dinsdag 31 juli 2018

Akcent - Kylie

Erg subtiel waren ze niet, de heren van Akcent. Al begonnen ze in hun loflied op Kylie Minogue nog wel beschaafd. Ze nodigden haar uit om wat te dansen en daarna eventueel wat te zingen, maar al snel werd duidelijk wat ze écht wilden: 'but I rather nail you in the backseat of my car'.

Een paar jaar eerder zou dergelijk hormonaal geweld niet zijn geaccepteerd. Bij hun oprichting in 1999 was er namelijk nog een vrouw aanwezig in de band. Die bestond toen alleen nog uit een zangeres en een mannelijke rapper. Samen scoorden zij een zomerhit in hun thuisland met Ultima vara. Maar de zangeres ging weg en werd vervangen door drie mannen.

Akcent werd vervolgens als boyband in de markt gezet. En ook in die samenstelling had de formatie succes, maar wederom reikte dat niet verder dan de landsgrenzen. Op zoek naar internationale erkenning gooiden ze in 2004 het roer volledig om en gingen ze aan de slag met een nieuw album. De mierzoete ballads werden ingeruild voor zomerse eurodance en ze brachten de single Kylie uit.

Ze hadden daarbij het voordeel dat de weg al was geplaveid was door O-Zone. De act uit buurland Moldavië had dé zomerhit van 2004 op hun naam geschreven. Met Dragostea din teï stonden ze vrijwel de hele zomer bovenaan in de Europese hitlijsten. Ook in Nederland, waar zij maar liefst 9 weken de hoogste positie bekleedden.

En ook de Oostblok-house van Akcent viel in de smaak. Kylie behaalde in 2005 de vierde plaats in de Nederlandse Top 40. Maar omdat de zomer van dat jaar nou niet bepaald om over naar huis te schrijven was, bleven de plaatjes uit die periode niet echt bij. Ze waagden het jaar erop met Jokero nog een nieuwe poging, maar werden toen compleet naar de achtergrond verdrongen door zonnige knallers als Mas que nada, Toppertje en Boten Anna.

Kylie zou daarmee hun grootste hit in ons land blijven, want daarna zagen we ze niet meer terug. Het is overigens niet bekend of de Australische zangeres ooit op hun voorstel is ingegaan. Waarschijnlijk niet. Want in 2007 richtten ze hun pijlen op een andere superster: Madonna. Geïnspireerd door haar album Confessions on the dance floor schreef Akcent het nummer King of disco. Een hommage aan de zangeres die aan het eind van de clip zelf even langs lijkt te lopen.

dinsdag 24 juli 2018

Joshua Kadison - Jessie

Het liedje staat bij mij zo'n beetje synoniem aan een muzikaal trauma. Als ik tijdens mijn vakantiewerk op de verkeerde afdeling stond, hoorde ik hem wel vier of vijf keer per dag langs komen: Jessie van Joshua Kadison.

De Amerikaanse singer-songwriter had er in 1994 een hit mee die tot ver in de 00's een plekje had in de playlist van een niet nader te noemen non-stop radiozender. En laat die zender op die afdeling nou altijd op staan. Het was de hel.

Het nummer paste ook perfect bij het profiel van de zender, dat in die jaren de ene na de andere mierzoete ballad de ether in slingerde. De grote hoeveelheid airplay die het plaatje daar kreeg zal er dan ook vooral de oorzaak van zijn geweest dat het tot een paar jaar terug nog gewoon in de Top 2000 beluisteren was. Terwijl het met een tiende plaats in de Nederlandse Top 40 niet eens de grootste hit in de zomer van 1994 was. 

Volgens de overlevering schreef Joshua Kadison het liedje naar aanleiding van zijn breuk met actrice Sarah Jessica Parker. De tekst gaat over een relatie die steeds weer stuk loopt op uiteenlopende ideeën over de toekomst. Zij met mooie dromen over een huisje bij de zee, samen met hun kat Moses, lekker tequila drinken en romantisch schelpen zoeken. En hij, die iedere keer opnieuw moet constateren dat het wederom niet werkt.

Maar ook dit trieste sprookje kent gelukkig een happy end... aan het einde van het bijbehorende album lijkt het namelijk tóch goed te zijn gekomen tussen de twee:

dinsdag 17 juli 2018

Blink 182 - All the small things

De clip was natuurlijk geweldig. Elk beetje kerel, dus ook ik, had in die tijd een gruwelijke rothekel aan die vreselijke boybands met hun slijmerige muziek en dito clips. In de video werden alle clichés er even fijntjes uitgelicht. De strakke kleding, stylish items als zonnebrillen en bandana's, de gillende meisjes en de zwoele blikken in de camera. Maar ook tienersterretjes Britney Spears en Christina Aguilera moesten het ontgelden.

En dat ik dan even naar mannen met gitaren moest luisteren, had ik er best voor over. Sterker nog: ik vond de muziek eigenlijk wel leuk. All the small things was catchy. Lekkere powerpop. Ik kon het wel waarderen. De zanger / gitarist schreef deze ode aan 'de kleine dingen'. Hij stopte er nog wat van zijn idolen The Ramones in en nam het op met zijn band met als doel het de hitlijsten in te krijgen. Een missie die slaagde: het werd hun grote doorbraak. 

Al was het niet het eerste liedje dat als single werd gereleased. Die eer kwam toe aan What's my age again? Maar verder dan de Tipparade kwam dat nummer niet. Maar met All the small things veroverden zij definitief hun plek op het wereldpodium. Want hoewel de 21ste plaats in de Nederlandse Top 40 het hoogst haalbare bleek, bereikte het in de Angelsaksische landen vrijwel zonder uitzondering de Top 10. In de Billboard Alternative Songs wist het zelfs de hoogste positie te pakken.

In ons land zouden ze na die ene plaat voorlopig niet meer terugkeren in de hitlijsten, maar met name in de Verenigde Staten hield hun succes aan. Het liedje was daar te horen in veel series en leverde hen zelfs een gig in Springfield op, de woonplaats van The Simpsons. Maar ook in talkshows traden ze veel op en in Engeland ontleende een televisieserie zelfs haar naam aan de titel.

Er volgden een aantal albums die eveneens succesvol waren. Maar het leven ging verder en de overjarige pubers werden mannen, de mannen werden echtgenoten en kregen kinderen. En dat had zijn effect op de liedjes die zij maakten. In 2003 verscheen een veel serieuzer album: Blink-182. Het leverde hen voor het eerst positieve reacties op van de pers, die hen daarvóór steevast neersabelde vanwege de platte, humoristische teksten en soortgelijke videoclips. Maar de fans waren tot op het bot verdeeld. Desondanks sleepten ze in Nederland nog wel een Top 40-notering in de wacht met Feeling this. Daarna was het echter definitief gedaan in ons land.

dinsdag 10 juli 2018

The Happy Groover - When I snap my fingers

Misschien dat je je het nummer niet meer direct herinnert, maar wellicht begint er iets te dagen als je naar deze commercial kijkt. De reclame werd in 1997 gelanceerd. Hij was even briljant als grappig: de hypnotiseur die zijn 'slachtoffers' maar niet uit hun kunstmatige slaap krijgt omdat zij helemaal op gaan in het fictieve biertje dat zij drinken.

Het succes van de commercial ging ook niet voorbij aan de Nederlandse DJ Jonathan. Hij kreeg een slimme ingeving en bracht er onder de naam The Happy Groover een danceversie van uit. Alleen nu was het niet het bier dat ervoor zorgde dat de vrijwillige slachtoffers niet uit hun hypnose ontwaakten, maar de beat. De beat van DJ Jonathan.

Hij pakte het handig aan. Dezelfde hypnotiseur, dezelfde teksten. De link met de populaire commercial was dan ook niet te missen. Het nummer viel in de smaak, getuige de 13de plaats die de single in de Nederlandse Top 40 wist te bereiken. En wie weet had dat ook wel te maken met het einde: "Now when I snap my fingers, you all feel an incredible desire to buy this record."

Het was een succes dat hij natuurlijk wilde overtreffen. Er kwam dan ook een tweede plaat. Hij was nu echter niet meer The 'Happy' Groover, maar The 'Scary' Groover. Want met het nummer Children of the dark night paste het woord 'happy' er niet helemaal meer bij. Het werd een nóg grotere hit, die zelfs de top 10 wist te behalen. Maar dat was waarschijnlijk óók te danken aan de B-kant waarin het typetje Hassan Jassan van Rick van Velthuysen van 538 zijn liefde voor shoarma bezong. Een liedje dat anno 2018 nooit meer door de keuringscommissie zou komen.

dinsdag 3 juli 2018

Critical Mass - Burnin love

Het was een rare gewaarwording. Waar we een blonde zangeres in strak latex verwachtten, kwamen er twee kerels het podium op. Ze zwaaiden een keer en namen plaats achter de draaitafels. Oké, nou, zij zou dan zó wel komen. Het eerste plaatje werd ingestart... maar, vooralsnog geen spoor van het vrouwelijke gezicht van Critical Mass.

Het nummer kenden we. Believe in the future. En daar werd toch écht in gezongen. Maar nee, nog steeds geen enkele beweging op het podium. De heren schroefden het tempo flink op en niet veel later vlogen de hardcore-klassiekers ons om de oren. Met af en toe zelfs een recent hardstyle-plaatje erin... Ook leuk, maar van het repertoire van Critical Mass bleef volledig achterwege, en de blonde zangeres verscheen ook niet meer op de bühne.

We hadden een topavond, maar het oeuvre van de happy hardcore-act betrof in mijn beleving toch iets meer singles, met Burnin love als hun grootste hit. De single haalde als hoogste positie plek 9 in de Nederlandse Top 40 en was er 10 weken lang te beluisteren. Dat ze die niet speelden, was daarom op zijn minst opmerkelijk te noemen.

Enkele maanden later ging ik naar Dance Valley met onder andere Critical Mass in de line-up. Maar daar was het hetzelfde liedje. Geen spoor van de zangeres en opnieuw was het gedurende het hele optreden hakken geblazen op stampende hardcore.

Ze zijn helemaal terug bij hun allereerste liefde. Want toen de twee heren achter de dance-act in 1994 begonnen met muziek maken, produceerden zij hardcore. Een paar van hun vroegere werkjes vind je dan ook terug op Thunderdome-CD's. Niet lang na de start van hun loopbaan werden ze echter door ID&T benaderd voor een switch naar de commercieel toegankelijke variant van de gabber: happy hardcore.

Met hun eerste plaat haalden ze direct de Nederlandse Top 40. Al was Dancing together na drie weken alweer verdwenen. Maar de timing zo aan de vooravond van de doorbraak van de happy hardcore was perfect. Zangeres Ludmilla Odijk en Rapper MC Energy werden aan de formatie toegevoegd en het plaatje was compleet. Hun act stond als een huis en uiteindelijk scoorden ze vier hits. Pas toen de hoogtijdagen van het genre op hun einde liepen, betekende dat ook het einde van de commerciële loopbaan van Critical Mass. En inmiddels draaien ze dus gewoon weer hardcore.