassen, zondag 6 mei, 14.00 uur.

dinsdag 1 mei 2018

Stakka Bo - Here we go


Het was een bijzondere vakantie, want zo vaak kwamen wij niet in het buitenland. En dát we er al gekomen waren, mocht een wonder heten, want met zijn zessen én bagage, in de brandende zomerzon, in een middenklasser van respectabele leeftijd, zóveel kilometers rijden, dat was bijna onverantwoord. Maar we redden het, en we zijn uiteindelijk óók nog teruggekomen.

Maar ja, hoewel vakantie wel vrij van school betekende, kreeg ik helaas geen vrijstelling van de gebruikelijke huishoudelijke taken. Ook in deze stacaravan in Luxemburg moest er namelijk gewoon afgewassen worden. Maar ik had voor het eerst mijn eigen muziek mee. En ja, als ík moest afwassen, dan mocht natuurlijk ook míjn muziek op. Net zoals mijn vader zíjn muziek op had als hij aan de beurt was.

En hoewel Pin-Occhio mijn absolute favoriet was op dat moment, kwam ook dit plaatje veelvuldig voorbij. Stakka Bo, een Zweedse producer die met Here we go zijn enige hit scoorde, startte zijn carrière begin jaren ’90 en werkte in die tijd onder meer samen met Martin Eriksson. Iemand die wij later zouden leren kennen als eurodance-act E-Type.

In 1993 bracht hij echter dit plaatje uit. Het werd commercieel een behoorlijk succes met top 10-noteringen in diverse Europese landen en een iets bescheidener 23ste plaats in ons land. Maar het pakkende liedje zou nog in vele vormen terugkomen. Het werd gefileerd door Beavis & Butthead, kwam terug in romantische komedies als Prêt-à-porter en Never been kissed en was een van de liedjes in de video game UEFA Euro 2004.

Buiten zijn thuisland was het wel gelijk zijn laatste single die goed verkocht, want zijn hitsucces opende de deur naar een hele andere carrière. Een carrière die hij écht ambieerde: het regisseren van muziekvideo’s. En hij was er goed in, getuige het indrukwekkende rijtje van artiesten waar hij mee samenwerkte: o.a. clips van Madonna, Kylie Minogue, Robbie Williams maar ook de clip die uiteindelijk de laatste video van David Bowie zou blijken te zijn, waren van zijn hand.

dinsdag 24 april 2018

Tim Berg - Bromance

Het is altijd schrikken als er iemand overlijdt die jonger is dan ik. Maar ik moet er maar aan wennen, want het zullen er steeds meer worden. De dood van Avicii afgelopen vrijdag maakte echter wel een diepe indruk op mij. Met een carrière die nog lang niet op zijn einde liep, stierf de Zweedse DJ op 28-jarige leeftijd een vroegtijdige dood. Een groot verlies voor de muziek. Met zijn overlijden verdwijnt namelijk een van de belangrijkste DJ’s van het huidige decennium écht voorgoed van het podium.

In 2010 stond hij nog aan het begin van zijn loopbaan en leerden wij hem kennen als Tim Berg. Hij had de single Bromance uitgebracht. Een plaatje dat precies op het juiste moment werd gereleaset om een zomerhit te worden. En dankzij de zomerse klanken werd het dat ook.
 

Al kwam ik dáár pas deze week achter. Want ik hoorde het plaatje destijds maar zelden op de radio. Toen al niet meer zo fanatiek als vroeger met het volgen van de hitlijsten, wist ik niet beter dan dat het kennelijk dus maar weinig potten had weten te breken in de Nederlandse Top 40. Niets bleek echter minder waar. De single kwam aan het begin van de zomer binnen, schopte het tot een tweede plaats en verdween pas eind november uit de lijst.

En dat betekende ook nog niet het einde van het succes van het nummer. Want op het moment dat het hier de charts verliet, gaf Bergling het liedje een tweede leven. Hij bracht onder Seek bromance een vocale versie uit door het te combineren met Love U seek van de Italiaanse DJ Samuele Sartini. Een plaat waarop Amanda Wilson de zang verzorgde. Een Britse zangeres die wij dan weer kennen van haar successen met de Freemasons.

Seek bromance werd óók een grote hit. Weliswaar niet meer in Nederland en België, maar wel in de rest van Europa, waar het in verschillende landen de top 5 wist te bereiken. Het betekende het startschot van de indrukwekkende carrière van Avicii. Een carrière waar afgelopen vrijdag dus helaas een voortijdig einde aan kwam.