vrijdag 30 november 2018

De Platenkast van mijn Vader - LP-pareltjes: Santana

Stel...je kruipt door de woestijn, de lippen gebarsten, de kop verbrand, wanhopig op zoek naar verkoeling. Een paar druppels water...of zelfs maar een zuchtje wind!

Dan, op het eind van al je krachten, hoor je muziek. Gitaarmuziek! Met een uiterste krachtsinspanning strompel je richting geluid én... beland je in een gelukzalige droom.

Precies dat gevoel heb ik als ik luister naar de LP Caravanserai van Santana. Ervaar het zelf...

dinsdag 27 november 2018

Club 69 - Let me be your underwear

Baanbrekend was het. Het gehijg van Jane Birkin en Serge Gainsbourg dat in 1969 de hitlijsten besteeg. Zij brachten voor het eerst erotiek naar de muziek. En ondanks een boycot van veel radiostations, behaalde het duo in meerdere landen de nummer één-positie. Jaren later flikte Lil’ Louis hetzelfde kunstje. Hij scoorde wereldwijd een grote hit met het hijgerige French kiss.  

Maar goed… Dat was allemaal vóór mijn tijd. Mijn allereerste kennismaking met erotiek in de muziek was in 1993 Club 69. Een stuk minder hijgerig maar eveneens een boodschap die weinig aan de verbeelding te wensen overliet. Let me be your underwear was de titel van hun track die uiteindelijk een top 10-notering wist te behalen. Zelfs het preutse Amerika viel voor het nummer, al bestond het publiek voornamelijk uit de bezoekers van gay-clubs.

Het zou kenmerkend zijn voor de carrière van de man achter Club 69: Peter Rauhofer. Mede dankzij deze hit groeide hij uit tot een van de meest geliefde DJ’s in de Amerikaanse gayscene. Hij werd resident-DJ van de Roxy in New York waar hij wekelijks gay dance-party’s hostte. Later organiseerde hij in diezelfde stad het maandelijks terugkerende gay-event ‘Work’.

Maar het leverde de Oostenrijker nog veel méér op. Zo kreeg hij steeds meer klussen als remixer. Dat deed hij zó goed dat hij langzaam maar zeker een indrukwekkende klantenkring opbouwde, waarop onder andere de namen van Madonna en Janet Jackson prijkten. In 2000 beleefde hij echter zijn finest hour toen hij in 2000 een Grammy Award ontving voor zijn remix van Believe van Cher.

Door een aantal van zijn collega’s wordt hij dan ook persoonlijk verantwoordelijk gehouden voor de kruisbestuiving die de afgelopen jaren heeft plaatsgevonden tussen de elektronische dansmuziek (EDM) en de andere genres. Zelf zou hij dit allemaal niet meer meemaken. Peter Rauhofer overleed na een kort ziekbed in mei 2013.

dinsdag 20 november 2018

Ricky Martin - Maria

Voor ons jongens was het een grote frustratie in de 90's. Meisjes om je heen die als een blok vielen voor de zangers die destijds de hitparades beheersten. Was je lekker aan de praat, veranderde het gesprek opeens. "O! Ricky Martin, oeh... Ik vind hem zó knap!" Stond ik daar, welgeteld nul Latijns-Amerikaans temperament, nul procent macho en een beginnende bierbuik. Tja, dan droop ik dus maar weer af.

En dat gebeurde nogal eens, want hij kwam regelmatig voorbij tijdens het uitgaan. Zijn Maria was hier in Nederland 1997 namelijk een grote zomerhit. Zo gek was dat overigens niet. Spaanstalig, zonnige klanken en een lekker opzwepend ritme. Een recept waarmee mannen als Enrique Iglesias en Sean Paul anno nu zakken geld binnenharken.

Een fijn nummer, maar wel de oorzaak van veel gesneuvelde puberdromen. Maar wij mannen waren niet de enigen die er last van hadden, Ricky Martin zélf ook. Bestempeld als sekssymbool, overal gillende meisjes en vrouwen... en dat terwijl hij zelf toch méér gevoelens bleek te hebben voor mannen. 

Iets dat wij destijds natuurlijk allang wisten. Maar hoe vaak we het ook tegen de dames zeiden, ze geloofden ons gewoon niet. Het is waar: de feiten spraken ons op dat moment ook tegen. Ricky Martin had in die tijd namelijk een knipperlicht-relatie met een Mexicaanse schone. Pas in 2010 kwam hij uit de kast. Maar ja, tóen hadden wij er niks meer aan.

dinsdag 13 november 2018

Blur - Song 2

Cliff Richard versus Elvis Presley in de 50's, The Rolling Stones versus The Beatles in de 60's. En in de jaren '90 hadden we wéér twee kampen die recht tegenover elkaar stonden. De vete tussen Blur en hun rivalen Oasis brak los.

