dinsdag 21 augustus 2018

Lange Frans & Baas B - Zinloos

"Hoeveel moeten er nog komen? Hoeveel moeten er nog gaan?" Het was de grote vraag die wij onszelf óók stelden toen er halverwege de jaren '90 een golf van zinloos geweld door Nederland leek te gaan. We waren nét begonnen met uitgaan dus enige angst sloop er wel in. De kans was weliswaar iets minder groot omdat we vooral te vinden waren in onze eigen gemeente en niet in 'grote stad' Apeldoorn, waar de uitgaansactiviteiten zich afspeelden rond een plein dat destijds de veelzeggende bijnaam 'Karateplein' had. Maar toch, ook wij werden wel eens geconfronteerd met dronken idioten die vooral op ruzie uit waren.

Het explodeerde echter allemaal toen Meindert Tjoeker in 1997 de dood vond. Hij sprak na een feestje bij vrienden in Leeuwarden vier jongens aan die een fiets in de gracht wilden gooien. Het leidde uiteindelijk tot een vechtpartij waarbij hij op de grond terecht kwam en onder de ogen van zijn vriendin de fatale trap tegen zijn hoofd kreeg. De plaatselijke politiechef riep daags daarna op om één minuut stilte in acht te nemen "om iedereen duidelijk te maken dat de Friese samenleving niet gedachteloos het oprukkende zinloze geweld aanvaardt".

De term 'zinloos geweld' kwam in de weken daarna zó vaak voorbij dat het in no-time gemeengoed werd. Met terugwerkende kracht werden de dood van Joes Kloppenburg (1996) en ook die van Kerwin Duinmeijer (1983) onder het begrip geschaard. En waar de Frank Boeijen Groep in 1983 reageerde met het nummer Zwart wit, waren het in onze tijd de twee rappers die deze criminele uitwassen zouden adresseren. 

Want dat het in 2004 nog steeds een actueel thema was, bleek wel uit de eerste plaats in de Nederlandse Top 40 die Lange Frans en Baas B. ermee behaalden. Drie weken bleven bekleedden zij de hoogste positie. Een prestatie die zij daarna niet meer zouden overtreffen. Zelfs niet met het alternatieve volkslied dat zij in 2005 lanceerden.

Ironisch genoeg werd de ene helft van het duo, Baas B, een jaar na dit succes opgepakt omdat hij met een honkbalknuppel de autoruiten had ingeslagen bij collega-rapper Kimo vanwege diens diss (let op: zéér grof taalgebruik). En ook de andere helft liet zich niet onbetuigd. Lange Frans had in datzelfde jaar een fittie met Nina, een andere nederhopper. En in 2010 werd zijn vrouw opgepakt omdat zij met een geladen vuurwapen onderweg was naar Baas B om het zakelijke conflict 'op te lossen' dat tussen de twee heren was ontstaan.

Wij zijn uiteindelijk nooit geconfronteerd met zinloos geweld. In onze plaatselijke discotheek liet je het wel uit je hoofd. Als iemand zich misdroeg, werd hij met keiharde hand naar buiten gewerkt, gingen de deuren dicht en mocht je als bezoeker éven niet naar buiten. Maar, ook toen wij later steeds vaker uitgingen in de 'grote stad', is ons dergelijk geweld gelukkig altijd bespaard gebleven.

dinsdag 14 augustus 2018

Lily Allen - Fuck you

Natuurlijk, intussen is hij compleet verbleekt bij de huidige president van de Verenigde Staten met zijn Twitter-tirades en zijn puberale gedrag. Maar George W. Bush maakte zich óók niet heel erg geliefd toen hij er in de jaren '00 het hoogste ambt bekleedde.

Sterker nog, met twee oorlogen die uiteindelijk 4 tot 6 biljoen dollar zouden kosten en de eeuwige moeite om het woord 'nuclear' fatsoenlijk uit te spreken leverde hem een plaats op in de top 10 van slechtste presidenten ooit. Op gelijke hoogte met Nixon, die werd afgezet vanwege het Watergate-schandaal.

