vrijdag 19 oktober 2018

Hardwell & Metropole Orkest - Symphony

Éigenlijk ging ik mee voor mijn vaste festivalmaat Arjan. Want ik ben niet per se een fan van Hardwell. Maar ja, de afgelopen jaren ging Arjan altijd trouw mee naar de festivals waar ik hem naar meesleepte. En dat liep nogal uiteen. Van A State of Trance tot We love the 90’s, van Awakenings tot Ground Zero. Arjan zorgde ervoor dat ik niet alleen hoefde te gaan. Dus dan mag je best wel eens zélf een keer uit je comfort zone stappen.

Bovendien, een dance-DJ met het Metropole Orkest: bijzonder zou het zeker worden. En toen het nieuws binnenkwam dat dit voorlopig het laatste optreden van Hardwell zou zijn, was ik om: hier moesten we bij zijn!

En gisteren zaten we dan in de Ziggo Dome, bovenste ring, bovenste rij, dat wel, maar het uitzicht was prima. Oudgediende Real el Canario trapte af met anderhalf uur house uit de beginjaren van het genre. Dát was al fijn, maar toen Hardwell startte, werd al snel duidelijk dat dit concert niet om de liedjes van Hardwell zelf zou gaan.

Integendeel. In de twee uur daarna kregen wij  40 jaar dancehistorie voor onze kiezen, verdeeld over drie periodes: 1978-1998, 1998-2008 en 2008-2018. Samen met het Metropole Orkest passeerden alle hoogtepunten uit die jaren de revue, met de vocale ondersteuning van twee ijzersterke zangeressen en een zanger.

Het was een feest van herkenning en ik moest mezelf dwingen om niet de hele avond met de telefoon in de lucht te staan om alles maar naar huis mee te kunnen nemen. Robin S – Show me love, Guru Josh – Infinity, Faithless – Insomnia, Delerium – Silence, Zombie Nation – Kernkraft 400, Avicii – Levels…

Maar het meest geraakt werd ik wel door het tafereeltje dat zich naast mij afspeelde. Een moeder, net iets ouder dan ik, had haar zoon meegenomen, ik schatte hem 14, 15 jaar. En ze gingen allebei heerlijk uit hun dak. Dát is nog eens een stukje opvoeding dacht ik. En opeens zag ik mij daar zitten. Ouder en grijzer, maar nog steeds fit, tijdens ADE 2028, opnieuw in de Ziggo Dome, bij ‘Five decades of dance’ van de inmiddels teruggekeerde Hardwell, met mijn dochter, samen dansend op 50 jaar househistorie. Ik hoop dat het ooit zover mag komen!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten