dinsdag 13 november 2018

Blur - Song 2

Cliff Richard versus Elvis Presley in de 50's, The Rolling Stones versus The Beatles in de 60's. En in de jaren '90 hadden we wéér twee kampen die recht tegenover elkaar stonden. De vete tussen Blur en hun rivalen Oasis brak los.

Het was een vete die flink werd opgestookt door de media, uiteindelijk resulterend in een ultieme clash op 14 augustus 1995. Op die datum brachten de bands allebei een nieuwe single uit in hun thuisland. Blur kwam met Country house en Oasis releaste Roll with it. Inzet was de hoogste notering in de Engelse charts. De 'Battle of Britpop'.

Blur won, maar verloor tegelijkertijd. Want hoewel zij de week erna voor het eerst in hun carrière de hoogste positie bezetten in UK Singles Chart, keerde de publieke opinie zich tegen hen. Blur was opeens een 'inauthentic middle class pop band'. En daar ging Oasis vervolgens nog eens even keihard overheen met het weergaloze succes van hun album (What's the story) Morning glory. Blur mocht die ene slag dan wel gewonnen hebben, maar had met onder andere vier keer platina in de Verenigde Staten voor Oasis, de oorlog uiteindelijk verloren.

Een oorlog die overigens totaal langs ons heen ging. Beide singles haalden in Nederland niet eens de Tipparade. Maar het hakte er behoorlijk in bij Blur. De leden begonnen elkaar van alles te verwijten en dat kwam tot een dieptepunt toen twee van de leden bij een playback-optreden voor de Italiaanse televisie werden vervangen door respectievelijk een kartonnen exemplaar en een roadie.

Anderhalf jaar later zaten ze echter weer bij elkaar. Gevoed met nieuwe inzichten en nieuwe ideeën sloegen ze een geheel nieuwe weg in. Ze maakten zich los van het stempel 'Britpop' en brachten met Song 2 een plaat die in niets meer leek op hun eerdere werk. Nederland was er echter nog niet klaar voor. De single haalde de Top 40 niet. Maar met inmiddels vier jaar een notering bij de bovenste helft van de Lijst der Lijsten heeft het plaatje inmiddels wel een plekje in ons collectieve geheugen gekregen.

dinsdag 6 november 2018

Neet Oét Lottum - Hald mich 's vas

Het is raar... maar op een of andere manier heb ik een zwak voor het Limburgse dialect. Want dialect is zeg maar niet mijn ding. Plat praten moet ik niet proberen, want dan word ik vierkant uitgelachen. En de keren dat ik in mijn jonge jaren mijn vaste muziekmaat Arjan wanhopig aankeek als zijn vader in 't plat een heel verhaal tegen me afstak, zijn talloos. Andere dialecten vind ik óf verschrikkelijk, óf verschrikkelijk grappig.

Maar er staat wel een 'Best of'-CD van Rowwen Hèze in mijn platenkast, die rond de eeuwwisseling ook nog eens regelmatig in mijn discman zat. Sterker nog: ik overwoog zelfs om ze eens een keer live te gaan zien. Maar daar kreeg ik de handjes helaas niet op voor elkaar bij mijn vrienden.

Van die band vind ik vooral Blieve loepe prachtig. Een liedje dat ik regelmatig met betraande ogen heb geluisterd. Het gaat over twee soorten mensen: de mensen bij wie het allemaal maar steeds tegenzit, en de mensen die altijd maar de wind mee lijken te hebben. Waarbij ik me, zeker toen, heel erg verbonden voelde met die eerste soort.

En toen hoorde ik in de Top 2000 een nummer dat rechtstreeks uit hun koker leek te komen. Even zo prachtig van toon, heerlijk zangerig, én in het Limburgs. Maar Rowwen Hèze bleek niet de uitvoerende artiest. Een blik op de lijst leerde dat dit Neet oét Lottum was. Een Venlose streektaalband die ooit was opgericht als coverband voor de carnaval maar vrijwel direct daarna inzette op serieuzere muziek. Ze ontleenden hun naam aan de uitdrukking 'Ik kom neet oét Lottum' wat zoiets betekent als 'Ik ben niet gek'. 

Van hun derde album Krak kwam het nummer Hald mich 's vas. Een nummer dat in 2005 direct een plekje kreeg in de Top 2000 en daar sindsdien niet meer is weggegaan. Het kwam tot een 235ste plaats en ze kregen dit jaar een prachtige minidocumentaire waarin wordt uitgelegd wat het liedje voor veel mensen betekent. Een aanrader.

dinsdag 30 oktober 2018

Maxi Priest feat. Shaggy - That girl

Het melodietje en het heerlijke, 'funky' ritme kwamen me zó bekend voor. Ik had het absoluut eerder gehoord, en best vaak ook, maar ik kon het met geen mogelijkheid thuisbrengen. In een TV-programma misschien? Ik kon er geen bedenken. Ik keek in het gedrukte exemplaar van de lijst of de titel misschien iets verraadde. Nee, niet bepaald. Even wachten op de zang dan maar... dan zou ik het me écht wel herinneren.

Er kwam geen zang... Dat had deze klassieker uit 1962 niet nodig. Want hoewel Booker T & The MG's er nooit mee in de Nederlandse Top 40 hadden gestaan was Green onions uiteindelijk uitgegroeid tot een van de bekendste instrumentale platen die ooit werd uitgebracht. En dat was ook de reden dat ik hem nu in de Top 2000 hoorde. Maar ik kende hem toch écht uit míjn tijd.

Want toen een Jamaicaanse rapper en een Engelse reggae-artiest er in 1996 hun eigen draai aan gaven, haalde het liedje voor het eerst de hitparades in ons land. In de zomer van dat jaar stond That girl namelijk vier weken genoteerd en reikte het uiteindelijk tot de 26ste plaats. 

En waar Shaggy op dat moment aan de vooravond stond van zijn grootste successen, was dit nummer het laatste dat we in ons land van Maxi Priest zouden horen. De zanger, die aan het einde jaren '80, begin jaren '90 gigantische hits had met Close to you, dat zelfs de hoogste positie in de Verenigde Staten haalde, zou niet meer terugkeren in de charts.

Wel liet hij ons nog een kleine muzikale erfenis na, in de vorm van zijn zoon Ryan Elliott. Twee jaar na het laatste succes van zijn vader zou hij namelijk met zijn band Ultimate KAOS de Nederlandse Top 40 bestijgen met de superhit Casanova.

vrijdag 26 oktober 2018

De Platenkast van mijn Vader - LP-pareltjes: Beatles

Het album Abbey Road van The Beatles was in feite hun laatste kunstje, met dank aan het mislukken van de zogenaamde Get back-sessies, waardoor het album Let it be pas later uitkwam.

Abbey Road, met op kant één op zichzelf staande nummers, leverde twee grote singlehits, Come Together en Something, terwijl Joe Cocker nog een graantje meepikte mee met She came in through the bathroom window

Kant twee bestond grotendeels uit een soort medley van afgemaakte en onafgemaakte nummers en kon mij meer bekoren. Niet verwonderlijk dus dat mijn pareltje daarvandaan komt. Eigenlijk een drietal nummers, maar perfect aan elkaar geregen, zoals alleen de Beatles dat kunnen...

dinsdag 23 oktober 2018

Irene Moors & De Smurfen - No limit


Het was een bekend geluid dat ik op de radio hoorde. En dat was behoorlijk verrassend, want de wereld had de eurodance-periode afgesloten. Sterker nog: na 88 verschillende house-acts met een rapper en een zangeres was men volledig klaar met het genre. Het concept was compleet uitgemolken en werd überhaupt niet meer op de radio gedraaid. Het dance-publiek ging nu los op een nieuwe liefde: happy hardcore.

Des te vreemder was het dan ook dat ik nu de eerste tonen van No limit van 2 Unlimited hoorde. Totdat het intro bruut verstoord werd: "Hee jongens! Zullen we gaan housen?!" "Jaaaaaaahhhhh!"