En hoewel Lily Allen in eerste instantie haar best deed om te ontkrachten dat Fuck you over president nummertje 43 ging, laat de tekst weinig aan duidelijkheid te wensen over.

In diverse Europese landen werd het een grote hit. Ook in Nederland, waar het een derde plaats haalde in de Top 40. Zelfs in Engeland, de Verenigde Staten en Canada haalde het de charts ondanks het feit dat zij het daar nooit als single uitbracht. 

De single die zij in plaats daarvan in die landen uitbracht was Not fair. Een liedje waarin Lily Allen haar frustratie bezingt over een vriendje dat wel heel lief is maar er in bed maar bar weinig van bakt. En dat alles gelardeerd met een fijn stukje hillbilly-country. 
 
In ons land zou dat nummer uiteindelijk als derde single worden uitgebracht. Het werd gelijk ook haar derde hit op rij met een vierde plaats in de Top 40. Het werd daarna een stuk stiller, met nog een paar bescheiden hitjes. Maar in juni van dit jaar heeft ze weer een nieuw album uitgebracht. Al lijkt het succes daarvan uit te blijven. Tot op heden bereikte ze er alleen in Engeland de albumcharts mee.

dinsdag 7 augustus 2018

Wamdue Project - King of my castle


We kunnen urenlang filosoferen over de betekenis van dit nummer. Dat het, zoals enkele sites roepen, refereert aan de ‘theory of the unconscious’ van vermaard psycholoog Sigmund Freud, die stelde dat wij niet vrij zijn in ons handelen maar volledig onder controle staan van ons onbewuste ‘ik’. Geen ‘Herr im eigene Hause’ dus, of, vrij vertaald in het Engels: geen King of my castle. Maar lopen we de songtekst door, geeft dat weinig aanleiding tot zulke diepgravende bespiegelingen.

Het was in ieder geval niet waar ík aan dacht toen ik dit nummer in 1999 voor het eerst hoorde. Voor mij was het gewoon weer zo’n fijn zomerplaatje. Een plaatje dat óók op ons illegale MTV-cd’tje stond en daardoor onderdeel werd van de soundtrack van onze vakantie in Renesse dat jaar.

De man achter Wamdue Project was de Amerikaan Chris Brann. Twee jaar daarvóór had hij King of my castle al uitgebracht. Toen nog een downtempo nummer dat niet zou hebben misstaan in de playlist van het roemruchte Cafe del Mar. Alleen niet bepaald Top 40-materiaal dus. Totdat Roy Malone ermee aan de slag ging. Hij maakte er de remix van zoals de meesten van ons die nu kennen.

In die versie werd het een gigantische hit. Niet alleen in ons land, waar het de tweede plaats in de Top 40 behaalde, maar ook in vele andere landen. In het Verenigd Koninkrijk was het zelfs één week de best verkochte plaat van het land.

Het leverde Chris Brann een nominatie op voor de Brit Awards 2000 als ‘Best British Newcomer’. Mooi, maar toen kwam de organisatie erachter dat ze iets essentieels over het hoofd hadden gezien. Hij was namelijk helemaal geen Brit, maar een Amerikaan. Met het schaamrood op de kaken trokken ze de nominatie weer in.

Wamdue Project had toen allang zijn tweede plaat uitgebracht. En waar Where do we go in het Verenigd Koninkrijk en in Duitsland nog redelijk succes opleverde, haalde het hier de charts niet meer. Het succes ebde daarna verder weg totdat 10 jaar na het succes het label van Armin van Buuren, Armada, een remake uitbracht. Hij deed daarbij zelf ook nog een duit in het zakje: de single bevatte een remix van de toenmalige nummer één-DJ van de wereld. Het hielp de plaat aan een 14de plaats in Nederland en een top 10-notering in België.