dinsdag 5 juni 2018

Moby - Go

Ik keek hem met vragende ogen aan. Hij zei: "Jij houdt toch van house?" Mijn gedachten zeiden: "Eh ja... maar niet van deze ouwe meuk," maar ik hoorde mijzelf zeggen: "Ja... dank je wel." En daar stond ik dan. Met in mijn handen een CD. Move the House 2.

Tja, het wás house, maar de tijd dat dit soort acid en andere early 90's-house hip en happening waren, lag al lichtjaren achter ons. Mijn cassettebandjes stonden inmiddels vol met eurodance en de eerste happy hardcore kwam de hitlijsten binnen. Ik kon nú al zeggen dat dit plaatje mijn CD-speler niet in ging komen.

Toen ik de CD uit beleefdheid, maar met lichte tegenzin, toch maar een plekje in mijn collectie gaf, besloot ik dat míj dit in ieder geval nóóit mocht overkomen: triomfantelijk over mijn o zo goede connectie met de jeugd met iets komen dat al té lang uit de mode is.

Pas kort geleden heb ik de nummers van de CD voor de eerste keer beluisterd. En ik moet zeggen: het is inderdaad oude meuk. Het is wel aardig om je een beeld te vormen van de house uit die tijd, maar ik herkende welgeteld één plaat. Go van Moby. Uit de tijd dat hij nog niet als een activistische veganist door het leven ging maar gewoon nog keiharde acid maakte.

En zoals in die jaren gebruikelijk was, is het plaatje volledig bij elkaar gejat. De melodie komt uit de film Twin Peaks, de ‘Go’ is gesampled van Tones on Tail en de ‘Yeah’ werd in 1985 al gezongen door Jocelyn Brown.

Eerlijk is eerlijk. Met de single zette de muzikant wel een echte houseklassieker neer. En met een zesde plaats in de Nederlandse Top 40 is het tot nu toe ook de meest succesvolle single van Moby. Hij is echter nog steeds actief en klopte dit jaar nog op de deur van de hitlijst in zijn samenwerking met het Nederlandse DJ-duo Showtek die zijn Natural blues een flinke make-over hadden gegeven. Een fijn, modern plaatje.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten