dinsdag 17 juli 2018

Blink 182 - All the small things

De clip was natuurlijk geweldig. Elk beetje kerel, dus ook ik, had in die tijd een gruwelijke rothekel aan die vreselijke boybands met hun slijmerige muziek en dito clips. In de video werden alle clichés er even fijntjes uitgelicht. De strakke kleding, stylish items als zonnebrillen en bandana's, de gillende meisjes en de zwoele blikken in de camera. Maar ook tienersterretjes Britney Spears en Christina Aguilera moesten het ontgelden.

En dat ik dan even naar mannen met gitaren moest luisteren, had ik er best voor over. Sterker nog: ik vond de muziek eigenlijk wel leuk. All the small things was catchy. Lekkere powerpop. Ik kon het wel waarderen. De zanger / gitarist schreef deze ode aan 'de kleine dingen'. Hij stopte er nog wat van zijn idolen The Ramones in en nam het op met zijn band met als doel het de hitlijsten in te krijgen. Een missie die slaagde: het werd hun grote doorbraak. 

Al was het niet het eerste liedje dat als single werd gereleased. Die eer kwam toe aan What's my age again? Maar verder dan de Tipparade kwam dat nummer niet. Maar met All the small things veroverden zij definitief hun plek op het wereldpodium. Want hoewel de 21ste plaats in de Nederlandse Top 40 het hoogst haalbare bleek, bereikte het in de Angelsaksische landen vrijwel zonder uitzondering de Top 10. In de Billboard Alternative Songs wist het zelfs de hoogste positie te pakken.

In ons land zouden ze na die ene plaat voorlopig niet meer terugkeren in de hitlijsten, maar met name in de Verenigde Staten hield hun succes aan. Het liedje was daar te horen in veel series en leverde hen zelfs een gig in Springfield op, de woonplaats van The Simpsons. Maar ook in talkshows traden ze veel op en in Engeland ontleende een televisieserie zelfs haar naam aan de titel.

Er volgden een aantal albums die eveneens succesvol waren. Maar het leven ging verder en de overjarige pubers werden mannen, de mannen werden echtgenoten en kregen kinderen. En dat had zijn effect op de liedjes die zij maakten. In 2003 verscheen een veel serieuzer album: Blink-182. Het leverde hen voor het eerst positieve reacties op van de pers, die hen daarvóór steevast neersabelde vanwege de platte, humoristische teksten en soortgelijke videoclips. Maar de fans waren tot op het bot verdeeld. Desondanks sleepten ze in Nederland nog wel een Top 40-notering in de wacht met Feeling this. Daarna was het echter definitief gedaan in ons land.

dinsdag 10 juli 2018

The Happy Groover - When I snap my fingers

Misschien dat je je het nummer niet meer direct herinnert, maar wellicht begint er iets te dagen als je naar deze commercial kijkt. De reclame werd in 1997 gelanceerd. Hij was even briljant als grappig: de hypnotiseur die zijn 'slachtoffers' maar niet uit hun kunstmatige slaap krijgt omdat zij helemaal op gaan in het fictieve biertje dat zij drinken.

Het succes van de commercial ging ook niet voorbij aan de Nederlandse DJ Jonathan. Hij kreeg een slimme ingeving en bracht er onder de naam The Happy Groover een danceversie van uit. Alleen nu was het niet het bier dat ervoor zorgde dat de vrijwillige slachtoffers niet uit hun hypnose ontwaakten, maar de beat. De beat van DJ Jonathan.

Hij pakte het handig aan. Dezelfde hypnotiseur, dezelfde teksten. De link met de populaire commercial was dan ook niet te missen. Het nummer viel in de smaak, getuige de 13de plaats die de single in de Nederlandse Top 40 wist te bereiken. En wie weet had dat ook wel te maken met het einde: "Now when I snap my fingers, you all feel an incredible desire to buy this record."

Het was een succes dat hij natuurlijk wilde overtreffen. Er kwam dan ook een tweede plaat. Hij was nu echter niet meer The 'Happy' Groover, maar The 'Scary' Groover. Want met het nummer Children of the dark night paste het woord 'happy' er niet helemaal meer bij. Het werd een nóg grotere hit, die zelfs de top 10 wist te behalen. Maar dat was waarschijnlijk óók te danken aan de B-kant waarin het typetje Hassan Jassan van Rick van Velthuysen van 538 zijn liefde voor shoarma bezong. Een liedje dat anno 2018 nooit meer door de keuringscommissie zou komen.

dinsdag 3 juli 2018

Critical Mass - Burnin love

Het was een rare gewaarwording. Waar we een blonde zangeres in strak latex verwachtten, kwamen er twee kerels het podium op. Ze zwaaiden een keer en namen plaats achter de draaitafels. Oké, nou, zij zou dan zó wel komen. Het eerste plaatje werd ingestart... maar, vooralsnog geen spoor van het vrouwelijke gezicht van Critical Mass.

Het nummer kenden we. Believe in the future. En daar werd toch écht in gezongen. Maar nee, nog steeds geen enkele beweging op het podium. De heren schroefden het tempo flink op en niet veel later vlogen de hardcore-klassiekers ons om de oren. Met af en toe zelfs een recent hardstyle-plaatje erin... Ook leuk, maar van het repertoire van Critical Mass bleef volledig achterwege, en de blonde zangeres verscheen ook niet meer op de bühne.

We hadden een topavond, maar het oeuvre van de happy hardcore-act betrof in mijn beleving toch iets meer singles, met Burnin love als hun grootste hit. De single haalde als hoogste positie plek 9 in de Nederlandse Top 40 en was er 10 weken lang te beluisteren. Dat ze die niet speelden, was daarom op zijn minst opmerkelijk te noemen.

Enkele maanden later ging ik naar Dance Valley met onder andere Critical Mass in de line-up. Maar daar was het hetzelfde liedje. Geen spoor van de zangeres en opnieuw was het gedurende het hele optreden hakken geblazen op stampende hardcore.

Ze zijn helemaal terug bij hun allereerste liefde. Want toen de twee heren achter de dance-act in 1994 begonnen met muziek maken, produceerden zij hardcore. Een paar van hun vroegere werkjes vind je dan ook terug op Thunderdome-CD's. Niet lang na de start van hun loopbaan werden ze echter door ID&T benaderd voor een switch naar de commercieel toegankelijke variant van de gabber: happy hardcore.

Met hun eerste plaat haalden ze direct de Nederlandse Top 40. Al was Dancing together na drie weken alweer verdwenen. Maar de timing zo aan de vooravond van de doorbraak van de happy hardcore was perfect. Zangeres Ludmilla Odijk en Rapper MC Energy werden aan de formatie toegevoegd en het plaatje was compleet. Hun act stond als een huis en uiteindelijk scoorden ze vier hits. Pas toen de hoogtijdagen van het genre op hun einde liepen, betekende dat ook het einde van de commerciële loopbaan van Critical Mass. En inmiddels draaien ze dus gewoon weer hardcore.

dinsdag 26 juni 2018

SWV - Right here / Human nature

Lang heb ik geloofd dat het de allereerste hit was waarin een sample van Michael Jackson was gebruikt, met toestemming van The King of Pop himself. Het was iets dat ze op de radio riepen toen ze Right here / Human nature afkondigden. Maar de eerste samples van de liedjes van de zanger bleken al bijna net zo oud als hijzelf.

Het idee voor de single was afkomstig van producer Teddy Riley, een van de grondleggers van de new jack swing: een mix van hiphop, R&B en gospel waarbij hij ook veelvuldig gebruik maakte van samples. Het zou de blauwdruk worden voor heel veel latere R&B-hits.

Ik vond het leuk. De aantrekkingskracht zat hem daarbij voor mij met name in het kleine stukje rap dat door de vervormer was gehaald. Dat onderdeeltje werd verzorgd door niemand minder dan Pharrell Williams. Het was een van zijn eerste verschijningen op een plaat. Met een paar keer 'S... to the double... To the U... to the V' was zijn bijdrage wellicht minimaal maar het was briljant in zijn eenvoud en werd sindsdien bij de concerten van de dames een vaste kreet onder het publiek.
 
In 1993 behaalden de Sisters With Voices er een 14de plaats mee in de Nederlandse Top 40. Een vervolg kreeg het in ons land niet. De opvolger I'm so into you strandde in de Tipparade.

Ze zullen het amper gemerkt hebben in hun portemonnee want verreweg de grootste successen beleefde het trio in de Verenigde Staten. Ze groeiden daar uit tot een van de grootste R&B-acts ooit. Toen zij in 1998 uit elkaar gingen hadden zij 25 miljoen platen verkocht en kunnen we zeggen dat de flessen Perrier - champagne was te duur - die zij ooit met hun demo's meestuurden om op te vallen, ruimschoots terugverdiend.

dinsdag 19 juni 2018

Freek de Jonge - Leven na de dood


Er was een tijd dat Freek de Jonge nog grappig was. Als hij weer eens een oudejaarsconference mocht doen, namen wij dan ook altijd vol verwachting plaats voor de buis met onze oliebollen, om zíjn conference te zien. En dan konden we gewoon de hele avond lachen om de man.

De tijden zijn veranderd. Inmiddels lijkt hij niet veel meer dan een karikatuur van zichzelf. Een arrogante chagrijn die nog zelden volle zalen trekt. Met als pijnlijk dieptepunt 2013, toen zijn voorstelling Circus Kribbe zelfs werd afgelast wegens gebrek aan belangstelling.

Maar goed… in de tussentijd had hij zijn prijzenkast wel al behoorlijk gevuld. Want tijdens zijn carrière pakte hij een hoeveelheid awards waar je ook arrogant van wórdt. En passant schreef hij nog liedjes voor Boudewijn de Groot, was hij de auteur van een aantal boeken, speelde hij in twee films én had hij die nummer één-hit: Leven na de dood.

Het kwam als een vrolijke verrassing in de zomer van 1997. Want meestal als cabaretiers van destijds begonnen te zingen, viel er doorgaans weinig te lachen. Het was altijd hét moment om chips en drinken halen. Maar in dit nummer stak Freek de Jonge flink de draak met een aantal actuele gebeurtenissen, waarvan sommigen, zoals de bootramp bij Tirana, waarschijnlijk alleen nog in de herinnering voortleven vanwége die plaat. Maar ook Seedorf, die tot twee keer toe een belangrijke penalty miste, moest het ontgelden.

Het was ook een hele andere plaat dan de andere single die ik van hem kende. Twee jaar eerder ging hij namelijk onder de naam 'Frits' de samenwerking aan met The Nits. Samen brachten zij Dankzij de dijken uit, een nummer dat een stuk serieuzer van ondertoon was: het ging over de Watersnoodramp van 1953. Hitsucces leverde het hen niet op: het strandde in de Tipparade, maar Freek de Jonge hield er met Robert Jan Stips wel een gitarist aan over die hem vanaf dat moment altijd zou begeleiden bij zijn liedjes.

Stips was ook de gitarist bij Leven na de dood. Tijdloos was het nummer natuurlijk niet maar ondanks de voortschrijdende actualiteit hield hij het toch nog 17 weken vol in de Nederlandse Top 40. Maar toen de teruggang eenmaal was ingezet, was dat niet meer te stoppen. Freek de Jonge bracht nog een geactualiseerde versie uit (geen video beschikbaar), maar deze was vele malen minder grappig en de verrassing was er wel zo’n beetje af. Die versie kon dan ook niet meer voorkomen dat het liedje enkele weken later alsnog uit de charts verdween. Wel kon hij nog succes bijschrijven in België, waar de Vlaamse versie met een 6de plek als toppositie en een verblijf van 16 weken het óók heel keurig deed.

dinsdag 12 juni 2018

Lucilectric - Mädchen

Het was een geweldige meezinger. Maar ik wist dankzij mijn enorme talenknobbel dat het een beetje gek was als ik dit nummer keihard mee zou blèren. Dus heel af en toe, als niemand keek en het nummer voorbij kwam, mompelde ik het zachtjes mee.

Maar het was heel moeilijk om die onbewust aanwezige neiging te onderdrukken. Het kwam nog wel eens voor dat als ze het draaiden in onze plaatselijke discotheek, ik op mijn schouder werd getikt en er werd gezegd: "Eh... je weet wat je nu aan het zingen bent?" En dan hield ik geschrokken weer mijn mond. Althans, heel even dan.

Het lag allemaal ook gewoon zo lekker in het gehoor! En hoewel het klonk als girl power was de tekst niet heel diepgravend. Het Duitse electropop-duo werd door feministes zelfs beschuldigd van het bagatelliseren van het 'vrouw zijn'. Met dat het allemaal zo makkelijk was, gewoon, omdat ze een meisje was.

Girl power of niet, het plaatje werd een flinke hit in Duitstalig Europa maar ook in Nederland gooiden ze hoge ogen met een keurige zevende plaats in de Top 40. En hoewel het succes in hun thuisland een klein staartje kreeg met nog twee redelijk succesvolle singles liep Nederland niet meer warm voor hun muziek.

In 1999 ging het duo uit elkaar. Ralf Goldkind, de mannelijke helft van Lucilectric, vervolgde zijn pad in de muziekbusiness. Het eerste dat we na de breuk zagen van Luci van Org, het mädchen van de band, was van een heel ander kaliber. Zij had werk gevonden als Fetish-model en poseerde in SM-kledij. Een thema dat later ook terug zou komen in de vier boeken die ze schreef.

Ze hervond de muziek echter al snel en richtte de band Das Haus von Luci op. Het borduurde een beetje voort op de vrolijke niets-aan-de-hand-pop die ze maakte met Lucilectric. Zij het met iets meer gitaren. Pas toen zij in 2007 Üebermutter oprichtte, betekende dat een definitieve breuk met het verleden.

dinsdag 5 juni 2018

Moby - Go

Ik keek hem met vragende ogen aan. Hij zei: "Jij houdt toch van house?" Mijn gedachten zeiden: "Eh ja... maar niet van deze ouwe meuk," maar ik hoorde mijzelf zeggen: "Ja... dank je wel." En daar stond ik dan. Met in mijn handen een CD. Move the House 2.

Tja, het wás house, maar de tijd dat dit soort acid en andere early 90's-house hip en happening waren, lag al lichtjaren achter ons. Mijn cassettebandjes stonden inmiddels vol met eurodance en de eerste happy hardcore kwam de hitlijsten binnen. Ik kon nú al zeggen dat dit plaatje mijn CD-speler niet in ging komen.

Toen ik de CD uit beleefdheid, maar met lichte tegenzin, toch maar een plekje in mijn collectie gaf, besloot ik dat míj dit in ieder geval nóóit mocht overkomen: triomfantelijk over mijn o zo goede connectie met de jeugd met iets komen dat al té lang uit de mode is.

Pas kort geleden heb ik de nummers van de CD voor de eerste keer beluisterd. En ik moet zeggen: het is inderdaad oude meuk. Het is wel aardig om je een beeld te vormen van de house uit die tijd, maar ik herkende welgeteld één plaat. Go van Moby. Uit de tijd dat hij nog niet als een activistische veganist door het leven ging maar gewoon nog keiharde acid maakte.

En zoals in die jaren gebruikelijk was, is het plaatje volledig bij elkaar gejat. De melodie komt uit de film Twin Peaks, de ‘Go’ is gesampled van Tones on Tail en de ‘Yeah’ werd in 1985 al gezongen door Jocelyn Brown.

Eerlijk is eerlijk. Met de single zette de muzikant wel een echte houseklassieker neer. En met een zesde plaats in de Nederlandse Top 40 is het tot nu toe ook de meest succesvolle single van Moby. Hij is echter nog steeds actief en klopte dit jaar nog op de deur van de hitlijst in zijn samenwerking met het Nederlandse DJ-duo Showtek die zijn Natural blues een flinke make-over hadden gegeven. Een fijn, modern plaatje.

dinsdag 29 mei 2018

Vengaboys - Parada de tettas

Ze deden er alles aan om een 'hype' te creëren rond de band. Want de eerste single Parada de tettas ging vergezeld van spannende verhalen over illegale optredens op Spaanse stranden waarbij met bankbiljetten werd gestrooid, over de politie die hen regelmatig op de hielen zat en over gestolen mastertapes.

