vrijdag 19 oktober 2018

Hardwell & Metropole Orkest - Symphony

Éigenlijk ging ik mee voor mijn vaste festivalmaat Arjan. Want ik ben niet per se een fan van Hardwell. Maar ja, de afgelopen jaren ging Arjan altijd trouw mee naar de festivals waar ik hem naar meesleepte. En dat liep nogal uiteen. Van A State of Trance tot We love the 90’s, van Awakenings tot Ground Zero. Arjan zorgde ervoor dat ik niet alleen hoefde te gaan. Dus dan mag je best wel eens zélf een keer uit je comfort zone stappen.

Bovendien, een dance-DJ met het Metropole Orkest: bijzonder zou het zeker worden. En toen het nieuws binnenkwam dat dit voorlopig het laatste optreden van Hardwell zou zijn, was ik om: hier moesten we bij zijn!

En gisteren zaten we dan in de Ziggo Dome, bovenste ring, bovenste rij, dat wel, maar het uitzicht was prima. Oudgediende Real el Canario trapte af met anderhalf uur house uit de beginjaren van het genre. Dát was al fijn, maar toen Hardwell startte, werd al snel duidelijk dat dit concert niet om de liedjes van Hardwell zelf zou gaan.

Integendeel. In de twee uur daarna kregen wij  40 jaar dancehistorie voor onze kiezen, verdeeld over drie periodes: 1978-1998, 1998-2008 en 2008-2018. Samen met het Metropole Orkest passeerden alle hoogtepunten uit die jaren de revue, met de vocale ondersteuning van twee ijzersterke zangeressen en een zanger.

Het was een feest van herkenning en ik moest mezelf dwingen om niet de hele avond met de telefoon in de lucht te staan om alles maar naar huis mee te kunnen nemen. Robin S – Show me love, Guru Josh – Infinity, Faithless – Insomnia, Delerium – Silence, Zombie Nation – Kernkraft 400, Avicii – Levels…

Maar het meest geraakt werd ik wel door het tafereeltje dat zich naast mij afspeelde. Een moeder, net iets ouder dan ik, had haar zoon meegenomen, ik schatte hem 14, 15 jaar. En ze gingen allebei heerlijk uit hun dak. Dát is nog eens een stukje opvoeding dacht ik. En opeens zag ik mij daar zitten. Ouder en grijzer, maar nog steeds fit, tijdens ADE 2028, opnieuw in de Ziggo Dome, bij ‘Five decades of dance’ van de inmiddels teruggekeerde Hardwell, met mijn dochter, samen dansend op 50 jaar househistorie. Ik hoop dat het ooit zover mag komen!

dinsdag 16 oktober 2018

Grooveyard - Mary go wild

Morgen start het Amsterdam Dance Event. Onze hoofdstad staat dan bijna een week volledig in het teken van de dance. Een fenomeen dat 30 jaar geleden ons land binnenkwam, steeds groter werd ondanks alle weerstand van de gevestigde orde en uiteindelijk zou worden uitgebouwd tot de miljardenindustrie die het nu is, met een zéér prominente rol voor ons land.

Wat hád ik er graag bij willen zijn toen het genre hier voet aan de grond zette. Er werd toch een stukje muzikale historie geschreven. Maar ja, ik was amper 9 jaar toen de house hier een vlucht nam en bij ons in het oosten van het land zou het sowieso pas later haar doorbraak beleven.

Maar, heel eerlijk, al zou ik de legale leeftijd hebben bereikt en had ik in de Randstad gewoond... Op een stationnetje wachten tot we werden meegenomen naar een onbekende locatie, ergens in een verlaten loods op een afgelegen industrieterrein, voor een feestje waarvan je 'had horen zeggen' en waar óók nog eens de politie elk moment zou kunnen binnenvallen... Ik had er waarschijnlijk het lef niet voor gehad. 

Gelukkig kan ik me wel met terugwerkende kracht vergapen aan de avonturen uit die tijd. En dat begon ooit toen ik een klein itempje over Mary go wild van Grooveyard op de Facebook-pagina van dit blog zette. Iemand attendeerde mij erop dat er ook een boek naar vernoemd was waarin de geschiedenis van de dance, en dan met name in Nederland, uitgebreid werd beschreven. Het was het begin van mijn zoektocht naar de wortels van het genre waar ik begin jaren '90 mijn hart aan verpandde. 