Het was een vete die flink werd opgestookt door de media, uiteindelijk resulterend in een ultieme clash op 14 augustus 1995. Op die datum brachten de bands allebei een nieuwe single uit in hun thuisland. Blur kwam met Country house en Oasis releaste Roll with it. Inzet was de hoogste notering in de Engelse charts. De 'Battle of Britpop'.

Blur won, maar verloor tegelijkertijd. Want hoewel zij de week erna voor het eerst in hun carrière de hoogste positie bezetten in UK Singles Chart, keerde de publieke opinie zich tegen hen. Blur was opeens een 'inauthentic middle class pop band'. En daar ging Oasis vervolgens nog eens even keihard overheen met het weergaloze succes van hun album (What's the story) Morning glory. Blur mocht die ene slag dan wel gewonnen hebben, maar had met onder andere vier keer platina in de Verenigde Staten voor Oasis, de oorlog uiteindelijk verloren.

Een oorlog die overigens totaal langs ons heen ging. Beide singles haalden in Nederland niet eens de Tipparade. Maar het hakte er behoorlijk in bij Blur. De leden begonnen elkaar van alles te verwijten en dat kwam tot een dieptepunt toen twee van de leden bij een playback-optreden voor de Italiaanse televisie werden vervangen door respectievelijk een kartonnen exemplaar en een roadie.

Anderhalf jaar later zaten ze echter weer bij elkaar. Gevoed met nieuwe inzichten en nieuwe ideeën sloegen ze een geheel nieuwe weg in. Ze maakten zich los van het stempel 'Britpop' en brachten met Song 2 een plaat die in niets meer leek op hun eerdere werk. Nederland was er echter nog niet klaar voor. De single haalde de Top 40 niet. Maar met inmiddels vier jaar een notering bij de bovenste helft van de Lijst der Lijsten heeft het plaatje inmiddels wel een plekje in ons collectieve geheugen gekregen.

dinsdag 6 november 2018

Neet Oét Lottum - Hald mich 's vas

Het is raar... maar op een of andere manier heb ik een zwak voor het Limburgse dialect. Want dialect is zeg maar niet mijn ding. Plat praten moet ik niet proberen, want dan word ik vierkant uitgelachen. En de keren dat ik in mijn jonge jaren mijn vaste muziekmaat Arjan wanhopig aankeek als zijn vader in 't plat een heel verhaal tegen me afstak, zijn talloos. Andere dialecten vind ik óf verschrikkelijk, óf verschrikkelijk grappig.

Maar er staat wel een 'Best of'-CD van Rowwen Hèze in mijn platenkast, die rond de eeuwwisseling ook nog eens regelmatig in mijn discman zat. Sterker nog: ik overwoog zelfs om ze eens een keer live te gaan zien. Maar daar kreeg ik de handjes helaas niet op voor elkaar bij mijn vrienden.

Van die band vind ik vooral Blieve loepe prachtig. Een liedje dat ik regelmatig met betraande ogen heb geluisterd. Het gaat over twee soorten mensen: de mensen bij wie het allemaal maar steeds tegenzit, en de mensen die altijd maar de wind mee lijken te hebben. Waarbij ik me, zeker toen, heel erg verbonden voelde met die eerste soort.

En toen hoorde ik in de Top 2000 een nummer dat rechtstreeks uit hun koker leek te komen. Even zo prachtig van toon, heerlijk zangerig, én in het Limburgs. Maar Rowwen Hèze bleek niet de uitvoerende artiest. Een blik op de lijst leerde dat dit Neet oét Lottum was. Een Venlose streektaalband die ooit was opgericht als coverband voor de carnaval maar vrijwel direct daarna inzette op serieuzere muziek. Ze ontleenden hun naam aan de uitdrukking 'Ik kom neet oét Lottum' wat zoiets betekent als 'Ik ben niet gek'. 

Van hun derde album Krak kwam het nummer Hald mich 's vas. Een nummer dat in 2005 direct een plekje kreeg in de Top 2000 en daar sindsdien niet meer is weggegaan. Het kwam tot een 235ste plaats en ze kregen dit jaar een prachtige minidocumentaire waarin wordt uitgelegd wat het liedje voor veel mensen betekent. Een aanrader.