In eerste instantie trapte heel Nederland er ook volop in. Want, geen Youtube, geen sociale media, internet was nog lang geen gemeengoed dus ja, wie vertelde je dat dit 'fake news' was? Een paar singles later sijpelde echter langzaam door dat er helemaal niets waar was van al die stoere verhalen. Het ging 'gewoon' om een act van Nederlandse bodem, een project van DJ Wessel van Diepen.

Ook werd al snel duidelijk dat de vier zangers en zangeressen op het podium niet de mensen waren die de vocalen op de liedjes verzorgden. Het kwartet was slechts 'decoratie'. Het mocht de pret niet drukken. De aanstekelijke, zomerse deuntjes sloegen aan. En niet alleen in ons land, ook in Engeland liepen ze weg met de Vengaboys, die daar nog steeds als énige Nederlandse act twee nummer één-hits op rij wisten te scoren. 

Maar de allereerste successen beleefden zij hier, in Nederland, toen zij de typische Vengaboys-sound nog niet hadden uitgevonden. Parada de tettas had bijvoorbeeld ook maar zo een werkje kunnen zijn van de Duitse formatie Bellini, die net daarvóór een monsterhit had gehad met Samba de Janeiro. Ook de opvolger To Brazil viel in die categorie.

Pas bij de derde single, Up and down, hoorden we voor het eerst een echt eigen geluid. En dat geluid bleek de sleutel tot internationaal succes. Want opeens trok hun muziek de landsgrenzen over en wist het in een aantal landen zelfs de top 5 in de hitlijsten te bereiken. De grootste knaller zou uiteindelijk Boom boom boom! worden met een nummer één-notering in onder andere Engeland, waar het vorig jaar zelfs even opnieuw opdook in de charts. Dit dankzij een filmpje uit de plaats Cheltenham, waar het uitgaanspubliek helemaal losging op deze retroknaller.

dinsdag 22 mei 2018

Kula Shaker - Hush

We keken mijn vader verwachtingsvol aan. “Pap… dit is jóuw tijd. Jij moet het weten!” “Nou het zegt mij niets.” “De titel is volgens mij Hush.” “Ja, ik ken Hush wel… maar alleen van Deep Purple. En dit klinkt niet als Deep Purple…” “Kom op Pap, 60’s, 70’s...” “Ik weet het écht niet jongens.” “Valt ons wel een beetje van je tegen… waar hebben we jou nou voor meegenomen?’

Niet veel later volgde het antwoord. De titel hadden we inderdaad goed, maar de artiest was Kula Shaker. Ik schrompelde ineen. Niks 60’s of 70’s, maar volop 90’s. Als íemand het had moeten weten, waren wij het! En dan bleek het óók nog eens het enige smetje te zijn op deze verder foutloze ronde in de popquiz.

Vooruit, het was niet helemaal ons genre. En met in 1997 een 23ste plaats in de Nederlandse Top 40 was het nou ook niet bepaald een grote hit geweest. Maar toch, de welgemeende excuses in de vorm van een biertje waren op zijn plaats.

Het was in ons land wel de enige hit van de Britse psychedelische rock-formatie. Hun successen beleefden zij namelijk vooral in hun thuisland. Daar startte hun commerciële loopbaan al veel eerder: in het prille begin van 1996. De band had het jaar daarvoor tot een carrièreswitch besloten: ze wilden meer spiritualiteit en mystiek in hun muziek en gaven dat vorm door veelvuldig gebruik te maken van traditionele Indiase instrumenten.

Hun debuutsingle Tattva is hier een mooi voorbeeld van. In eerste instantie kon het overigens weinig potten breken maar toen zij zich dankzij hun tweede single Grateful when you’re dead in de kijker hadden gespeeld en ze hem opnieuw uitbrachten bereikte het in het Verenigd Koninkrijk zelfs de vierde plaats. En dat was op zijn minst opmerkelijk te noemen omdat die Indiase invloeden in hun tweede plaat compleet afwezig waren. Maar de Britten hadden er kennelijk geen problemen mee want toen Kula Shaker het kunstje herhaalde met Hey dude, met het betere gitaarwerk en Govinda, die zelfs helemaal in het Sanskriet werd gezongen, gooide het opnieuw hoge ogen.

Ze namen vervolgens een Brit Award mee naar huis en brachten de single Hush uit. Een single die op de vleugels van de film I know what you did last summer dan eindelijk ook het vasteland van Europa wist te bereiken. Een cover van… inderdaad: Deep Purple. Een cover, die ik in ieder geval niet meer ga vergeten.

dinsdag 15 mei 2018

Treble - Amambanda

Grote paniek in 2005. 'We' hadden de finale van het Eurovisie Songfestival niet gehaald. Dat zou hoe dan ook in 2006 voorkomen moeten worden. Dus nodigde de organisatie van het Nationaal Songfestival onder andere Treble uit. Want als je een liedje in een niet-bestaande taal naar de hoogste positie in de Nederlandse Top 40 weet te zingen, dan móet je wel iets in je mars hebben.

In maart 2006 stonden zij daar dan met zijn drieën op het Nationaal Songfestival: de zanglerares en haar twee pupillen. Aan de tegenstanders lag het niet. Een oud Voice-winnares die haar inmiddels ingedutte carrière nog een laatste kans wilde geven en een boyband op leeftijd die het vooral hoopte te gaan hebben van de ‘looks’ en ‘veel slipjes op het podium’. Treble won de voorronde dan ook met overmacht. 72% van de stemmen ging naar de meidengroep.

En dus werden ze namens Nederland afgevaardigd naar Athene om met Amambanda een plekje te bemachtigen in de finale. De titel van het liedje bleek echter een behoorlijke tongbreker en ook de samenstelling van de band zorgde voor verwarring. De BBC repte van een moeder met haar twee dochters. Schattig natuurlijk, maar erg complimenteus was dat niet gezien het feit dat de leadzangeres slechts tien jaar ouder was dan haar twee collegaatjes.

Maar hoe hard de dames ook op hun djembés mepten, een plekje in de Songfestival-finale zat er helaas niet in. Met als gevolg dat alle ruimte die ze na het evenement in hun agenda hadden gemaakt voor optredens door heel Europa, angstig leeg bleef. Zelfs in Nederland bleven de boekingen achter bij de verwachtingen. Ook de verkopen van de single vielen tegen. Amambanda tikte even de Top 40 aan maar was na drie weken ook alweer verdwenen.

In 2009 probeerden ze het met twee conservatorium-diploma’s op zak nog één keer. Maar niet lang na een try-out in juni van dat jaar in het mondaine Valkenburg aan de Geul, waar zij maar liefst twaalf nieuwe nummers ten gehore brachten, werd besloten de band op te heffen.

zondag 13 mei 2018

ESF 2018 - Barbara blikt terug

Ook het 63ste Eurovisie Songfestival was weer veelbesproken. Vreemde acts, gevoelige liedjes, een man die het podium bestormde en een toch teleurstellende 18de plaats voor onze eigen Waylon. Traditiegetrouw zat ook dit jaar Barbara weer klaar met haar notitieblok om haar deskundige blik over de acts te laten schijnen.

1. Oekraïne: Daar is ie dan, de eerste van de avond. Opkomend in een soort doodskist zingt hij zijn begin van het nummer. Hij ziet eruit als een slechte Marilyn Manson-look-a-like. Maar goed, eenmaal ‘opgestaan’ uit zijn kist is hij best goed op dreef! Het is geen slecht nummer, maar  een echte ‘meepakker’ is het niet echt. Wel een goede act, met een rustig stuk op piano, en vuurwerk, maar helaas ook hier en daar een paar valse nootjes. We gaan door naar het volgende nummer...