Mijn band met dance is door die verhalen van vroeger nóg sterker geworden. En dat dankzij dit liedje. Een liedje dat eerst 'gewoon' een van mijn favoriete housenummers was, maar voor mij inmiddels is verworden tot een anthem van mijn liefde voor deze muziek, inclusief het bijbehorende kippenvel.

dinsdag 9 oktober 2018

LL Cool J - Mama said knock you out

Oma's en opa's... het zijn bijzondere mensen. Dat begint meestal al in je jongste jaren. Krijg je geen snoepje van je moeder? Dan vraag je het oma toch? Van haar mag het meestal wel. Maar ook als je al wat ouder bent, is het fijn als je een oma en een opa hebt die er voor je zijn. Met al hun levenservaring staan ze je bij met raad en daad. Én ze kunnen je vertellen hoe jóuw ouders vroeger waren. Iets dat af en toe héél goed van pas komt.

En dat ook stoere rappers de steun van hun grootouders soms goed kunnen gebruiken liet LL Cool J zien. Hij vertelde aan zijn oma hoe zijn plek op het hiphop-podium langzamerhand werd overgenomen door gangsta-rappers die er ook niet voor terugdeinsden om hem te dissen. Toen zei zijn oma: "Oh baby, just knock them out".

En dat deed hij. Al zijn frustratie van dat moment gooide hij eruit. En om te voorkomen dat mensen het idee zouden hebben dat hij zijn podium tijdelijk had moeten afstaan, maakte hij het in zijn eerste zin direct duidelijk: het betrof hier geen comeback, hij was nóóit weggeweest.

De single stootte door naar de hoogste positie in de Amerikaanse R&B- en hiphop-charts en van het gelijknamige album volgden nog eens twee nummer één-hits. Chuck D, frontman van gangsta-rapformatie Public Enemy, gaf zelfs toe dat het op een gegeven moment bij hém in de autoradio werd gedraaid. Weliswaar toen hij met zijn gezin in de auto zat, maar toch. LL Cool J had zijn kroon duidelijk weer terug.

dinsdag 2 oktober 2018

D-Shake - Yaaah


“Als er dit jaar 'gepiekt' wordt met een aantal flinke zomerhits kunnen we nog een jaar vooruit, maar het zou me ook niets verbazen als de echte house over een jaar volkomen verdwenen is. (…) Het hoogtepunt is in elk geval allang geweest." We schrijven 8 juli 1991. Het NRC heeft een interview met de tot dan toe meest succesvolle Nederlandse house-artiest D-Shake, in het echte leven Aad de Mooy.

Begin 1990 verraste hij vriend en vijand met een snoeiharde, maar, zo benadrukt de Nederlander zelf, tegelijkertijd subtiele elektronische dansplaat Yaaaah! die in het Amsterdamse clubleven insloeg als een bom. Het succes ging zelfs de grenzen over met als resultaat dat hij wereldwijd meer dan 200.000 platen verkocht.

In ons land zorgde de plaat ervoor dat house niet langer een jetset-feestje was. Nadat deze single in de Top 40 had gestaan, begonnen ook anderen dan de upper class zich te interesseren voor het genre. Het genre, dat dus in 1991 al op zijn einde liep volgens deze pionier.

Hoe anders is het gelopen! De ontwikkeling van de house kwam na het bewuste interview in een stroomversnelling terecht. Genres en subgenres dienden zich in rap tempo aan, al verdwenen sommigen ook weer net zo snel als ze gekomen waren. Maar sindsdien is house onder de naam EDM, een vaste waarde in de hitlijsten, zijn er elk weekend wel een paar housefestivals te bezoeken en is het een van de belangrijkste exportproducten van Nederland.

Maar zoals wij ook al zagen bij DJ Paul Elstak, levert dergelijk pionierswerk je niet alleen maar lovende kritieken op. Veel van zijn collega’s vonden hem een sell-out vanwege het naar het grote publiek brengen van ‘hun’ house. Hij was er eind 1991 overigens óók wel weer klaar mee en hief D-Shake op. Al zou hij zelf onder verschillende aliassen nog actief blijven in de scene totdat hij in 2000 de definitieve keuze maakte om zich als Alex Cortiz te richten op een stuk rustiger deel van het house-spectrum: de chill out/lounge.