De Smurfen. Anno 2018 zou je zeggen: wat een schande! Zo'n monument uit de jaren '90 compleet verkracht door een handjevol tekenfilmfiguurtjes. Het is alsof je Bohemian Rhapsody door de Looney Tunes laat zingen. Maar de radiozenders werkten er gewoon aan mee, want in tegenstelling tot het origineel werd deze versie wél tot Alarmschijf gebombardeerd.

En ik moet eerlijk bekennen, ik vond het eigenlijk wel grappig. Heel Nederland trouwens. Het nummer stond binnen drie weken op één in de Top 40 en bleef daar zes weken staan. En, geheel in de traditie van de eurodance werd daarna ook dit concept compleet uitgemolken. Want No limit was nog maar net van de eerste plaats verdwenen of de opvolger Waarom doe jij nooit gewoon maakte al zijn opwachting in de Top 40. Maar dit werd lang niet zo'n grote hit als zijn voorganger.

Er zouden daarna nog twee platen met smurfenversies van bekende liedjes worden uitgebracht en toen werd ook de 'smurfenhouse' van de radio verbannen.

vrijdag 19 oktober 2018

Hardwell & Metropole Orkest - Symphony

Éigenlijk ging ik mee voor mijn vaste festivalmaat Arjan. Want ik ben niet per se een fan van Hardwell. Maar ja, de afgelopen jaren ging Arjan altijd trouw mee naar de festivals waar ik hem naar meesleepte. En dat liep nogal uiteen. Van A State of Trance tot We love the 90’s, van Awakenings tot Ground Zero. Arjan zorgde ervoor dat ik niet alleen hoefde te gaan. Dus dan mag je best wel eens zélf een keer uit je comfort zone stappen.

Bovendien, een dance-DJ met het Metropole Orkest: bijzonder zou het zeker worden. En toen het nieuws binnenkwam dat dit voorlopig het laatste optreden van Hardwell zou zijn, was ik om: hier moesten we bij zijn!

En gisteren zaten we dan in de Ziggo Dome, bovenste ring, bovenste rij, dat wel, maar het uitzicht was prima. Oudgediende Real el Canario trapte af met anderhalf uur house uit de beginjaren van het genre. Dát was al fijn, maar toen Hardwell startte, werd al snel duidelijk dat dit concert niet om de liedjes van Hardwell zelf zou gaan.

Integendeel. In de twee uur daarna kregen wij  40 jaar dancehistorie voor onze kiezen, verdeeld over drie periodes: 1978-1998, 1998-2008 en 2008-2018. Samen met het Metropole Orkest passeerden alle hoogtepunten uit die jaren de revue, met de vocale ondersteuning van twee ijzersterke zangeressen en een zanger.

Het was een feest van herkenning en ik moest mezelf dwingen om niet de hele avond met de telefoon in de lucht te staan om alles maar naar huis mee te kunnen nemen. Robin S – Show me love, Guru Josh – Infinity, Faithless – Insomnia, Delerium – Silence, Zombie Nation – Kernkraft 400, Avicii – Levels…

Maar het meest geraakt werd ik wel door het tafereeltje dat zich naast mij afspeelde. Een moeder, net iets ouder dan ik, had haar zoon meegenomen, ik schatte hem 14, 15 jaar. En ze gingen allebei heerlijk uit hun dak. Dát is nog eens een stukje opvoeding dacht ik. En opeens zag ik mij daar zitten. Ouder en grijzer, maar nog steeds fit, tijdens ADE 2028, opnieuw in de Ziggo Dome, bij ‘Five decades of dance’ van de inmiddels teruggekeerde Hardwell, met mijn dochter, samen dansend op 50 jaar househistorie. Ik hoop dat het ooit zover mag komen!

dinsdag 16 oktober 2018

Grooveyard - Mary go wild

Morgen start het Amsterdam Dance Event. Onze hoofdstad staat dan bijna een week volledig in het teken van de dance. Een fenomeen dat 30 jaar geleden ons land binnenkwam, steeds groter werd ondanks alle weerstand van de gevestigde orde en uiteindelijk zou worden uitgebouwd tot de miljardenindustrie die het nu is, met een zéér prominente rol voor ons land.

Wat hád ik er graag bij willen zijn toen het genre hier voet aan de grond zette. Er werd toch een stukje muzikale historie geschreven. Maar ja, ik was amper 9 jaar toen de house hier een vlucht nam en bij ons in het oosten van het land zou het sowieso pas later haar doorbraak beleven.

Maar, heel eerlijk, al zou ik de legale leeftijd hebben bereikt en had ik in de Randstad gewoond... Op een stationnetje wachten tot we werden meegenomen naar een onbekende locatie, ergens in een verlaten loods op een afgelegen industrieterrein, voor een feestje waarvan je 'had horen zeggen' en waar óók nog eens de politie elk moment zou kunnen binnenvallen... Ik had er waarschijnlijk het lef niet voor gehad. 

Gelukkig kan ik me wel met terugwerkende kracht vergapen aan de avonturen uit die tijd. En dat begon ooit toen ik een klein itempje over Mary go wild van Grooveyard op de Facebook-pagina van dit blog zette. Iemand attendeerde mij erop dat er ook een boek naar vernoemd was waarin de geschiedenis van de dance, en dan met name in Nederland, uitgebreid werd beschreven. Het was het begin van mijn zoektocht naar de wortels van het genre waar ik begin jaren '90 mijn hart aan verpandde. 

Mijn band met dance is door die verhalen van vroeger nóg sterker geworden. En dat dankzij dit liedje. Een liedje dat eerst 'gewoon' een van mijn favoriete housenummers was, maar voor mij inmiddels is verworden tot een anthem van mijn liefde voor deze muziek, inclusief het bijbehorende kippenvel.

dinsdag 9 oktober 2018

LL Cool J - Mama said knock you out

Oma's en opa's... het zijn bijzondere mensen. Dat begint meestal al in je jongste jaren. Krijg je geen snoepje van je moeder? Dan vraag je het oma toch? Van haar mag het meestal wel. Maar ook als je al wat ouder bent, is het fijn als je een oma en een opa hebt die er voor je zijn. Met al hun levenservaring staan ze je bij met raad en daad. Én ze kunnen je vertellen hoe jóuw ouders vroeger waren. Iets dat af en toe héél goed van pas komt.

En dat ook stoere rappers de steun van hun grootouders soms goed kunnen gebruiken liet LL Cool J zien. Hij vertelde aan zijn oma hoe zijn plek op het hiphop-podium langzamerhand werd overgenomen door gangsta-rappers die er ook niet voor terugdeinsden om hem te dissen. Toen zei zijn oma: "Oh baby, just knock them out".

En dat deed hij. Al zijn frustratie van dat moment gooide hij eruit. En om te voorkomen dat mensen het idee zouden hebben dat hij zijn podium tijdelijk had moeten afstaan, maakte hij het in zijn eerste zin direct duidelijk: het betrof hier geen comeback, hij was nóóit weggeweest.

De single stootte door naar de hoogste positie in de Amerikaanse R&B- en hiphop-charts en van het gelijknamige album volgden nog eens twee nummer één-hits. Chuck D, frontman van gangsta-rapformatie Public Enemy, gaf zelfs toe dat het op een gegeven moment bij hém in de autoradio werd gedraaid. Weliswaar toen hij met zijn gezin in de auto zat, maar toch. LL Cool J had zijn kroon duidelijk weer terug.

dinsdag 2 oktober 2018

D-Shake - Yaaah


“Als er dit jaar 'gepiekt' wordt met een aantal flinke zomerhits kunnen we nog een jaar vooruit, maar het zou me ook niets verbazen als de echte house over een jaar volkomen verdwenen is. (…) Het hoogtepunt is in elk geval allang geweest." We schrijven 8 juli 1991. Het NRC heeft een interview met de tot dan toe meest succesvolle Nederlandse house-artiest D-Shake, in het echte leven Aad de Mooy.

Begin 1990 verraste hij vriend en vijand met een snoeiharde, maar, zo benadrukt de Nederlander zelf, tegelijkertijd subtiele elektronische dansplaat Yaaaah! die in het Amsterdamse clubleven insloeg als een bom. Het succes ging zelfs de grenzen over met als resultaat dat hij wereldwijd meer dan 200.000 platen verkocht.

In ons land zorgde de plaat ervoor dat house niet langer een jetset-feestje was. Nadat deze single in de Top 40 had gestaan, begonnen ook anderen dan de upper class zich te interesseren voor het genre. Het genre, dat dus in 1991 al op zijn einde liep volgens deze pionier.

Hoe anders is het gelopen! De ontwikkeling van de house kwam na het bewuste interview in een stroomversnelling terecht. Genres en subgenres dienden zich in rap tempo aan, al verdwenen sommigen ook weer net zo snel als ze gekomen waren. Maar sindsdien is house onder de naam EDM, een vaste waarde in de hitlijsten, zijn er elk weekend wel een paar housefestivals te bezoeken en is het een van de belangrijkste exportproducten van Nederland.

Maar zoals wij ook al zagen bij DJ Paul Elstak, levert dergelijk pionierswerk je niet alleen maar lovende kritieken op. Veel van zijn collega’s vonden hem een sell-out vanwege het naar het grote publiek brengen van ‘hun’ house. Hij was er eind 1991 overigens óók wel weer klaar mee en hief D-Shake op. Al zou hij zelf onder verschillende aliassen nog actief blijven in de scene totdat hij in 2000 de definitieve keuze maakte om zich als Alex Cortiz te richten op een stuk rustiger deel van het house-spectrum: de chill out/lounge.

vrijdag 28 september 2018

De Platenkast van mijn Vader - LP-pareltjes: America

De titelloze debuut-LP in 1971 in hun vaderland was meteen een doorslaand succes. Europa volgde schoorvoetend, mede dankzij de toegevoegde hit A horse with no name. De single bereikte een nummer 11-positie in de Nederlandse Top 40.

Echter...het pareltje van deze LP kwam niet verder dan onze Tipparade. Desondanks stond het in de top 2000 van 2003. Hoog tijd dus voor een hernieuwde kennismaking...

dinsdag 25 september 2018

All-4-One - I swear



Heel veel zoeter dan I swear kan eigenlijk niet. Het glazuur spat van je tanden als je dit nummer hoort. Zelfs voor tijdens een bruiloft is dit plaatje echt 'too much'. Elke zichzelf respecterende bruid zou gillend het feestgedruis moeten verlaten als haar kersverse echtgenoot dit nummer voor haar aan zou vragen. Want de liefde verklaren is één, maar om je op deze manier met je hele hebben en houwen aan je partner te geven...

Maar goed, dat was mijn enigszins gekleurde inschatting in 1994. Ik verafschuwde het plaatje namelijk. En ik was er ook van overtuigd dat er geen enkele vrouw was die dit opzichtige geslijm zou accepteren. Maar dat ik als beginnende puber nog maar bar weinig van de andere sekse begreep, werd al snel duidelijk. Meiden vielen als een blok voor de vier heren uit de Verenigde Staten. Het liedje stond maar liefst elf weken op nummer één in de Billboard Hot 100. Ze wonnen er zelfs een Grammy Award mee.
 

Het idee voor het formeren van All-4-One ontstond toen twee schoolvrienden bij het inzingen van jingles voor een radiostation een collega tegen het lijf liepen. De drie besloten een band op te richten. Ze wilden er alleen nog iemand bij. Die vonden ze bij een karaoke-competitie. Ze deden vervolgens met zijn vieren auditie bij een lokaal label in Los Angeles en werden direct gecontracteerd. Hun eerste single was een groot succes in de Verenigde Staten. So much in love schopte het tot de vijfde plaats in de Billboard Hot 100. Maar met I swear deden ze hier dus nog een schepje bovenop.

De single werd wereldwijd opgepikt. Ook hier in Nederland behaalden ze de hoogste positie. Maar de schade bleef hier gelukkig beperkt tot één week. Al was de nieuwe nummer één niet héél veel beter. Dezelfde inslag, hetzelfde hoge Sky Radio-gehalte. Maar van dat overdreven geglij waren we in ieder geval af. Althans, het duurde nog 11 lange weken voordat ze definitief de lijst uit waren.

Het was ook wel direct hun laatste hit in ons land, want daarna zouden ze niet meer terugkeren in onze charts. Hun tweede single I can love you like that kwam niet verder dan de Tipparade. Ook over de plas viel het daarna een beetje stil. Ze bleven te veel hangen in die glijerige, zwoele R&B-sound en dat maakte dat de fans steeds meer begonnen af te haken. Ze haalden nog één keer de Hot 100 met een nummer uit de soundtrack van de Disney-film Hunchback of the Notre-Dâme maar daarna verdwenen zij ook daar van het podium.

dinsdag 18 september 2018

Metallica - One

Met enige verbazing keek ik naar de muur die altijd onze goal vormde als wij hier weer eens een partijtje wilden voetballen. Iemand had er – dat was heel handig – twee palen en een lat op gespoten met graffiti. Maar diegene had die avond ervoor nog méér op die muur gezet: 'Mettalica'. Ik had geen idee wat dat betekende, maar het klonk in ieder geval heel stoer.

En dat was het ook. Het bleek namelijk de naam van een heavy metal-band te zijn. Alleen was de bandnaam wel verkeerd gespeld. En dát was iets minder stoer. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik van de band hoorde. Terwijl ze op dat moment toch al de nodige hits hadden gehad. Maar goed, die waren compleet aan mij voorbij gegaan. Zelfs het wat rustiger Nothing else matters had zich niet in mijn brein genesteld.

In 1994 vielen ze me echter weer op. One kwam de Nederlandse Top 40 binnen. Een heftig nummer dat opviel door zijn lengte, de snoeiharde gitaren en het overweldigende middenstuk. Een plaat die de waanzin van oorlog feilloos wist te pinpointen. Ik kon de wanhoop van de zwaar verminkte oorlogsveteraan door de boxen heen vóelen en dat maakte indruk. 

Het was dan ook niet zo gek dat de plaat in 1994 de nummer één-positie behaalde in de Top 100 Allertijden van 1994. In die tijd altijd op Goede Vrijdag uitgezonden op Radio 3. Naar aanleiding van dit succes besloot het platenlabel de single, die in 1989 al eens eerder in de Nederlandse Top 40 stond, opnieuw uit te brengen. Een gouden greep. Hij stond vervolgens 14 weken lang in de hitlijsten, waarvan 5 weken op nummer drie.

En inmiddels is de plaat ook niet meer weg te denken uit de Top 2000. De laatste jaren is hij steevast bij de bovenste 25 te vinden. Dankzij deze plaat ontdekte ik met terugwerkende kracht de band, die inmiddels met veel méér nummers in mijn favorietenlijstje staat.

dinsdag 11 september 2018

Tokyo Ghetto Pussy - I kiss your lips

Nee, het was geen Nederlands product. Geen zoveelste project van de immer inventieve deejay Wessel van Diepen die op deze manier ook een slaatje wilde slaan uit de populariteit van de happy hardcore halverwege de jaren '90. En nee... ze kwamen ook niet uit Japan. De twee mannen achter Tokyo Ghetto Pussy waren Duitsers. En niet bepaald onbekenden in de dance.

Eerder hadden Rolf Ellmer (Jam el Mar) en Markus Löffel (Mark Spoon) namelijk al succes als Jam & Spoon. Het duo, dat als zeer invloedrijk geldt in de ontwikkeling van de dance en het genre trance in het bijzonder, maakte in 1995 een korte uitstap naar de rave. Ze lanceerden het project Tokyo Ghetto Pussy en scoorden een grote hit met I kiss your lips.

In de Nederlandse Top 40 schopten ze het in 1995 tot de 3de plaats. Een herkansing kwam er niet: hun tweede single To another galaxy strandde in de Tipparade. Alleen in België hadden ze daarna nog succes met het hier nagenoeg onbekende Everybody on the floor (Pump it).

Jam El Mar en Mark Spoon keerden vervolgens weer terug naar hun roots. Ze begonnen te experimenteren met de volgende stroming die zich aandiende: trance. Met hun volgende project 'Storm' legden ze met Storm en Time to burn de basis voor de hardtrance. Een wat donkerder variant van het melodieuze genre. En ook dat wisten ze om te zetten in commercieel succes.

Hun succesverhaal eindigde abrupt toen Mark Spoon op 11 januari 2006 dood werd aangetroffen in zijn woning. Hij was overleden aan de gevolgen van een hartaanval. Als eerbetoon brachten zijn directe collega en Plavka, die lange tijd bij hun projecten betrokken was als zangeres, nog een dubbel-CD uit met daarop een speciale versie van Be.Angeled.

vrijdag 7 september 2018

De platenkast van mijn vader - LP-pareltjes: Simon & Garfunkel

Ook ik ben eens jong geweest. En financieel niet bepaald bemiddeld. Dus de LP die ik kocht van mijn favoriete band of artiest, moest toch minimaal één hit bevatten. Om daarna aangenaam verrast te worden door dat ene onbekende pareltje. En juist die pareltjes wil ik met jullie delen.

Dit pareltje komt van Bridge over troubled water, van Simon and Garfunkel. Van die LP werden wereldwijd zo'n 25 miljoen exemplaren verkocht en het album herbergde maar liefst 4 grote hits. Maar... niet dit nummer.

Paul Simon schreef het als een versluierde boodschap aan Art Garfunkel. Daarin noemde hij hem Tom, verwijzend naar hun vroege dagen toen ze optraden onder de naam 'Tom en Jerry'. Maar dit terzijde. Nu gewoon effe genieten....

dinsdag 4 september 2018

Spice Girls - Viva forever

Ik had niets, maar dan ook helemaal niets met de Spice Girls. Waar iedereen de mond vol had van 'girl power', zag ik vooral vijf hysterische wijven. En ik vroeg me ook af voor wie dit stukje overdreven theater eigenlijk bedoeld was. De jongens van mijn leeftijd zag ik écht geen posters van de dames boven hun bed hangen en voor de meiden van mijn leeftijd hoefden ze het niet te doen, want voor hen hadden we immers al boybands.

Maar zoals wel vaker in die tijd, zat ik er vreselijk naast. Hun eerste single Wannabe knalde de Nederlandse Top 40 binnen en binnen drie weken stonden ze al op nummer één. En dat deden ze niet alleen in ons land, maar in vele andere landen, waaronder zelfs de Verenigde Staten. Uiteindelijk werden er zo'n 7 miljoen exemplaren van de single verkocht. Er was dus duidelijk wél een doelgroep voor.

We maken een sprongetje in de tijd. Het is twee jaar later. De Spice Girls-storm is enigszins gaan liggen. Het rommelt in de band en 'Ginger Spice' Geri Halliwell stapt op om zich te richten op een solocarrière. Maar dat mocht de wereld nog niet weten. De wereld verwachtte echter wél een nieuwe single. En in maart 1998 werd deze dan toch maar aangekondigd. En hoewel de release vervolgens meerdere keren werd uitgesteld was hij er eind juli dan eindelijk: Viva forever

Echte promotie kreeg de single alleen niet. Vanwege een tournee door de Verenigde Staten was hier amper tijd voor. Eén keer brachten ze de single op de nationale Britse TV ten gehore. Zonder Geri Haliwell, want die was 'ziek'.

Een paar dagen later maakte een kerngezonde Haliwell echter bekend dat zij de band verliet. Een mededeling die de single uiteindelijk alsnog het benodigde zetje gaf. Het zou immers de laatste single zijn van de vijf meiden samen. Toch wist het hun eerdere successen niet te overtreffen. Alleen in hun thuisland schoot het nog door naar de hoogste plek in de charts. Elders in Europa werd een dergelijk succes niet behaald. In Nederland strandden ze op plek 7.

Het vertrek van Ginger Spice betekende niet direct het einde van de meidengroep. De vier overgebleven leden maakten de tournee door Amerika af en brachten in de tussentijd zelfs nog een nieuw nummer uit: Goodbye, een ode aan hun vertrokken collega. Na een gedwongen pauze als gevolg van de zwangerschap van zowel Scary als Posh Spice gingen ze nog één keer de studio in. Een nieuw album verscheen en de lead single werd Holler. Het zou hun laatste succesvolle plaatje worden.

dinsdag 28 augustus 2018

Aqua - My oh my

Je zou maar nog nóóit naar een 90's party zijn geweest. Ik had twee van zulke redactieleden. Voor een blog als het onze is dat natuurlijk onbestaanbaar. Dus afgelopen zaterdag gingen ze verplicht mee op cursus. Onder andere T-Spoon, Dune, Charly Lownoise & Mental Theo, DJ Paul Elstak, Nakatomi, Blackbox en Aqua stonden op het programma... dat beloofde dus veel goeds.

Het werd een topfeestje. Natuurlijk door het gezelschap maar ook de muziek was niet te versmaden. Tussen de regenbuien door, die wij steeds weer vakkundig wisten te ontwijken, kregen we alle optredens mee die we wilden zien. Op die wishlist stond onder andere Aqua.

Ik beken: ook ik had ze nog niet eerder gezien. En eerlijk gezegd waren mijn verwachtingen ook niet al te hoog. Hun bubblegum-muziek leende zich nu eenmaal niet bepaald voor een overweldigend optreden. Maar toen we aan kwamen lopen waren we al verrast. We vielen in bij hun laatste dance-hit My oh my en op het podium stond zowaar een volwaardige band. En dat niet alleen: ze speelden ook écht live.

Het was dan misschien wel niet het beste live-optreden dat de mensheid ooit heeft mogen aanschouwen, maar ze stónden er wel. Inclusief de zangeres, die nog steeds in het bezit bleek te zijn van die wonderlijke stem die de formatie in 1997 het grote succes bracht. En inclusief de kale zanger, die er nog steeds hetzelfde uit zag als pakweg 20 jaar geleden.

Ze bleken óók nog eens veel meer liedjes op hun repertoire te hebben dan Barbie girl, Doctor Jones en Turn back time. Sterker nog: ze hebben zelfs een nieuwe single. Maar of dát een hit gaat worden van dezelfde proporties als in de jaren negentig, betwijfel ik ten zeerste.

vrijdag 24 augustus 2018

Iron Maiden - Niek deelt zijn herinneringen

Het is rond 1992 als ik met mijn vader wat moet doen bij de plaatselijke handbalvereniging. Mijn vader pakt een cassette bandje en duwt hem in de autoradio. Er begint een mannenstem te praten en een andere man praat terug. Na een gemene lach van de eerste man begint dan het eerste nummer van deze band. De drummer begin en al snel komen de gitaren erbij. De gitaren beginnen rustig en na een poosje gaat het ritme snel omhoog.

Het is wel anders dan dat ik gewend ben van mijn vader, die voornamelijk Dire Straits en Pink Floyd luisterde. De stem van de zanger is rauw, energiek en ook wel een beetje duister. Ik vraag aan mijn vader wie dit zijn en hij zegt “IRON MAIDEN”. Wauw! Wat vind ik dit fijn klinken en wat een gitaarspel! Het nummer heet The prisoner.

Het tweede nummer op het bandje is Run to the hills en is al snel één van mijn favoriete nummers van de band. Krachtige drum en een geweldige riffjes met pakkende tekst. Met als klap op de vuurpijl een geweldige gitaarsolo. Een aantal dagen later zie ik de clip op TV. Lange haren en uitgedost met leren broeken en armbanden met spikes. Ik ben verkocht en kopieer het bandje voor mijn walkman. 

Jaren later als ik een rijbewijs heb bezoek ik concerten van Iron Maiden. Tot vandaag heb ik ze vier keer live gezien. En wat een shows zijn dat zeg! De laatste was 1 juli 2018 ongeveer 25 jaar nadat ik ze voor het eerst hoorde. En het mooiste was dat mijn vader mee was na het concert. Daarom is dit nog steeds één van mijn favoriete bands.

dinsdag 21 augustus 2018

Lange Frans & Baas B - Zinloos

"Hoeveel moeten er nog komen? Hoeveel moeten er nog gaan?" Het was de grote vraag die wij onszelf óók stelden toen er halverwege de jaren '90 een golf van zinloos geweld door Nederland leek te gaan. We waren nét begonnen met uitgaan dus enige angst sloop er wel in. De kans was weliswaar iets minder groot omdat we vooral te vinden waren in onze eigen gemeente en niet in 'grote stad' Apeldoorn, waar de uitgaansactiviteiten zich afspeelden rond een plein dat destijds de veelzeggende bijnaam 'Karateplein' had. Maar toch, ook wij werden wel eens geconfronteerd met dronken idioten die vooral op ruzie uit waren.