2. Spanje: Ach, een zoetsappig nummer als duet gezongen. Samen staan ze op gepaste afstand schattig naar elkaar te zingen. Een ballad in het Spaans, alle lampjes op de telefoons gaan aan in de zaal. De 19-jarige dame zingt nog een beetje nerveus maar herpakt zich gaande weg het nummer goed. De jongen die staat te zingen zou dat ongetwijfeld naar haar moeten doen, maar ik betwijfel of zijn gedachten bij haar liggen 😉 Schattig optreden en goed gezongen verder.

3. Slovenië: De zangeres heeft een roze lange vlecht in, daarmee lijkt ze in het promofilmpje vooraf aan het nummer wel een schattige zeemeermin. Maar eenmaal op het podium is er weinig schattigs meer aan. Strakke pasjes en een lekkere beat! Hè hè, eindelijk horen we eens iets ‘dance’-achtigs. Jammer dat we het niet verstaan (gezongen in het Sloveens). Verderop in het nummer doet ze toch echt een 'Douwe Bobje'. De muziek ‘valt uit’ en dan moet ze ‘ineens’ improviseren en zorgt ervoor dat ze het publiek dan mee krijgt. En dat lukt.

4. Litouwen: Weer een schattige dame zittend in een zachtroze jurk op het podium. Ze begint heel klein en ze zingt verder alsof haar leven er vanaf hangt. Ze gooit er zeker een paar aardige 'ah's' en 'oh's'uit! Tot zover een mooi en zuiver gezongen nummer van een ook wel goed niveau. Dat zien we helaas niet altijd terug in deze competitie. Ik vind het een Top 10-kanshebber.

5. Oostenrijk: Deze had zich rechtstreeks geplaatst. En terecht! Wat een lekker nummer, goed gezongen door een leuke gast! Het lijkt een beetje op Hozier, met Take me to church. Een leuk nummer, goed gezongen, en op geen enkel foutje kunnen betrappen. Ik begin mij eigenlijk wel ‘zorgen’ te maken hoor, het niveau tot nu toe is wel erg goed. Gaat het nog wel goedkomen… 😉

6. Estland: Gelukkig, het komt alsnog een soort van ‘goed’. De dame die opkomt in een gigantische jurk met projecties (want die had Portugal niet aangeschaft) zingt Opera. De noten zijn op een gegeven moment zooo hoog dat ik met geschrokken oog mijn champagneglazen in mijn kast in de gaten houd.. Het is vast superknap gezongen maar een Songfestivalknaller? Helaas niet...

7. Noorwegen: Hèhè, na al dat operageweld komt er weer een frisse jongen het podium op! Hij zit netjes en er volgen wat animaties tijdens het begin. Ziet er leuk uit tot zover en brengt het er goed vanaf. Een catchy sound, goede dansers, goed contact met het publiek en danst zelf ook nog aardig. Verder een lekkere ‘meezinger’. Vioolsolo erbij. Topoptreden! Ook een top 10 kanshebber als je het mij vraagt. Nice job!

8. Portugal: Nu is het gastland aan de beurt. Ben benieuwd. Weer een zangeres met roze haar ( een hit dit jaar ;-) Ze zingen weer in eigen taal. Ik zeg ze, want ondanks dat ik er één hoor, zie ik er toch ineens twee staan. Ze zit helemaal in haar ‘verhaal’. Het klinkt niet slecht. Maar ik word door één ding afgeleid. Haar oorbellen. Het doet mij denken aan de singles die je vroeger draaide op je platenspeler, maar dan dubbelgevouwen.. Verder goed gezongen, geen valse noot kunnen ontdekken. Well done dus.

9. Engeland: Ze begint supernerveus, beetje trillende stem. Ze heeft ook een beetje een hese stem. Het refrein komt en het is meteen herkenbaar als een Songfestival-meezingertje. Ik ben benieuwd naar de rest. Maar dan gebeurt er iets. Er komt een vent het podium op gerend en trekt haar microfoon uit handen en roept iets. De organisatie doet het goed en zoomt uit en richt zich op het publiek, je hoort de muziek doorgaan en zij klapt dapper door en krijgt dan de microfoon terug en gaat stoer door met zingen. Wow, iedereen vraagt zich af hoort dit er nu bij of niet? Nee dus. Ze krijgt uiteindelijk nog de mogelijkheid om als laatste nog een keer op te treden. Dit wordt uiteindelijk niet gedaan.

10. Servië: Ow ja, nu gaat het komen hoor. Eindelijk komt een soort Graaf Tel van Sesamstraat op met een zangeres die tussendoor met een soort van – sorry - nasaal kattengejank tussendoor jammert. Het is in eigen taal, dus geen idee waar het over gaat..Ik vind het verder niets bijzonders, het is een rommelig optreden, het enige wat compenseert is de cape van de zanger 😉

11. Duitsland: Hij begint een beetje uit de toon, jammer want ik had het nummer al eerder gehoord. Het is echt een goed nummer, verrassend voor de Duitsers! Het is een beetje een Ed Sheeran-achtig nummer. Het nummer gaat over zijn overleden vader, foto’s van zijn jeugd op de achtergrond. De emotie komt uit zijn tenen. Het is een goede inzending van de Duitsers op een paar schoonheidsfoutjes na, Top!

12. Albanië: Weer een nummer in eigen taal. Je ziet de zanger werken naar het refrein en er wordt door hem zelfs hard meegeklapt. Het zal ongetwijfeld een mooi verhaal zijn wat hij zingt, het raakt mij verder niet. Ok, toegegeven, de uithalen van nu gingen een stuk beter dan die in de halve finale. Gelukkig is het nummer afgelopen 😉

13. Frankrijk: Die zingen uiteraard ook in het Frans. Ah, en daar is een van de geheime wapens; Mist. Ze zingt het wel oké, maar spannend of catchy? Ik vind het een beetje ‘tam’ voor een Eurovision nummer. Verder staat er een man met rode gitaar maar een beetje bij als afleiding lijkt het wel. Wacht.. hoor ik het nu goed? Ik dacht eerst dat ze steeds ‘Messi, Messi’ zong. Het blijkt Merci, Merci te zijn. Wow, heeft zo zoveel zin in chocolade?

14. Tsjechië: Ow, dat ziet er leuk uit! Een frisse dude compleet met rugzak, die een superleuke act heeft, klinkt goed, fijn toetertje ook. Ik wil hem in de top 5! Ik vind het een kanshebber. De dansjes, de looks. Ik ben fan! 😉

15. Denemarken: Oh boy. Een lied over ruige Vikingen wordt er in de intro gezegd. Daar komt ie op hoor. Een roodbaardige ruige vent. Nu komt het denk je dan, kom maar op met de ruige gitaren en zang. Niets blijkt minder waar! Volledig flabbergasted komt er een soort musical-achtige zang uit de ‘ruige Viking’. De muziek heeft wat weg van een van de films van Pirates of the Caribbean. Ik heb nog nooit zo’n Pussy Viking gezien.. sorry Denmark. Next.

16. Australië: Het land op invite. Nou here we go. Liedje zelf heeft zeker potentie maar de zangeres is teveel bezig met haar dancemoves. Dit nekt haar zangkwaliteiten. Veel te veel valse nootjes. Gelukkig geniet ze er zelf van.

17. Finland: Een Gothic zangeres komt op. Ze hangt aan een draaiend rad en trapt zo haar nummer af. Er eenmaal af, komen er dansers in een grijs Duits-achtig uniform om haar heen dansen. Ik snap het niet echt. Veel valse noten en helaas klinkt het mij een beetje teveel als een 13-in-een-dozijn-nummer.

18. Bulgarije: Tsja, wat moet ik hier nu weer van denken? 4 mannen die vechten om de mooiste/ grootste uithaal in het nummer.. De ene zingt voor geen meter, de ander weer wel. Er komt wat gejodel uit de meeste mannen. Samen proberen ze er nog wat van te maken als er ook nog een Lady GaGa-achtige dame het podium opkomt die meegilt. Maar ook met haar wordt het niveau niet veel beter. Helaas.

19. Moldavië: Daar komt weer wat bijzonders aan. Het zijn er 3 of toch 6? De gekleurde cocktail-act. Het zijn 2 zangers en een zangeres met een soort van Ikea draaimuur? Blokjes/deurtjes gaan steeds open en ze verdwijnen erin en vormt zo een soort achtervolging. Steeds zien we weer een andere zanger/ zangeres. Verwarrend. Oké, het is wel een grappig melodietje, dat dan weer wel.

20. Zweden: Ah! Een leuk nummer! Hij legt het er wel errrug dik boven op 😉 Met zijn knipoog steeds in de camera. Maar de hele dansact in combinatie met het nummer maakt het toch een fijn geheel. Het is een beetje a la Justin Timberlake. Wiegende heupen en hoog gezongen, Bee Gees eat your hart out! Maar al met al wel goed gezongen en populair bij het publiek. Denk wel een van de kanshebbers.

21. Hongarije: Hoppa. Na al dat zoetsappige ff lekker wat metal! Iedereen die was ingekakt, is nu weer wakker. Ik vind het fantastisch! Wie had dat gedacht in de finale 😉 Lekker ruig gezongen in het Hongaars en the crowd goes wild, of ben ik het zelf op de bank? Ik zie dit liever dan het land wat hierna gaat komen.

22. Israël: Zonder twijfel een van de al meest besproken acts van de halve finales. Oh my, wat ziet ze eruit?! Ze ziet eruit als een Sumogirl on too much Red Bull. Vandaar die kippengeluiden en de soort van Vogeltjesdans moves? Wacht.. wat? Zong ze nu echt ‘Koekeroend’? Weinig vocaals aan. Meer wat geschreeuw en herhaling van woorden… pff.. next please!

23. Nederland: Jaa daar is Waylon! Dat klinkt vocaal super! Ik begin zijn nummer steeds meer te waarderen. Oké, oké, die dansers zijn echt een beetje afleiding van het nummer. Ik vind ons echt wel een van de betere zangkwaliteiten hebben. Hopen dat daar ook naar gekeken wordt in plaats naar bizar uitziende zangers/ acts. Hopen op een top 10 plaatsje.

24. Ierland: Als je het voor elkaar krijgt om gecensureerd te worden in China vind ik eigenlijk al dat je mag beginnen met 'douze points'. Eurovision vond dat ook, waarom mag je geen nummer zingen en een act hebben waarin geliefden van hetzelfde geslacht dit toelichten? Dus in plaats van dit nummer in de ban daar, China in de ban. Ze mochten de finale daar niet meer uitzenden. Maar goed, het nummer zelf dan nog even. Het is mooi gezongen, goed optreden ook. Goed gedaan!

25. Cyprus: Dit is zeker qua zangeres het 'topstuk' van de avond. Ze heeft de looks, het figuur en het mooiste glitterpakje van de avond! Scores points. Maar meer dan wat sexy dansen en rondzwaaiend haar vind ik het persoonlijk niet. Het nummer is niet veel aan en vocaal niet bijster bijzonder.

26. Italië: De hekkensluiter van de avond. Die hebben zich ook ingekocht. En niet geheel zonder reden. Ik denk dat als deze in de halve finale hadden gestaan, ze genadeloos naar huis hadden gekund. Oh oh, wat een tegenvaller. Gezongen in de taal die toch wel als een van de mooiere geldt, kregen de 2 heren dit niet voor elkaar. De ene zong zo boos dat ik twijfelde of hij het wel leuk vond om op te treden. Het optreden zelf was zelfs wat saai. Jammer.

En dan... de uitslag!
Oh boy, de winnaar is Israël. Hoe dan, vraagt menigeen zich af? Hoe kan een Kippenlied nu toch winnen? Persoonlijk heb ik er geen woorden voor.. Weer wint het clowneske het van de vocals. Volgend jaar hopen op beter! De eindstand:

dinsdag 8 mei 2018

2 Pac - Dear mama

Nee... zo'n roerige jeugd als 2Pac heb ik niet gehad. Verre van. Ik ben niet opgegroeid in een ghetto als zoon van een alleenstaande vrouw, maar in een Vinex-wijk in een dorp op de Veluwe, met mijn beide ouders. En op mijn zeventiende al uit huis gaan? Ik heb het hoogstens overwogen als ik weer eens een huishoudelijk klusje moest doen of huiswerk moest maken. Maar niet omdat mijn moeder aan de crack zat.

En toch raakt Dear mama mij. Een prachtig nummer met een dito tekst. En naarmate ik zie hoe steeds meer vrienden en bekenden afscheid moeten nemen van hun vaders en moeders, besef ik me hoe gelukkig ik mag zijn met ouders die mijn dochter kunnen zien opgroeien en zelf nog steeds de dingen kunnen doen die ze leuk vinden.

Maar nu Moederdag aanstaande is, realiseer ik me opeens dat, waar mijn vader hier regelmatig de revue passeert en we afgelopen zondag zelfs een quiz opdroegen aan zijn platenkast, ik ook nog een moeder heb waar ik om geef en die óók wel eens een podium verdient. Als het aan haarzelf ligt, liever niet overigens. En als het dan écht moet, dan graag niet al te groot.

Het klopt, haar bijdrage aan mijn muzikale vorming was minimaal. Want waar de meeste muziek van mijn vader inmiddels een vast plekje heeft veroverd in mijn hoofd - het werd er zo'n beetje ingeramd - zit de muziek van mijn moeder ver weggestopt. De keren dát ik haar muziek hoorde zijn op één hand te tellen en áls ik het eens hoorde dan was ik snel boven. Nee, ik was er op zijn zachtst gezegd niet bepaald fan van.

Maar dat neemt niet weg dat ze er wel altijd was voor ons. Én het gezin draaiende hield, ook in tijden dat het allemaal niet zo soepel verliep thuis. En hoewel de naam 2Pac mijn moeder hoogstwaarschijnlijk niets zal zeggen, draag ik dit nummer graag aan haar op. En vooruit, dan óók een keer een liedje uit de Platenkast van mijn Moeder.

vrijdag 4 mei 2018

De platenkast van mijn vader - Nirvana - Rainbow chaser

Eindelijk dan! Een popquiz met alleen nummers uit de jaren 60/70! Het heeft 'ons oudjes' wat geduw en getrek gekost, maar 6 mei is het zover! Tja, en dan wil je ook niet afgaan, dus de afgelopen weken heel wat artiesten en bandjes voorbij horen en zien komen, in de hoop dat er nog iets blijft hangen. De leeftijd, hè!

Zo hoorde ik op een gegeven moment onderstaand nummer. Ik kende het maar, wie speelde het ook alweer? Het antwoord bracht me in verwarring, maar gelukkig, Wikipedia bracht redding.

En voor het geval dat de samenstellers van de popquiz, in al hun wijsheid, met deze vraag op de proppen komen, heb je dit punt alvast binnen! Oh, je doet niet mee? Enthousiaste toeschouwers zijn altijd welkom! De Wieken, Vaassen, zondag 6 mei, 14.00 uur.

dinsdag 1 mei 2018

Stakka Bo - Here we go


Het was een bijzondere vakantie, want zo vaak kwamen wij niet in het buitenland. En dát we er al gekomen waren, mocht een wonder heten, want met zijn zessen én bagage, in de brandende zomerzon, in een middenklasser van respectabele leeftijd, zóveel kilometers rijden, dat was bijna onverantwoord. Maar we redden het, en we zijn uiteindelijk óók nog teruggekomen.

Maar ja, hoewel vakantie wel vrij van school betekende, kreeg ik helaas geen vrijstelling van de gebruikelijke huishoudelijke taken. Ook in deze stacaravan in Luxemburg moest er namelijk gewoon afgewassen worden. Maar ik had voor het eerst mijn eigen muziek mee. En ja, als ík moest afwassen, dan mocht natuurlijk ook míjn muziek op. Net zoals mijn vader zíjn muziek op had als hij aan de beurt was.

En hoewel Pin-Occhio mijn absolute favoriet was op dat moment, kwam ook dit plaatje veelvuldig voorbij. Stakka Bo, een Zweedse producer die met Here we go zijn enige hit scoorde, startte zijn carrière begin jaren ’90 en werkte in die tijd onder meer samen met Martin Eriksson. Iemand die wij later zouden leren kennen als eurodance-act E-Type.

In 1993 bracht hij echter dit plaatje uit. Het werd commercieel een behoorlijk succes met top 10-noteringen in diverse Europese landen en een iets bescheidener 23ste plaats in ons land. Maar het pakkende liedje zou nog in vele vormen terugkomen. Het werd gefileerd door Beavis & Butthead, kwam terug in romantische komedies als Prêt-à-porter en Never been kissed en was een van de liedjes in de video game UEFA Euro 2004.

Buiten zijn thuisland was het wel gelijk zijn laatste single die goed verkocht, want zijn hitsucces opende de deur naar een hele andere carrière. Een carrière die hij écht ambieerde: het regisseren van muziekvideo’s. En hij was er goed in, getuige het indrukwekkende rijtje van artiesten waar hij mee samenwerkte: o.a. clips van Madonna, Kylie Minogue, Robbie Williams maar ook de clip die uiteindelijk de laatste video van David Bowie zou blijken te zijn, waren van zijn hand.

dinsdag 24 april 2018

Tim Berg - Bromance

Het is altijd schrikken als er iemand overlijdt die jonger is dan ik. Maar ik moet er maar aan wennen, want het zullen er steeds meer worden. De dood van Avicii afgelopen vrijdag maakte echter wel een diepe indruk op mij. Met een carrière die nog lang niet op zijn einde liep, stierf de Zweedse DJ op 28-jarige leeftijd een vroegtijdige dood. Een groot verlies voor de muziek. Met zijn overlijden verdwijnt namelijk een van de belangrijkste DJ’s van het huidige decennium écht voorgoed van het podium.

In 2010 stond hij nog aan het begin van zijn loopbaan en leerden wij hem kennen als Tim Berg. Hij had de single Bromance uitgebracht. Een plaatje dat precies op het juiste moment werd gereleaset om een zomerhit te worden. En dankzij de zomerse klanken werd het dat ook.
 

Al kwam ik dáár pas deze week achter. Want ik hoorde het plaatje destijds maar zelden op de radio. Toen al niet meer zo fanatiek als vroeger met het volgen van de hitlijsten, wist ik niet beter dan dat het kennelijk dus maar weinig potten had weten te breken in de Nederlandse Top 40. Niets bleek echter minder waar. De single kwam aan het begin van de zomer binnen, schopte het tot een tweede plaats en verdween pas eind november uit de lijst.

En dat betekende ook nog niet het einde van het succes van het nummer. Want op het moment dat het hier de charts verliet, gaf Bergling het liedje een tweede leven. Hij bracht onder Seek bromance een vocale versie uit door het te combineren met Love U seek van de Italiaanse DJ Samuele Sartini. Een plaat waarop Amanda Wilson de zang verzorgde. Een Britse zangeres die wij dan weer kennen van haar successen met de Freemasons.

Seek bromance werd óók een grote hit. Weliswaar niet meer in Nederland en België, maar wel in de rest van Europa, waar het in verschillende landen de top 5 wist te bereiken. Het betekende het startschot van de indrukwekkende carrière van Avicii. Een carrière waar afgelopen vrijdag dus helaas een voortijdig einde aan kwam.

dinsdag 17 april 2018

Robin S - Show me love


Ik moest er even goed over nadenken toen een aantal van mijn vrienden het idee opvatten om op zaterdag 14 mei 2016 naar het concert van De Toppers in de ArenA te gaan. Een deel haakte al direct af – uit principe – maar ik niet. Ik wilde ze graag één keer hebben gezien.

Het thema paste mij ook wel: Royal Night of Disco. Niet omdat ik mij nou zo graag in een glitterpak hijs, maar meer omdat het mij een uitgelezen mogelijkheid leek om kennis te maken met het genre dat voor mij toch nog wel de nodige geheimen kent. En, niet geheel onbelangrijk: namens de jaren ‘90 was onder andere Robin S uitgenodigd. Haar had ik al eerder mogen bewonderen tijdens een 90’s party en toen had ze indruk gemaakt.

Er was echter wel één dingetje. Mijn vriendin was drie weken later uitgerekend van ons eerste kindje dus het kón maar zo zijn dat ik die avond voor het eerst vader zou worden. Oké… de kans was niet heel groot maar toch… Uiteindelijk besloten wij: het werd tóch Amsterdam! Al bleef zij thuis.

Ik heb van De Toppers genoten. Het werd één groot feest en ook het optreden van Robin S was sterk. Zij liet opnieuw zien dat zij op haar 54ste nog net zo goed kon zingen als in 1993. Wat een stem! Een stem die mij bij haar debuutsingle Show me love nooit zo was opgevallen. In mijn persoonlijke hitlijstje scoorde ze destijds maar weinig punten met dat nummer en ook in de échte Top 40 was het geen hoogvlieger.

De opvolger Luv 4 luv deed het wat dat betreft beter. Waar het in de officiële charts de vierde plaats bereikte stootte het in Erwin’s Top 40 zelfs door tot de hoogste stek. Maar Luv 4 luv horen we nooit meer, terwijl Show me love is uitgegroeid tot een echte 90’s-klassieker die anno nu nog steeds wel eens voorbij komt en in 2008, nota bene in de remix, alsnog een nummer één-notering wist binnen te slepen in de Nederlandse Top 40.

En nee… het is die avond níet gebeurt. Maar de volgende dag zat ik, nog wat slaperig van een korte nacht, met mijn vriendin wel in het plaatselijke ziekenhuis. En de woensdag erop waren wij ouders van een dochter.

vrijdag 13 april 2018

De platenkast van mijn vader - Earth & Fire

Ton van der Kley was een klasgenoot van mij in klas 2A van de St. Maarten U.L.O. in Voorburg. Een branie-achtige jongen van veertien met een vetkuif, dus fan van Elvis Presley. Op het eindejaarsfeest van school vertolkte hij, gewapend met een gitaar, een aantal nummers van zijn grote held, wat hij zeker niet onverdienstelijk deed.

Na mijn schooltijd ben ik hem uit het oog verloren, tot ik hem in de zeventiger jaren achter het drumstel zag zitten bij de Voorburgse band Earth & Fire. Leuk, dacht ik nog! Is in ieder geval nog één persoon uit die klas goed terecht gekomen. Later hoorde ik dat hij op 15 april 2015 is overleden en dat hij, sinds zijn afscheid van de band in 1978, zijn leven niet bepaald meer op de rails had. 

Af en toe zie ik een videoclip met hem voorbij komen en iedere keer weer maakt het een soort van emotie bij me los. Vandaar, bijna drie jaar later, deze ode aan hem, met een van mijn favoriete nummers.

Ton, see you in heaven.

dinsdag 10 april 2018

Roger Sanchez - Another chance


Toen wij op Mysteryland 1997 rondliepen, ontdekten wij naast de Thunderdome-stage en de Tunnel of Terror ook een tent met loungemuziek. Het was een oase van rust: je stond er niet aan één stuk door keihard te knallen, zij aan zij met bezwete gabbers met ontbloot bovenlijf, maar kon gewoon lekker zitten, ruimte om je heen, drankje erbij, superrelaxte muziek en héérlijk even achterover leunen.

Het was daar waar mijn liefde voor ‘lounge’ zijn oorsprong vond. Vanaf dat moment zochten we elk dancefeest wel een keer eventjes zo’n tent op. Een festivalganger heeft immers ook af en toe zijn rust nodig. Midden jaren ’90 was het echter nog behoorlijk underground en was er amper een CD van te krijgen. Pas eind jaren ’90, begin jaren ’00 beleefde het genre haar commerciële doorbraak.

En hoewel de experts daar met mij van mening over verschillen – zij plaatsen het nummer steevast in de categorie ‘house’ – staat die commerciële doorbraak bij mij synoniem aan de Top 40-hit van Roger Sanchez: Another chance. Want vanaf dat moment struikelde ik opeens over de lounge-verzamelaars. Met natuurlijk de CD’s uit de Cafe del Mar-reeks als vaandeldragers. De labels hadden het genre duidelijk óók ontdekt.

Na Georgy Porgy van Eric Benet & Faith Evans was Another chance overigens opnieuw een liedje waarbij ik er na de aanschaf van de allereerste CD uit mijn ‘Oldies’-collectie achter kwam dat het origineel afkomstig was van Toto. Voor het refrein gebruikte de Amerikaanse DJ namelijk de eerste strofe uit I won’t hold you back. Iets dat ik ontdekte toen ik hun album Past to present 1977-1990 kocht.

Another chance deed het erg goed in de Nederlandse Top 40. In 2001 stond het liedje er twaalf weken in met als hoogste positie een zesde plaats. Maar het beste scoorde hij in het Verenigd Koninkrijk, waar het plaatje zelfs een nummer één-notering wist te veroveren.

Het zou niet de laatste keer zijn dat wij Roger Sanchez in ons land in de hitlijst mochten begroeten. Al duurde het even voordat hij weer een hitje scoorde. De Axwell-remix van Turn on the music werd in 2005 een kneiter van een clubhit die zich ook commercieel niet onbetuigd liet: een 27ste plaats werd behaald.

dinsdag 3 april 2018

Hermes House Band - I will survive (la la la)

Ik was lichtelijk teleurgesteld. Want de Hermes House Band, dát klonk veelbelovend toen ik ze in 1998 in de Tipparade zag staan. Maar toen ik de single voor het eerst hoorde bleek dat het maar weinig te maken had met 'house'.

Ik was er echter snel overheen. De vrolijke bewerking van Gloria Gaynor's I will survive, een klassieker die ík toen zelfs al kende, zong heerlijk weg. Hij kwam dan ook regelmatig voorbij tijdens stapavonden. Meestal zo aan het einde, wanneer het toch te complex was om de teksten nog mee te zingen.

En dat dat kennelijk in méér discotheken gebeurde, bleek wel uit de prestaties in de hitlijsten. De plaat stoomde binnen no-time op naar de eerste plaats waar het drie weken bleef staan. Ongekend succes voor de huisband van de Rotterdamse studentensociëteit Hermes.
 
Het verhaal kreeg een onverwachte internationale wending toen een Frans rugby-team het liedje ging gebruiken. En toen het Franse voetbalelftal het wereldkampioenschap in 1998 in eigen land won en spontaan het kenmerkende 'la la la' inzette, was de beer los.

In Frankrijk werd de single een enorme hit met als hoogste notering een tweede plaats. Ook in Duitsland brak het door. Reden voor de studentenvereniging om wat oud-leden te benaderen voor de oprichting van de Hermes House Band International. En zo waren er opeens twee bands met dezelfde naam. Alleen trad de laatste enkel en alleen in het buitenland op.

En waar de Nederlandse variant hier nog een hit had met Country roads, wist de internationale takwist zich in 2003 nog een keer in de Franse charts te spelen toen zij samen met DJ Ötzi - juist, die van Anton aus Tirol - Live is life van Opus in een nieuw jasje staken. 
 
Hun grootste hit blijft echter I will survive (la la la) met meer dan 2,5 miljoen verkochte exemplaren wereldwijd. Grootste hit, tot nu toe... want de huisband bestaat nog steeds.

vrijdag 30 maart 2018

De platenkast van mijn vader - Golden Earrings - Just a little bit of piece in my heart

Ik schaam me diep! Als rechtgeaard Hagenees heb ik nog nooit een optreden van Golden Earring bijgewoond. Toch ben ik best een bewonderaar van deze groep, getuige het eerste singletje dat ik ooit kocht: That day van, toen nog, The Golden Earrings

Eerlijk gezegd was en ben ik nog steeds het meest gecharmeerd van de stem van George Kooymans. Het zal je dan ook niet verbazen dat mijn favoriete nummer door hem wordt gezongen. Een fraai lied over de door hem verbroken relatie met zijn vriendin Melanie, waarvan hij al snel spijt had. En het hielp! Melanie kwam bij hem terug, dus eind goed al goed.

En míjn relatie, met de Earring? Wie weet, het kán nog...

dinsdag 27 maart 2018

Amanda Marshall - Beautiful goodbye


Een brok in mijn keel. Daar zijn alleen maar de eerste paar noten van het nummer voor nodig. En het is dat het over een verbroken relatie gaat, anders had ik hem absoluut op mijn begrafenis gedraaid. Je wilt tenslotte tóch dat er op je definitieve afscheid een traantje gelaten wordt. Met dit nummer is dát in ieder geval een zekerheidje.

Gek genoeg is het plaatje mij, ondanks dat het toch echt in míjn tijd een hit was, niet bij gebleven. Zoals er waarschijnlijk wel méér aan mij voorbij is gegaan omdat er geen beat in zat. Pas vele jaren later ontdekte ik het liedje. We moesten bij The Voice of Holland afscheid nemen van een van onze favoriete kandidaten. De eerste noten klonken en daar was hij opeens: die brok in mijn keel.

Ik zocht het nummer op in Wikipedia en zag dat het in al die jaren nog nóóit een notering had gehad in de Lijst der Lijsten. Hoe kón dat? Ik besloot direct: dat móest anders! Het plaatje kreeg het jaar erop dan ook een prominente plek in mijn stemlijst en tot mijn verrassing debuteerde het ook precies dat jaar in de Top 2000. Kennelijk was dit grove gebrek méér mensen opgevallen. Het heeft sindsdien de lijst ook niet meer verlaten. 

Bijzonder is die notering overigens wel te noemen. Beautiful goodbye was in ons land namelijk het enige succes van de Canadese zangeres. En echt potten breken deed het toen óók niet, want verder dan de 22ste plek in 1996 kwam het niet. Toch hebben kennelijk genoeg mensen dit pareltje in hun hart gesloten om het elk jaar weer terug te laten komen.

dinsdag 20 maart 2018

Bob Marley - Iron lion zion

Je kunt van de 90's zeggen wat je wil, maar het was wél het decennium waarin ongeveer alle muzieksoorten samen kwamen. Reggae bijvoorbeeld. Een genre dat tegenwoordig praktisch niet meer in de Top 40 terug te vinden is. Hoogstens af en toe in combinatie met dance.

Reggae had vanaf het begin al een speciaal plekje in mijn hart. Het was nagenoeg de enige stijl die het privilege had zich te mogen nestelen tussen alle eurodance en andere housemuziek op mijn cassettebandjes. De vrolijke, zomerse vibe, de aanstekelijke melodieën, ik hield ervan.

Het allereerste liedje dat zo'n plaatsje op tape veroverde was er dan ook niet zómaar eentje. Sterker nog, het was de Koning van de Reggae zelf, die de primeur had met het nummer Iron lion zion. Het belandde uiteindelijk zelfs in de top 10 van Erwin's Top 40.

Iron lion zion was een bijzonder nummer. Al in 1974 opgenomen maar pas in 1992 op single uitgebracht, ter ere van de release van de 4 CD-box Songs of freedom. Postuum. Want in 1981 blies deze legende al zijn laatste adem uit. En wat het nog bijzonderder maakte was dat ook de vrouw van Marley mee zong op de plaat, met haar bandje I Threes.

Naast de hoge notering in mijn persoonlijke hitlijst, deed de single het óók goed in de internationale hitlijsten. Een vijfde plaats in Engeland, en in ons land reikte het zelfs tot plek 4. Het zou wel zijn laatste officiële hit zijn. Hij kwam nog één keer terug als featured artist toen Funkstar Deluxe en remix maakte van Sun is shining. Een nummer uit het oeuvre van Bob Marley dat door deze bewerking inmiddels ook tot zijn klassiekers is gaan behoren.

vrijdag 16 maart 2018

De platenkast van mijn vader - The Righteous Brothers - Unchained melody

Ik ben aanbeland in 1965. Voor me ligt de top 100 van dat jaar. Honderd nummers met een verleden, mijn verleden. Herinneringen die boven komen drijven: waar was ik toen, wat hield me bezig? En dan moet je kiezen!