Het explodeerde echter allemaal toen Meindert Tjoeker in 1997 de dood vond. Hij sprak na een feestje bij vrienden in Leeuwarden vier jongens aan die een fiets in de gracht wilden gooien. Het leidde uiteindelijk tot een vechtpartij waarbij hij op de grond terecht kwam en onder de ogen van zijn vriendin de fatale trap tegen zijn hoofd kreeg. De plaatselijke politiechef riep daags daarna op om één minuut stilte in acht te nemen "om iedereen duidelijk te maken dat de Friese samenleving niet gedachteloos het oprukkende zinloze geweld aanvaardt".

De term 'zinloos geweld' kwam in de weken daarna zó vaak voorbij dat het in no-time gemeengoed werd. Met terugwerkende kracht werden de dood van Joes Kloppenburg (1996) en ook die van Kerwin Duinmeijer (1983) onder het begrip geschaard. En waar de Frank Boeijen Groep in 1983 reageerde met het nummer Zwart wit, waren het in onze tijd de twee rappers die deze criminele uitwassen zouden adresseren.

Want dat het in 2004 nog steeds een actueel thema was, bleek wel uit de eerste plaats in de Nederlandse Top 40 die Lange Frans en Baas B. ermee behaalden. Drie weken bekleedden zij de hoogste positie. Een prestatie die zij daarna niet meer zouden overtreffen. Zelfs niet met het alternatieve volkslied dat zij in 2005 lanceerden.

Ironisch genoeg werd de ene helft van het duo, Baas B, een jaar na dit succes opgepakt omdat hij met een honkbalknuppel de autoruiten had ingeslagen bij collega-rapper Kimo vanwege diens diss (let op: zéér grof taalgebruik). En ook de andere helft liet zich niet onbetuigd. Lange Frans had in datzelfde jaar een fittie met Nina, een andere nederhopper. En in 2010 werd zijn vrouw opgepakt omdat zij met een geladen vuurwapen onderweg was naar Baas B om het zakelijke conflict 'op te lossen' dat tussen de twee heren was ontstaan.

Wij zijn uiteindelijk nooit geconfronteerd met zinloos geweld. In onze plaatselijke discotheek liet je het wel uit je hoofd. Als iemand zich misdroeg, werd hij met keiharde hand naar buiten gewerkt, gingen de deuren dicht en mocht je als bezoeker éven niet naar buiten. Maar, ook toen wij later steeds vaker uitgingen in de 'grote stad', is ons dergelijk geweld gelukkig altijd bespaard gebleven.

dinsdag 14 augustus 2018

Lily Allen - Fuck you

Natuurlijk, intussen is hij compleet verbleekt bij de huidige president van de Verenigde Staten met zijn Twitter-tirades en zijn puberale gedrag. Maar George W. Bush maakte zich óók niet heel erg geliefd toen hij er in de jaren '00 het hoogste ambt bekleedde.

Sterker nog, met twee oorlogen die uiteindelijk 4 tot 6 biljoen dollar zouden kosten en de eeuwige moeite om het woord 'nuclear' fatsoenlijk uit te spreken leverde hem een plaats op in de top 10 van slechtste presidenten ooit. Op gelijke hoogte met Nixon, die werd afgezet vanwege het Watergate-schandaal.

En hoewel Lily Allen in eerste instantie haar best deed om te ontkrachten dat Fuck you over president nummertje 43 ging, laat de tekst weinig aan duidelijkheid te wensen over.

In diverse Europese landen werd het een grote hit. Ook in Nederland, waar het een derde plaats haalde in de Top 40. Zelfs in Engeland, de Verenigde Staten en Canada haalde het de charts ondanks het feit dat zij het daar nooit als single uitbracht. 

De single die zij in plaats daarvan in die landen uitbracht was Not fair. Een liedje waarin Lily Allen haar frustratie bezingt over een vriendje dat wel heel lief is maar er in bed maar bar weinig van bakt. En dat alles gelardeerd met een fijn stukje hillbilly-country. 
 
In ons land zou dat nummer uiteindelijk als derde single worden uitgebracht. Het werd gelijk ook haar derde hit op rij met een vierde plaats in de Top 40. Het werd daarna een stuk stiller, met nog een paar bescheiden hitjes. Maar in juni van dit jaar heeft ze weer een nieuw album uitgebracht. Al lijkt het succes daarvan uit te blijven. Tot op heden bereikte ze er alleen in Engeland de albumcharts mee.

dinsdag 7 augustus 2018

Wamdue Project - King of my castle


We kunnen urenlang filosoferen over de betekenis van dit nummer. Dat het, zoals enkele sites roepen, refereert aan de ‘theory of the unconscious’ van vermaard psycholoog Sigmund Freud, die stelde dat wij niet vrij zijn in ons handelen maar volledig onder controle staan van ons onbewuste ‘ik’. Geen ‘Herr im eigene Hause’ dus, of, vrij vertaald in het Engels: geen King of my castle. Maar lopen we de songtekst door, geeft dat weinig aanleiding tot zulke diepgravende bespiegelingen.

Het was in ieder geval niet waar ík aan dacht toen ik dit nummer in 1999 voor het eerst hoorde. Voor mij was het gewoon weer zo’n fijn zomerplaatje. Een plaatje dat óók op ons illegale MTV-cd’tje stond en daardoor onderdeel werd van de soundtrack van onze vakantie in Renesse dat jaar.

De man achter Wamdue Project was de Amerikaan Chris Brann. Twee jaar daarvóór had hij King of my castle al uitgebracht. Toen nog een downtempo nummer dat niet zou hebben misstaan in de playlist van het roemruchte Cafe del Mar. Alleen niet bepaald Top 40-materiaal dus. Totdat Roy Malone ermee aan de slag ging. Hij maakte er de remix van zoals de meesten van ons die nu kennen.

In die versie werd het een gigantische hit. Niet alleen in ons land, waar het de tweede plaats in de Top 40 behaalde, maar ook in vele andere landen. In het Verenigd Koninkrijk was het zelfs één week de best verkochte plaat van het land.

Het leverde Chris Brann een nominatie op voor de Brit Awards 2000 als ‘Best British Newcomer’. Mooi, maar toen kwam de organisatie erachter dat ze iets essentieels over het hoofd hadden gezien. Hij was namelijk helemaal geen Brit, maar een Amerikaan. Met het schaamrood op de kaken trokken ze de nominatie weer in.

Wamdue Project had toen allang zijn tweede plaat uitgebracht. En waar Where do we go in het Verenigd Koninkrijk en in Duitsland nog redelijk succes opleverde, haalde het hier de charts niet meer. Het succes ebde daarna verder weg totdat 10 jaar na het succes het label van Armin van Buuren, Armada, een remake uitbracht. Hij deed daarbij zelf ook nog een duit in het zakje: de single bevatte een remix van de toenmalige nummer één-DJ van de wereld. Het hielp de plaat aan een 14de plaats in Nederland en een top 10-notering in België.

dinsdag 31 juli 2018

Akcent - Kylie

Erg subtiel waren ze niet, de heren van Akcent. Al begonnen ze in hun loflied op Kylie Minogue nog wel beschaafd. Ze nodigden haar uit om wat te dansen en daarna eventueel wat te zingen, maar al snel werd duidelijk wat ze écht wilden: 'but I rather nail you in the backseat of my car'.

Een paar jaar eerder zou dergelijk hormonaal geweld niet zijn geaccepteerd. Bij hun oprichting in 1999 was er namelijk nog een vrouw aanwezig in de band. Die bestond toen alleen nog uit een zangeres en een mannelijke rapper. Samen scoorden zij een zomerhit in hun thuisland met Ultima vara. Maar de zangeres ging weg en werd vervangen door drie mannen.

Akcent werd vervolgens als boyband in de markt gezet. En ook in die samenstelling had de formatie succes, maar wederom reikte dat niet verder dan de landsgrenzen. Op zoek naar internationale erkenning gooiden ze in 2004 het roer volledig om en gingen ze aan de slag met een nieuw album. De mierzoete ballads werden ingeruild voor zomerse eurodance en ze brachten de single Kylie uit.

Ze hadden daarbij het voordeel dat de weg al was geplaveid was door O-Zone. De act uit buurland Moldavië had dé zomerhit van 2004 op hun naam geschreven. Met Dragostea din teï stonden ze vrijwel de hele zomer bovenaan in de Europese hitlijsten. Ook in Nederland, waar zij maar liefst 9 weken de hoogste positie bekleedden.

En ook de Oostblok-house van Akcent viel in de smaak. Kylie behaalde in 2005 de vierde plaats in de Nederlandse Top 40. Maar omdat de zomer van dat jaar nou niet bepaald om over naar huis te schrijven was, bleven de plaatjes uit die periode niet echt bij. Ze waagden het jaar erop met Jokero nog een nieuwe poging, maar werden toen compleet naar de achtergrond verdrongen door zonnige knallers als Mas que nada, Toppertje en Boten Anna.

Kylie zou daarmee hun grootste hit in ons land blijven, want daarna zagen we ze niet meer terug. Het is overigens niet bekend of de Australische zangeres ooit op hun voorstel is ingegaan. Waarschijnlijk niet. Want in 2007 richtten ze hun pijlen op een andere superster: Madonna. Geïnspireerd door haar album Confessions on the dance floor schreef Akcent het nummer King of disco. Een hommage aan de zangeres die aan het eind van de clip zelf even langs lijkt te lopen.

dinsdag 24 juli 2018

Joshua Kadison - Jessie

Het liedje staat bij mij zo'n beetje synoniem aan een muzikaal trauma. Als ik tijdens mijn vakantiewerk op de verkeerde afdeling stond, hoorde ik hem wel vier of vijf keer per dag langs komen: Jessie van Joshua Kadison.

De Amerikaanse singer-songwriter had er in 1994 een hit mee die tot ver in de 00's een plekje had in de playlist van een niet nader te noemen non-stop radiozender. En laat die zender op die afdeling nou altijd op staan. Het was de hel.

Het nummer paste ook perfect bij het profiel van de zender, dat in die jaren de ene na de andere mierzoete ballad de ether in slingerde. De grote hoeveelheid airplay die het plaatje daar kreeg zal er dan ook vooral de oorzaak van zijn geweest dat het tot een paar jaar terug nog gewoon in de Top 2000 beluisteren was. Terwijl het met een tiende plaats in de Nederlandse Top 40 niet eens de grootste hit in de zomer van 1994 was. 

Volgens de overlevering schreef Joshua Kadison het liedje naar aanleiding van zijn breuk met actrice Sarah Jessica Parker. De tekst gaat over een relatie die steeds weer stuk loopt op uiteenlopende ideeën over de toekomst. Zij met mooie dromen over een huisje bij de zee, samen met hun kat Moses, lekker tequila drinken en romantisch schelpen zoeken. En hij, die iedere keer opnieuw moet constateren dat het wederom niet werkt.

Maar ook dit trieste sprookje kent gelukkig een happy end... aan het einde van het bijbehorende album lijkt het namelijk tóch goed te zijn gekomen tussen de twee:

dinsdag 17 juli 2018

Blink 182 - All the small things

De clip was natuurlijk geweldig. Elk beetje kerel, dus ook ik, had in die tijd een gruwelijke rothekel aan die vreselijke boybands met hun slijmerige muziek en dito clips. In de video werden alle clichés er even fijntjes uitgelicht. De strakke kleding, stylish items als zonnebrillen en bandana's, de gillende meisjes en de zwoele blikken in de camera. Maar ook tienersterretjes Britney Spears en Christina Aguilera moesten het ontgelden.

En dat ik dan even naar mannen met gitaren moest luisteren, had ik er best voor over. Sterker nog: ik vond de muziek eigenlijk wel leuk. All the small things was catchy. Lekkere powerpop. Ik kon het wel waarderen. De zanger / gitarist schreef deze ode aan 'de kleine dingen'. Hij stopte er nog wat van zijn idolen The Ramones in en nam het op met zijn band met als doel het de hitlijsten in te krijgen. Een missie die slaagde: het werd hun grote doorbraak. 

Al was het niet het eerste liedje dat als single werd gereleased. Die eer kwam toe aan What's my age again? Maar verder dan de Tipparade kwam dat nummer niet. Maar met All the small things veroverden zij definitief hun plek op het wereldpodium. Want hoewel de 21ste plaats in de Nederlandse Top 40 het hoogst haalbare bleek, bereikte het in de Angelsaksische landen vrijwel zonder uitzondering de Top 10. In de Billboard Alternative Songs wist het zelfs de hoogste positie te pakken.

In ons land zouden ze na die ene plaat voorlopig niet meer terugkeren in de hitlijsten, maar met name in de Verenigde Staten hield hun succes aan. Het liedje was daar te horen in veel series en leverde hen zelfs een gig in Springfield op, de woonplaats van The Simpsons. Maar ook in talkshows traden ze veel op en in Engeland ontleende een televisieserie zelfs haar naam aan de titel.

Er volgden een aantal albums die eveneens succesvol waren. Maar het leven ging verder en de overjarige pubers werden mannen, de mannen werden echtgenoten en kregen kinderen. En dat had zijn effect op de liedjes die zij maakten. In 2003 verscheen een veel serieuzer album: Blink-182. Het leverde hen voor het eerst positieve reacties op van de pers, die hen daarvóór steevast neersabelde vanwege de platte, humoristische teksten en soortgelijke videoclips. Maar de fans waren tot op het bot verdeeld. Desondanks sleepten ze in Nederland nog wel een Top 40-notering in de wacht met Feeling this. Daarna was het echter definitief gedaan in ons land.

dinsdag 10 juli 2018

The Happy Groover - When I snap my fingers

Misschien dat je je het nummer niet meer direct herinnert, maar wellicht begint er iets te dagen als je naar deze commercial kijkt. De reclame werd in 1997 gelanceerd. Hij was even briljant als grappig: de hypnotiseur die zijn 'slachtoffers' maar niet uit hun kunstmatige slaap krijgt omdat zij helemaal op gaan in het fictieve biertje dat zij drinken.

Het succes van de commercial ging ook niet voorbij aan de Nederlandse DJ Jonathan. Hij kreeg een slimme ingeving en bracht er onder de naam The Happy Groover een danceversie van uit. Alleen nu was het niet het bier dat ervoor zorgde dat de vrijwillige slachtoffers niet uit hun hypnose ontwaakten, maar de beat. De beat van DJ Jonathan.

Hij pakte het handig aan. Dezelfde hypnotiseur, dezelfde teksten. De link met de populaire commercial was dan ook niet te missen. Het nummer viel in de smaak, getuige de 13de plaats die de single in de Nederlandse Top 40 wist te bereiken. En wie weet had dat ook wel te maken met het einde: "Now when I snap my fingers, you all feel an incredible desire to buy this record."

Het was een succes dat hij natuurlijk wilde overtreffen. Er kwam dan ook een tweede plaat. Hij was nu echter niet meer The 'Happy' Groover, maar The 'Scary' Groover. Want met het nummer Children of the dark night paste het woord 'happy' er niet helemaal meer bij. Het werd een nóg grotere hit, die zelfs de top 10 wist te behalen. Maar dat was waarschijnlijk óók te danken aan de B-kant waarin het typetje Hassan Jassan van Rick van Velthuysen van 538 zijn liefde voor shoarma bezong. Een liedje dat anno 2018 nooit meer door de keuringscommissie zou komen.

dinsdag 3 juli 2018

Critical Mass - Burnin love

Het was een rare gewaarwording. Waar we een blonde zangeres in strak latex verwachtten, kwamen er twee kerels het podium op. Ze zwaaiden een keer en namen plaats achter de draaitafels. Oké, nou, zij zou dan zó wel komen. Het eerste plaatje werd ingestart... maar, vooralsnog geen spoor van het vrouwelijke gezicht van Critical Mass.

Het nummer kenden we. Believe in the future. En daar werd toch écht in gezongen. Maar nee, nog steeds geen enkele beweging op het podium. De heren schroefden het tempo flink op en niet veel later vlogen de hardcore-klassiekers ons om de oren. Met af en toe zelfs een recent hardstyle-plaatje erin... Ook leuk, maar van het repertoire van Critical Mass bleef volledig achterwege, en de blonde zangeres verscheen ook niet meer op de bühne.

We hadden een topavond, maar het oeuvre van de happy hardcore-act betrof in mijn beleving toch iets meer singles, met Burnin love als hun grootste hit. De single haalde als hoogste positie plek 9 in de Nederlandse Top 40 en was er 10 weken lang te beluisteren. Dat ze die niet speelden, was daarom op zijn minst opmerkelijk te noemen.

Enkele maanden later ging ik naar Dance Valley met onder andere Critical Mass in de line-up. Maar daar was het hetzelfde liedje. Geen spoor van de zangeres en opnieuw was het gedurende het hele optreden hakken geblazen op stampende hardcore.

Ze zijn helemaal terug bij hun allereerste liefde. Want toen de twee heren achter de dance-act in 1994 begonnen met muziek maken, produceerden zij hardcore. Een paar van hun vroegere werkjes vind je dan ook terug op Thunderdome-CD's. Niet lang na de start van hun loopbaan werden ze echter door ID&T benaderd voor een switch naar de commercieel toegankelijke variant van de gabber: happy hardcore.

Met hun eerste plaat haalden ze direct de Nederlandse Top 40. Al was Dancing together na drie weken alweer verdwenen. Maar de timing zo aan de vooravond van de doorbraak van de happy hardcore was perfect. Zangeres Ludmilla Odijk en Rapper MC Energy werden aan de formatie toegevoegd en het plaatje was compleet. Hun act stond als een huis en uiteindelijk scoorden ze vier hits. Pas toen de hoogtijdagen van het genre op hun einde liepen, betekende dat ook het einde van de commerciële loopbaan van Critical Mass. En inmiddels draaien ze dus gewoon weer hardcore.

dinsdag 26 juni 2018

SWV - Right here / Human nature

Lang heb ik geloofd dat het de allereerste hit was waarin een sample van Michael Jackson was gebruikt, met toestemming van The King of Pop himself. Het was iets dat ze op de radio riepen toen ze Right here / Human nature afkondigden. Maar de eerste samples van de liedjes van de zanger bleken al bijna net zo oud als hijzelf.

Het idee voor de single was afkomstig van producer Teddy Riley, een van de grondleggers van de new jack swing: een mix van hiphop, R&B en gospel waarbij hij ook veelvuldig gebruik maakte van samples. Het zou de blauwdruk worden voor heel veel latere R&B-hits.

Ik vond het leuk. De aantrekkingskracht zat hem daarbij voor mij met name in het kleine stukje rap dat door de vervormer was gehaald. Dat onderdeeltje werd verzorgd door niemand minder dan Pharrell Williams. Het was een van zijn eerste verschijningen op een plaat. Met een paar keer 'S... to the double... To the U... to the V' was zijn bijdrage wellicht minimaal maar het was briljant in zijn eenvoud en werd sindsdien bij de concerten van de dames een vaste kreet onder het publiek.
 
In 1993 behaalden de Sisters With Voices er een 14de plaats mee in de Nederlandse Top 40. Een vervolg kreeg het in ons land niet. De opvolger I'm so into you strandde in de Tipparade.

Ze zullen het amper gemerkt hebben in hun portemonnee want verreweg de grootste successen beleefde het trio in de Verenigde Staten. Ze groeiden daar uit tot een van de grootste R&B-acts ooit. Toen zij in 1998 uit elkaar gingen hadden zij 25 miljoen platen verkocht en kunnen we zeggen dat de flessen Perrier - champagne was te duur - die zij ooit met hun demo's meestuurden om op te vallen, ruimschoots terugverdiend.

dinsdag 19 juni 2018

Freek de Jonge - Leven na de dood


Er was een tijd dat Freek de Jonge nog grappig was. Als hij weer eens een oudejaarsconference mocht doen, namen wij dan ook altijd vol verwachting plaats voor de buis met onze oliebollen, om zíjn conference te zien. En dan konden we gewoon de hele avond lachen om de man.

De tijden zijn veranderd. Inmiddels lijkt hij niet veel meer dan een karikatuur van zichzelf. Een arrogante chagrijn die nog zelden volle zalen trekt. Met als pijnlijk dieptepunt 2013, toen zijn voorstelling Circus Kribbe zelfs werd afgelast wegens gebrek aan belangstelling.

Maar goed… in de tussentijd had hij zijn prijzenkast wel al behoorlijk gevuld. Want tijdens zijn carrière pakte hij een hoeveelheid awards waar je ook arrogant van wórdt. En passant schreef hij nog liedjes voor Boudewijn de Groot, was hij de auteur van een aantal boeken, speelde hij in twee films én had hij die nummer één-hit: Leven na de dood.

Het kwam als een vrolijke verrassing in de zomer van 1997. Want meestal als cabaretiers van destijds begonnen te zingen, viel er doorgaans weinig te lachen. Het was altijd hét moment om chips en drinken halen. Maar in dit nummer stak Freek de Jonge flink de draak met een aantal actuele gebeurtenissen, waarvan sommigen, zoals de bootramp bij Tirana, waarschijnlijk alleen nog in de herinnering voortleven vanwége die plaat. Maar ook Seedorf, die tot twee keer toe een belangrijke penalty miste, moest het ontgelden.

Het was ook een hele andere plaat dan de andere single die ik van hem kende. Twee jaar eerder ging hij namelijk onder de naam 'Frits' de samenwerking aan met The Nits. Samen brachten zij Dankzij de dijken uit, een nummer dat een stuk serieuzer van ondertoon was: het ging over de Watersnoodramp van 1953. Hitsucces leverde het hen niet op: het strandde in de Tipparade, maar Freek de Jonge hield er met Robert Jan Stips wel een gitarist aan over die hem vanaf dat moment altijd zou begeleiden bij zijn liedjes.

Stips was ook de gitarist bij Leven na de dood. Tijdloos was het nummer natuurlijk niet maar ondanks de voortschrijdende actualiteit hield hij het toch nog 17 weken vol in de Nederlandse Top 40. Maar toen de teruggang eenmaal was ingezet, was dat niet meer te stoppen. Freek de Jonge bracht nog een geactualiseerde versie uit (geen video beschikbaar), maar deze was vele malen minder grappig en de verrassing was er wel zo’n beetje af. Die versie kon dan ook niet meer voorkomen dat het liedje enkele weken later alsnog uit de charts verdween. Wel kon hij nog succes bijschrijven in België, waar de Vlaamse versie met een 6de plek als toppositie en een verblijf van 16 weken het óók heel keurig deed.

dinsdag 12 juni 2018

Lucilectric - Mädchen

Het was een geweldige meezinger. Maar ik wist dankzij mijn enorme talenknobbel dat het een beetje gek was als ik dit nummer keihard mee zou blèren. Dus heel af en toe, als niemand keek en het nummer voorbij kwam, mompelde ik het zachtjes mee.

Maar het was heel moeilijk om die onbewust aanwezige neiging te onderdrukken. Het kwam nog wel eens voor dat als ze het draaiden in onze plaatselijke discotheek, ik op mijn schouder werd getikt en er werd gezegd: "Eh... je weet wat je nu aan het zingen bent?" En dan hield ik geschrokken weer mijn mond. Althans, heel even dan.

Het lag allemaal ook gewoon zo lekker in het gehoor! En hoewel het klonk als girl power was de tekst niet heel diepgravend. Het Duitse electropop-duo werd door feministes zelfs beschuldigd van het bagatelliseren van het 'vrouw zijn'. Met dat het allemaal zo makkelijk was, gewoon, omdat ze een meisje was.

Girl power of niet, het plaatje werd een flinke hit in Duitstalig Europa maar ook in Nederland gooiden ze hoge ogen met een keurige zevende plaats in de Top 40. En hoewel het succes in hun thuisland een klein staartje kreeg met nog twee redelijk succesvolle singles liep Nederland niet meer warm voor hun muziek.

In 1999 ging het duo uit elkaar. Ralf Goldkind, de mannelijke helft van Lucilectric, vervolgde zijn pad in de muziekbusiness. Het eerste dat we na de breuk zagen van Luci van Org, het mädchen van de band, was van een heel ander kaliber. Zij had werk gevonden als Fetish-model en poseerde in SM-kledij. Een thema dat later ook terug zou komen in de vier boeken die ze schreef.

Ze hervond de muziek echter al snel en richtte de band Das Haus von Luci op. Het borduurde een beetje voort op de vrolijke niets-aan-de-hand-pop die ze maakte met Lucilectric. Zij het met iets meer gitaren. Pas toen zij in 2007 Üebermutter oprichtte, betekende dat een definitieve breuk met het verleden.

dinsdag 5 juni 2018

Moby - Go

Ik keek hem met vragende ogen aan. Hij zei: "Jij houdt toch van house?" Mijn gedachten zeiden: "Eh ja... maar niet van deze ouwe meuk," maar ik hoorde mijzelf zeggen: "Ja... dank je wel." En daar stond ik dan. Met in mijn handen een CD. Move the House 2.

Tja, het wás house, maar de tijd dat dit soort acid en andere early 90's-house hip en happening waren, lag al lichtjaren achter ons. Mijn cassettebandjes stonden inmiddels vol met eurodance en de eerste happy hardcore kwam de hitlijsten binnen. Ik kon nú al zeggen dat dit plaatje mijn CD-speler niet in ging komen.

Toen ik de CD uit beleefdheid, maar met lichte tegenzin, toch maar een plekje in mijn collectie gaf, besloot ik dat míj dit in ieder geval nóóit mocht overkomen: triomfantelijk over mijn o zo goede connectie met de jeugd met iets komen dat al té lang uit de mode is.

Pas kort geleden heb ik de nummers van de CD voor de eerste keer beluisterd. En ik moet zeggen: het is inderdaad oude meuk. Het is wel aardig om je een beeld te vormen van de house uit die tijd, maar ik herkende welgeteld één plaat. Go van Moby. Uit de tijd dat hij nog niet als een activistische veganist door het leven ging maar gewoon nog keiharde acid maakte.

En zoals in die jaren gebruikelijk was, is het plaatje volledig bij elkaar gejat. De melodie komt uit de film Twin Peaks, de ‘Go’ is gesampled van Tones on Tail en de ‘Yeah’ werd in 1985 al gezongen door Jocelyn Brown.

Eerlijk is eerlijk. Met de single zette de muzikant wel een echte houseklassieker neer. En met een zesde plaats in de Nederlandse Top 40 is het tot nu toe ook de meest succesvolle single van Moby. Hij is echter nog steeds actief en klopte dit jaar nog op de deur van de hitlijst in zijn samenwerking met het Nederlandse DJ-duo Showtek die zijn Natural blues een flinke make-over hadden gegeven. Een fijn, modern plaatje.

dinsdag 29 mei 2018

Vengaboys - Parada de tettas

Ze deden er alles aan om een 'hype' te creëren rond de band. Want de eerste single Parada de tettas ging vergezeld van spannende verhalen over illegale optredens op Spaanse stranden waarbij met bankbiljetten werd gestrooid, over de politie die hen regelmatig op de hielen zat en over gestolen mastertapes.

In eerste instantie trapte heel Nederland er ook volop in. Want, geen Youtube, geen sociale media, internet was nog lang geen gemeengoed dus ja, wie vertelde je dat dit 'fake news' was? Een paar singles later sijpelde echter langzaam door dat er helemaal niets waar was van al die stoere verhalen. Het ging 'gewoon' om een act van Nederlandse bodem, een project van DJ Wessel van Diepen.

Ook werd al snel duidelijk dat de vier zangers en zangeressen op het podium niet de mensen waren die de vocalen op de liedjes verzorgden. Het kwartet was slechts 'decoratie'. Het mocht de pret niet drukken. De aanstekelijke, zomerse deuntjes sloegen aan. En niet alleen in ons land, ook in Engeland liepen ze weg met de Vengaboys, die daar nog steeds als énige Nederlandse act twee nummer één-hits op rij wisten te scoren. 

Maar de allereerste successen beleefden zij hier, in Nederland, toen zij de typische Vengaboys-sound nog niet hadden uitgevonden. Parada de tettas had bijvoorbeeld ook maar zo een werkje kunnen zijn van de Duitse formatie Bellini, die net daarvóór een monsterhit had gehad met Samba de Janeiro. Ook de opvolger To Brazil viel in die categorie.

Pas bij de derde single, Up and down, hoorden we voor het eerst een echt eigen geluid. En dat geluid bleek de sleutel tot internationaal succes. Want opeens trok hun muziek de landsgrenzen over en wist het in een aantal landen zelfs de top 5 in de hitlijsten te bereiken. De grootste knaller zou uiteindelijk Boom boom boom! worden met een nummer één-notering in onder andere Engeland, waar het vorig jaar zelfs even opnieuw opdook in de charts. Dit dankzij een filmpje uit de plaats Cheltenham, waar het uitgaanspubliek helemaal losging op deze retroknaller.

dinsdag 22 mei 2018

Kula Shaker - Hush

We keken mijn vader verwachtingsvol aan. “Pap… dit is jóuw tijd. Jij moet het weten!” “Nou het zegt mij niets.” “De titel is volgens mij Hush.” “Ja, ik ken Hush wel… maar alleen van Deep Purple. En dit klinkt niet als Deep Purple…” “Kom op Pap, 60’s, 70’s...” “Ik weet het écht niet jongens.” “Valt ons wel een beetje van je tegen… waar hebben we jou nou voor meegenomen?’

Niet veel later volgde het antwoord. De titel hadden we inderdaad goed, maar de artiest was Kula Shaker. Ik schrompelde ineen. Niks 60’s of 70’s, maar volop 90’s. Als íemand het had moeten weten, waren wij het! En dan bleek het óók nog eens het enige smetje te zijn op deze verder foutloze ronde in de popquiz.

Vooruit, het was niet helemaal ons genre. En met in 1997 een 23ste plaats in de Nederlandse Top 40 was het nou ook niet bepaald een grote hit geweest. Maar toch, de welgemeende excuses in de vorm van een biertje waren op zijn plaats.

Het was in ons land wel de enige hit van de Britse psychedelische rock-formatie. Hun successen beleefden zij namelijk vooral in hun thuisland. Daar startte hun commerciële loopbaan al veel eerder: in het prille begin van 1996. De band had het jaar daarvoor tot een carrièreswitch besloten: ze wilden meer spiritualiteit en mystiek in hun muziek en gaven dat vorm door veelvuldig gebruik te maken van traditionele Indiase instrumenten.

Hun debuutsingle Tattva is hier een mooi voorbeeld van. In eerste instantie kon het overigens weinig potten breken maar toen zij zich dankzij hun tweede single Grateful when you’re dead in de kijker hadden gespeeld en ze hem opnieuw uitbrachten bereikte het in het Verenigd Koninkrijk zelfs de vierde plaats. En dat was op zijn minst opmerkelijk te noemen omdat die Indiase invloeden in hun tweede plaat compleet afwezig waren. Maar de Britten hadden er kennelijk geen problemen mee want toen Kula Shaker het kunstje herhaalde met Hey dude, met het betere gitaarwerk en Govinda, die zelfs helemaal in het Sanskriet werd gezongen, gooide het opnieuw hoge ogen.

Ze namen vervolgens een Brit Award mee naar huis en brachten de single Hush uit. Een single die op de vleugels van de film I know what you did last summer dan eindelijk ook het vasteland van Europa wist te bereiken. Een cover van… inderdaad: Deep Purple. Een cover, die ik in ieder geval niet meer ga vergeten.