Kies ik voor Nederlandstalig: Ria Valk, Willeke Alberti, Cowboy Gerard, om er maar een paar te noemen? Of toch maar The Beatles, óf The Rolling Stones?

Kies ik voor een band die in de tijdgeest is blijven hangen of voor een die nog steeds actueel is?

Kortom, ik zit gevangen in mijn eigen jeugd. Wellicht dat dit nummer helpt mijzelf te bevrijden...

dinsdag 13 maart 2018

4 Tune Fairytales - My little fantasy

En opnieuw stonden we daar in onze plaatselijke discotheek. Vooraan, met wijd opengesperde monden. Want het uitzicht was weer prachtig. Vooruit... het beeld werd wel een beetje verpest door die rapper en die twee dansers maar die blonde zangeres was voor ons pubers inderdaad wel een... klein fantasietje 😏

4 Tune Fairytales trad op. Van het optreden kan ik me weinig meer herinneren maar de zangeres heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten. Veel beter kon destijds ook haast niet. Een bijzonder mooie vrouw die óók nog eens bijzonder mooie muziek maakte.

Maar voor hitsucces heb je kennelijk méér nodig dan een goed uiterlijk. Want het was snel gebeurd met deze Nederlandse happy hardcore-act. Hun eerste plaat scoorde nog redelijk met een 17de plaats in de Top 40 maar de twee singles daarna, Take me 2 wonderland en Ding-a-dong - jawel, van die van het songfestival - wisten de charts al niet meer te bereiken.

Jammer, want wij hadden haar graag nog een keer zien optreden, daar in die discotheek. Voor de muziek natuurlijk 😏 En hoewel ze in 2007 nog een revival hadden, is het voor ons toch bij die ene keer gebleven.

Want ja, laten we wel wezen... niet alleen wíj waren inmiddels tien jaar ouder. En je wilt die fantasie toch een beetje levend houden.

dinsdag 6 maart 2018

Gala - Freed from desire

Hij speelde geen minuut op het EK van 2016 maar werd de held van het toernooi. De Noord-Ierse voetballer Will Grigg. Zelfs hier in Nederland werd Will Grigg’s on fire uit volle borst meegezongen. Veel anders konden we ook niet, want Oranje aanmoedigen zat er dat kampioenschap niet in.

Het begon als een grapje van Sean Kennedy, een fanatieke supporter van Wigan Athletic, de club waar de Noord-Ier voetbalde. Met zijn ode aan de spits die er bijna in zijn eentje voor zorgde dat de 'Latics' promoveerden, zorgde hij ervoor dat een vergeten plaatje uit de jaren '90 opeens weer volop in de belangstelling stond. De bewerking van Freed from desire van Gala ging ‘viral’.

Het originele nummer ontstond in 1996 in New York. Geboren in Italië had Gala Rizzatto daar haar kunststudie afgerond en verdiende ze de kost met het fotograferen van de plaatselijke clubscene. Het was een landgenoot die ervoor zorgde dat zij Freed from desire opnam. Ze mocht een foto van de Italiaanse DJ maken, maar dan wilde hij er wél een demo voor terug. Dat deed zij en een paar maanden later stond de single in onder meer Belgische en Franse hitparades op één.

In Nederland zat zo’n topnotering er niet in, maar met een vijfde plaats deed de vrouw met de karakteristieke, lage stem het ook in ons land heel behoorlijk. Haar succes nam daarna wel snel af. De opvolger Let a boy cry schampte nog net de top 10 maar de derde plaat Come into my life verdween na een verblijf van vier weken en als hoogste positie een 32ste plaats alweer uit onze nationale hitlijst.

Maar waar wij de zangeres allang weer vergeten waren, kreeg haar debuutsingle dankzij de Britse supporter een tweede leven. Sterker nog, toen het deephouse-duo Blonde er een speciale dance-versie van maakte, bereikte het zelfs de zevende plaats in de Engelse iTunes-lijst.

Die ongekende populariteit heeft echter óók een keerzijde. Want hoor je het nummer dan eindelijk weer eens op een 90's party, zie je iedereen om je heen opeens veelbetekenende blikken uitwisselen, de handen in de lucht doen om vervolgens kéihard het origineel te overschreeuwen: "Will Grigg’s on fire. Your defense is terrified! Will Grigg's on fire. Your defense is terrified!" 😒

vrijdag 2 maart 2018

De platenkast van mijn vader: Cliff Richard - The young ones

Oké, ik was nog jong, twaalf hele jaren, maar blijkbaar oud genoeg om Cliff Richard's The young ones op 'mijn' juiste waarde te schatten. De spaarzame keren dat ik het nummer op de radio hoorde, vormden voor mij geen beletsel om, al dan niet gehinderd door enige kennis van de Engelse taal, het nummer mee te galmen.

Ook toen was er al sprake van een muzikale tweespalt. Je was voor Cliff Richard, óf je was voor Elvis. Tja...ik vond en vind het nog steeds een prachtig nummer.

Als je al mensen in een bepaalde hoek wilt stoppen, geldt dat zeker voor de personages in de komedieserie 'The Young Ones'. In weerwil van hun keuze voor de tenaamstelling neigde hun extravert gedrag naar een voorliefde voor 'die ander'.

Desondanks hebben ze samen met Cliff Richard een van zijn vroegere hits opgenomen. Niet bepaald mijn smaak, behalve dan een stukje 'Shadow', maar...oordeel zelf.

dinsdag 27 februari 2018

Warren G feat. Sissel - Prince Igor

Het was een bijzonder en gedurfd experiment. De muziekgeschiedenis kende weliswaar al de nodige crossovers tussen pop en klassiek, maar met opera, dat was nog niet vaak voorgekomen. Ja in rockopera's als Tommy, en natuurlijk Freddie Mercury, die samen met soprane Montserrat Caballé in 1987 een monsterhit had met Barcelona. En vijf jaar later nóg een keer, toen het voor de tweede keer werd uitgebracht ter ere van de Olympische Spelen die dat jaar plaatsvonden in die bewuste stad.

Maar gangsta-rappers die een dergelijk experiment aangingen, dát was op zijn minst opmerkelijk te noemen. Het bijzondere project werd in 1997 geïnitieerd door het label Mercury Records. Voor het conceptalbum The Rapsody Overture koppelden zij Amerikaanse hiphop-artiesten aan kopstukken uit de Europese klassieke muziek.

Het leverde een aantal prachtige samenwerkingen op. Warren G werd bijvoorbeeld gekoppeld aan de Noorse operazangeres Sissel en nam samen met haar Prince Igor op, naar de gelijknamige opera van de Russische componist Alexander Borodin. Door het hergebruiken van zijn lyrics van Reality hoefde hij er misschien niet al te veel energie in te steken… maar het resultaat mocht er zijn.

Hij was vervolgens ook de eerste die zijn hoofd op het hakblok mocht leggen. Hij kon ook wel een stootje hebben. Hij had zijn naam allang gevestigd. Stond aan de wieg van de Westcoast-hiphop en scoorde samen met zijn maatje Nate Dogg een wereldwijde hit met Regulate. En dan was hij ook nog de stiefbroer van niemand minder dan Dr. Dre.

Maar ondanks de gewaagde opzet, werd de single een hit. In meerdere landen behaalde het de top 10 en in Nederland schopte Prince Igor het zelfs tot plek 6. Het was dan ook niet zo gek dat er al snel een tweede single van het album werd uitgebracht. De volgende in de rij was die andere grote rapper op het album: LL Cool J met de single Dear Mallika.

Ik vond dit nummer minstens net zo mooi, maar in ons land wist het niet door te dringen tot de Top 40. Na een verblijf van 6 weken in de Tipparade verdween het weer ongemerkt via de achterdeur. Een vervolgsingle kwam er niet meer. Het nieuwtje was er af.